Emetofobie - Lotgenotenverhalen

Zeker. Het heeft zich bij mij opgebouwd. Mijn vriend hoest de laatste tijd wat vaker in zijn slaap. Hier raak ik van in blinde paniek. Ook als hij snachts omdraait of beweegt voel ik al het trillen, de paniek en de extreme angst opkomen. Dit maakt dat ik nachten alleen op de bank zit te wachten op geluiden die in mijn hoofd overeenkomen met overgeven. Het voelt echt alsof ik gek word…

>heb je hier nog steeds last van?>

Waar heb je hypnose gehad als ik vragen mag want ik heb hetzelfde probleem, wat ook op een dag gebeurd is waar ik niet van af kom ik hoop dat dit misschien helpt?

>Hallo, /> />Heb je hier nog steeds last van? Ik weet niet van wanneer dit bericht is? /> />Ik herken me echt in alles wat je beschrijft! />En heb precies hetzelfde. />Wel weet ik nu helaas door vorig jaar hoe het is om te overgeven. En ik heb na het kotsen letterlijk gedanst van blijdschap dat ik het nog kon! En het viel achteraf echt allemaal mee! /> />Wel blijf ik er extreem bang voor.. en waarom? geen idee.. 😅>

>Hoi ja ik heb al 30 jaar een enorme overgeeffobie ik heb ook nooit in 30 jaar over moeten geven en ik heb zelfs kinderen. Ik weet dat deze fobie: die weinig mensen echt begrijpen je leven totaal kan bepalen. Ik ben 1 keer misselijk geweest dat ik zo in de paniek ging dat ik moest kokhalzen. Daarna besefte ik echt dat het tussen mijn oren zat en accepteer ik maar dat ik gewoon misselijk word of ben door spanningen.binnen blijf en doe ik ook niet meer.ik. hoop dat je dit leest en dat je je probeert te ontspannen en besef dat jezelf de misselijkheid op roept. Ik wens je sterke en alle goeds.>

>Niet boos zijn op jezelf, hulp zoeken!>

Laurabroer_ is mijn insta stuur mij even een dm:)

Hoi hoi, ik heb ook emetofobie, ook best in erge vorm. Maar jij hebt het nog veel heftiger. Wat moet dat vreselijk voor je zijn! Heb jij al eens van die brein operatie gehoord? Misschien is dat wel een optie voor je?! Houd hoop! 🍀 ik geloof erin dat we ooot hier beter mee kunnen dealen! />Liefs

Super herkenbaar.. En inderdaad mega vermoeiend!

Heel herkenbaar, ik ben hierdoor gestopt met mijn studie omdat hoorcolleges te veel waren en ik niet meer met het OV naar de campus kon. /> />Uiteindelijk heeft rust (even een time-out), EMDR en vooral geen suiker (werkt verassend goed) ontzettend geholpen. Ik snap precies hoe je je voelt en hoe stressvol en beangstigend het is, maar het gaat echt over. Denk vooral goed aan jezelf <3

Hoi Esmee :) Wat fijn dat je dingen hebt gevonden waardoor het minder is geworden. Heb je een idee waarom suiker verminderen daarbij helpt? Dankje!

Hi, ik kan me heel goed vinden in wat je zo naar vind aan overgeven. Afleiding helpt bij mij altijd goed. Iets simpels lezen (stripboek) />We zijn er voor je:)

hallo jennifer, ik herken mijzelf heel erg in jouw verhaal. Ik heb in maart een familieweekend en ben nu al bang dat er iemand ziek word of iets gebeurd, ik woon op een groep en iedereen had hier 2 weken geleden buikgriep en ik kwam de deur niet uit. Paniekaanval na paniekaanval heb ik me er doorheen moeten wurgen maar het pad lijkt zo eindeloos

Hoi, ik herken mezelf erg in jouw verhaal. Ik ben mijn tienerjaren al enige tijd voorbij (ik ben nu 38 jaar), maar had in die fase van mijn leven ook het meeste last van de emetofobie. Bij mij kwam het ook tot het punt dat ik niet meer naar school wilde. Het is dat mijn zus me toen zo gepusht heeft, waar ik haar nog steeds dankbaar voor ben. />Nu die tijd achter me ligt, besef ik me dat ik daardoor niet heb kunnen genieten van mijn schooltijd. Toen ik begin 20 was ben ik begonnen met cognitieve gedragstherapie, wat mij toen veel heeft gebracht. /> />Als de fobie de overhand neemt is het goed om professionele hulp te zoeken. Mocht je hier verder over willen praten of al is het alleen maar om je hart te luchten bij een lotgenoot, ik zit ook op de site MeetmyFear. /> />Liefs en sterkte, /> />Isabel

Hee Sterre, had je hier geen last van tijdens je zwangerschap? Ik ben namelijk zo bang!

Als toevoeging wil ik nog zeggen dat ik altijd mijn oren dicht wil doen, mn ogen dicht wil doen en mn neus dicht wil houden als ik zelf moet overgeven of als iemand anders moet overgeven. Wat bij mij echt zou helpen zijn oordoppen met muziek en een soort doek voor mn neus zodat ik niks ruik. Verschrikkelijk he..

Hey Ann, ik lees steeds vaker dan exposure therapie juist niet goed us. En dat je beter emdr kan aanvragen. Dit is wat ik ook ga doen. /> />Groetjes

Hey, ik zelf heb emetofobie. En ik vind de misselijkheid tijdens de zwangerschap opzich wel te doen. Je kan ook pillen krijgen tegen de misselijkheid en het braken. Deze heb ik ook gehad. Bij de eerste 2 zwangerschappen niet ... heb ook niet hoeven overgeven. De misselijkheid is anders dan met buikgriep. Met buikgriep moet het er echt uit. En deze misselijkheid kan je als het ware "in houde ". Wel zijn kindjes vaak ziek. En kost het me dan ook flinke moeite om er voor ze te zijn. Ik ben zo bang dat zij dan het noro virus hebben en dat ik het ook krijgen. Ik kus ze niet ik k uffel ze minimaal en zorg dat ik vooral ALLES goed schoon houd. Ik klop het af . Maar tot nu toe heeft iedereen van mijn gezin de afgelopen jaar buikgriep gehad maar ik gelukkig niet.

Bedankt voor je reactie! Dit is erg helpvol. Ik kan me inbeelden hoe het voor je moet zijn als er een virus binnen het gezin rond gaat. Het moet vast intensief zijn om alle voorzorgsmaatregelen te nemen, zo fijn dat het je vooralsnog bespaard is gebleven!!

Hoi, wat super vervelend voor je pfff. Ik ben heel benieuwd, heb je ook daadwerkelijk overgegeven met de buikgriep?

Uiteindelijk 2 keer heel minimaal, het was voornamelijk echt buikloop, wat ook heel vervelend is want dat ging echt 12 uur lang achter elkaar door. Maar voor mij echt liever dat dan overgeven!

Deze misschien? Ik denk dat hypnotherapie goed zou kunnen werken voor je dochter. /> />https://www.angstfobietherapie.com/amsterdam-hypnotherapie

Voor mij helpt het om de winter te zien als een soort hulpmiddel, juist omdat het kouder is buiten. Wanneer je het koud hebt zal je lichaam meer focussen daarop, dan op de angst en eventuele misselijkheid. /> />Voor het oplossen van emetofobie heb ik zelf ook nog geen antwoord. Wel helpt het me om dingen te doen waar ik rustig van word: haken en diamond painting zijn voor mij erg rustgevend. Ook door simpelweg dingen te gaan doen die je eng vind en succeservaringen te hebben daarin heb ik meer rust gevonden, hoe eng ik dat ook vond in het begin. De eerste stap is de drempel overgaan en die is het moeilijkst. Het hielp me heel erg om mijn directe omgeving te vragen om hierbij te helpen en samen die drempel over te gaan. Wanneer er iets gebeurt tijdens een feestje of waar dan ook, weten zij wat te doen en wat me het best helpt. Dat geeft rust, het gevoel dat je kan terugvallen op iemand. Daardoor durf ik steeds vaker de drempel over te gaan. Hopelijk heb je hier wat aan. Houd je sterk en vecht!! Jij kan dit :) <3

Pff, hier ben ik weer. Nog altijd even angstig en nu het winter is nog erger. Kamp er nu al 4 jaar heel heftig mee, geen dag gaat zonder voorbij. Vorig jaar mei voedselvergiftiging gehad en heftig moeten overgeven ‘oh ben ik hier bang voor, dit stelt niks voor’ dacht ik toen. Mn angst is een paar maanden zo goed als weg geweest, maar hier ben ik weer 🥺

hoi, ik heb het zelfde... ik moet in september beginnen met stage voor 5 maanden lang en moet elke dag 30 min heen en 30 min terug met de bus ): dus helaas geen tips! ik ben zo bang

Ik herken veel in je verhaal. Voor mijn chemotherapie 10 jr geleden kreeg ik metoclopramide voorgeschreven (om overgeven tegen te gaan). Sindsdien vraag ik elk jaar aan mijn huisarts een strip van 10 stuks om preventief op zak te hebben. Dit zorgt ervoor dat ik weer rustig durf te slapen en overal heen durf. Een paar keer per jaar ben ik hooguit misselijk maar dan neem ik meteen zo n pilletje, waardoor het zakt. Mijn fobie duurt vanaf mijn 9e (ben nu 62), maar de laatste 12 jaar is er dus goed mee te leven. Hoop dat je dit ook bij je huisarts voor elkaar krijgt.

Hi Lisa, /> />Ik heb precies hetzelfde. Voel me ook dagelijks heel erg misselijk en heb last van buikpijn. Telkens denk ik dat ik moet overgeven of buikgriep heb. Het is niet fijn. Hoe ga jij er nu mee om?

Hey anoniem, /> />Ik lees nu pas je reactie. Ik ben naar mijn huisarts gegaan en heb haar de situatie uitgelegd. Zij heeft mij toen doorverwezen naar de huisarts praktijkondersteuner, hier heb ik een soort ‘therapie’ sessies gehad. We gingen samen onderzoeken waarom ik deze gevoelens had, en vooral de vraag stellen; ‘wat is het ergste dat er kan gebeuren? En dan?’ Ook telkens tegen mijzelf zeggen dat ik het aan kan heeft erg geholpen. Ik raad dus aan erover te praten, want het zit in je hoofd. Hopelijk helpt dit je en ga je je snel beter voelen. Liefs Lisa :)

Hoi Eli, /> />Ten eerste, wat goed dat je je verhaal deelt! Dit lucht vast al op. /> />Ik ken het gevoel dat je tegen uitjes opziet. Bij mij heeft het denk ik als reden omdat ik uit mijn veilige thuis vertrek naar een plek waar ik minder de controle heb. En tevens heeft het met onzekerheid te maken, ik ben altijd bezig geweest met hoe andere mensen naar mij kijken. />Nu ben ik op zo'n leeftijd dat ik daar weinig meer om geef, ik ben wie ik ben en ik mag er zijn. Jij dus ook! Wat je doet is dat je heel erg in je hoofd gaat zitten en doem-scenario's gaat bedenken. En dat resulteert dan weer dat je helemaal niet kunt genieten van de dingen die je doet met familie, vrienden en klasgenoten. /> />Wat misschien helpt is van tevoren er niet teveel over na gaan denken, roep jezelf een halt toe als je donkere gedachten krijgt en gaat bedenken wat er allemaal mis kan gaan. Zoek afleiding in andere dingen. Doe van tevoren ademhalingsoefeningen, luister naar iets ontspannends. Als je dan daar op locatie bent, ga niet weer in het hoofd zitten. Blijf aanwezig in het moment en als afleiding benoem je in je hoofd alles om je heen wat je ziet. De kans dat de scenario's die je in je hoofd van tevoren had bedacht zich ook echt gaan afspelen, is natuurlijk haast onmogelijk. We kunnen de toekomst niet voorspellen. En al mocht het zo zijn dat je in een situatie komt dat je echt niet lekker zou worden, zijn er altijd mensen die willen helpen. /> />Praat tegen jezelf in de positieve zin van: ik kan het!! En achteraf zie je ook vaak dat het allemaal meeviel en kan je trots zijn op de stappen die je al hebt gezet. Ik hoop dat je verder met je familie er goed over kunt praten, het hardop uitspreken helpt ook al vaak. Gaat het even minder, dan mag het er zijn. /> />Het VR-uitje klinkt wel heel bijzonder, in mijn tijd op school hadden we maar saaie uitjes. Naderhand heb je dan weer veel te vertellen thuis en aan anderen, dat heb jij mogen doen! /> />Dus probeer te genieten van deze coole ervaring en vele andere mooie momenten die nog komen gaan. /> />Veel liefs, /> />Isabel

Hi Eli, /> />Ik heb dit zelf ook een lange periode gehad. Ik was ook 13 toen het begon en ben nu 20. Het is goed om hier met mensen over te praten als je je daar prettig bij voelt. Ook kan een valdispert helpen (is een natuurlijk medicijn dat helpt tegen stres.) Is geen medisch medicijn en kan je bij de etos halen. Het hielp voor mij om dit in te nemen voor ik naar iets toe ging. Vraag wel even aan je ouders wat ze hiervan vinden voor je het koopt natuurlijk. /> />Verder kan ik je vertellen dat het echt minder zal worden als het aan stres ligt. Ik ben nu 20 en heb er zo nu en dan nog wel is last van. /> />Veel succes liefs, /> />Roos

Hey Christine, /> />Wat naar voor je. Ik herken mezelf erg in jouw verhaal. Ik probeer inderdaad nog steeds leuke dingen te doen maar telkens spoken doemscenario’s in mijn hoofd en word ik misselijk. Ik heb besloten naar een psycholoog te stappen in de hoop dat hij mij kan helpen mijn hoofd tot rust te brengen. Heb jij je al laten doorverwijzen naar therapie? Of heb je al andere manieren gevonden die voor jou goed werken? /> />Veel succes x

hoi, ik heb hetzelfde. Ben nu 16 jaar oud en heb al sinds ik me kan herinneren emetofobie maar sinds de corona tijd is het alleen maar erger geworden. Misschien wil je praten via instagram?

Ik heb het zelf ook. Jezelf pijn doen zegmaar. />Als ik in een paniekaanval zit omdat ik misselijk ben, waardoor ik nog misselijker word natuurlijk, ga ik mezelf heel hard krabben. Zodat ik mij daarop kan focussen. />Krijg je meteen behoorlijke rode strepen van natuurlijk.. Het ziet er daarna heel eng uit vind ik. Maar toch doe ik het omdat het op dat moment helpt. /> />Zelf denk ik ook: Als ik een keer overgeef zal ik zien dat het allemaal wel meevalt. Gewoon omdat het al heel lang geleden is. Maar ik denk ook dat dat mijn fobie nog erger zal maken. Omdat je dan ook weet hoe vies het is.. En hoe het voelt enzo. /> />Ik heb ook al 11 jaar last van mijn buik en maag. Ze weten niet waarom. Dus constant een naar gevoel in je buik en maag werkt ook niet mee bij emetofobie..

Hier precies het zelfde. Bij mij komt het omdat ik de controle over mijn lichaam verlies. En niet kan ontsnappen.

Ja het is gewoon eng. En nu zijn er al meerdere in mijn omgeving ziek of ziek geweest en krijg ik meteen een paniekaanval en word ik zelf natuurlijk ook misselijk.. Heb het idee dat er buikgriep heerst :( vrijdag gewerkt met een collega en die collega heeft gisteren de hele dag diarree gehad en vandaag misselijk. En haar man had al moeten overgeven vandaag. En haar nichtje vannacht ook. Mijn zus was er zaterdag niet goed aan. Zelf denkt ze dat het door medicatie kwam. Maar ik denk van niet.. />Dus ik ben bij 2 mensen in de buurt geweest die niet lekker zijn geweest of nu niet lekker zijn.. Ik voel mij echt heel onrustig. Ik ga dan meteen opzoeken wanneer en hoelang iemand besmettelijk is. En hoelang het duurt voordat je klachten krijgt.. Zodat ik in de gate kan houden of ik buiten "gevaar" ben zegmaar.. /> />Ik heb nog liever elke maand de gewone griep dan dat ik buikgriep krijg 1 x per jaar ofzo.. />Daarom kijk ik altijd op tegen de herfst en winter omdat er dan meerdere mensen ziek zijn. Het is gewoon echt een nachtmerrie als je er een fobie voor hebt. Ik word er gewoon echt gek van.

ik heb exact hetzelfde als dit, maar ik heb ook een enorme angst om ziek te worden (buikgriep) dus heb heel erge smetvrees. mijn tips zijn om als je je misselijk voelt heel diep in en uit te ademen en afleiding te zoeken, zet bv een liedje op en probeer mee te neuriën of kijk een serie :)

>Dat van de emmer heb ik ook. Ik heb er standaard een in de buurt van mijn bed staan..>

Via de huisarts kun je in contact komen met een praktijk ondersteuner. Dit is soortgelijk aan een psycholoog, maar met de “regels” van een huisarts. Deze persoon mag dus nooit aan mensen vertellen dat jij bij hem/ haar in behandeling bent, laat staan waarover het gaat. Ook valt dit in het basispakket van de verzekering aangezien het onder huisarts bezoek valt dus ook de rekening komen (als het goed is) niet bij jou ouders. Dit is een veel gevolgd traject. Voordat je bij zo’n persoon terecht komt, moet je eerst een afspraak bij jou huisarts maken. Aan hem of haar zou ik de specificaties nog even navragen mbt geheimhouding.

Hoi Gian, jazeker dat is heel herkenbaar! Het enige is dat er dan eigenlijk nooit wat aan de hand blijkt te zijn dus zo kan ik mezelf meestal weer rustig krijgen. Maar ik heb ook geen idee waar dit vandaan komt en hoe dit kan ontstaan. Wellicht angst in het onderbewustzijn tijdens het slapen?

Ik ben ook benieuwd naar ervaringen.

waar heb je dat gedaan? />Hopelijk heb je wat info voor mij

Dit is heel herkenbaar. Alhoewel ik overgeven ook echt geen pretje vind en er wel tegenop zie. Ik heb kinderen en als zij ziek zijn dan kan ik wel een paar dagen de angst hebben om ook ziek te worden. Maar dan meer dat het “onverwachts” komt. Dus ergens buiten de deur. Dus ja ik herken dit zeker wel.

Wat een enorm herkenbaar verhaal. Sinds mn zoontje op de basisschool zit is de angst alleen maar toegenomen. Ik ben continu gefocust of andere kinderen in de klas geen buikgriep hebben. Onlangs hoorde ik een andere moeder tegen de juf zeggen: ‘hij heeft de hele nacht overgegeven, maar vanochtend ging het weer goed’. Dan ben ik echt in staat op m’n zoontje weer mee naar huis te nemen. />Ik heb inmiddels ook al zoveel therapie gehad, ik ben een beetje radeloos. Gaat dit ooit nog over..?!

Ja herkenbaar! Bij misselijkheid neem ik ook metoclopramide en drink ORS en eet hapjes banaan. Je voelt je dan nog steeds rottig maar de heftige misselijkheid neemt af. />Heb ook al mijn leven lang emetofobie en volg soms therapie, maar hoop nog een methode te vinden die ècht werkt om er vanaf te komen!

Je moet weten dat het helemaal oke is om de angst te hebben, kijk maar is op dit forum. Mensen die de angst niet hebben snappen niet wat er aan de hand is, maar wij allemaal weten heel goed om het is. Ik zou proberen de angst proberen te accepteren, geen oplossingen zoeken hoe het weg kan, gewoon zeggen tegen jezelf dat het er gewoon mag zijn en dan zal het vanzelf gaan verdwijnen.