Sociale angst / Sociale fobie - Lotgenotenverhalen

>Hoi />Ik heb ook een sociale fobie />En sommige dingen heb ik al geleerd. />Ook oogcontact. />Mijn reactie is om iemand niet diep in de ogen te kijken, />maar meer er om heen te kijken, bijv je blik richten op het bovenste van de neus van degene die je aankijkt.>

>Beste Sann, ik ben Josje, een moeder van een meisje van 16 met sociale angsten. Op dit moment heeft ze therapie bij een vrijgevestigde therapeut. Mag ik vragen hoe oud jij nu bent en in welke gemeente je woont. Mijn dochter heeft eens aangegeven dat ze graag mensen zou leren kennen die hetzelfde hebben als zij. Als ik jou verhaal lees herken ik veel van wat zij me verteld. Misschien zouden jullie iets kunnen hebben aan contact met elkaar. Groetjes, Josje>

>Sorry, ik heb deze reactie onder het verkeerde item gezet. Ik lees in jouw verhaal dat je ongeveer 32 bent. Ik ben voor mijn dochter op zoek naar een leeftijdsgenootje. Sorry voor deze verkeerde plaatsing.>

Wat vreselijk dat je het idee hebt dit niet te kunnen delen met je omgeving. Ik kan me voorstellen dat dat heel eenzaam voelt... />Heb je wel steun aan je partner? /> /> />

Hey, />Ik herken me enorm in je verhaal! Nadat ik begonnen was met m'n nieuwe opleiding kreeg ik ook enorm last van sociale angst terwijl dit voorheen op de middelbare altijd meer op de achtergrond was. Ik heb daarom besloten om toch maar contact op te zoeken met een psychologen. Zij kan je bijvoorbeeld helpen met je negatieve gedachten die je zegt dat je hebt. Weet in ieder geval dat je niet alleen bent. /> />Xx meisje van 21

Hi Nelson, ten eerste supervervelend om te horen en ten tweede herken ik mezelf erg in jouw verhaal. Afgelopen jaar ging het onwijs goed met mij, ik wist dat het niet 100 % beter was maar ik dacht er bijna niet eens meer aan.... tot afgelopen maand zo voor en tijden de kerst kwam het allemaal weer terug, als een klap in mijn gezicht alsof het nooit weg was geweest. Al die jaren heb ik enorm tegen mijn angst gevochten, ik schaamde me enorm ervoor er vooral voor wat er me me gebeurde (bloosangst ;) ) nu ben ik gegroeid als persoon en op een leeftijd dat ik denk dat ik er niet meer tegen ga vechten. Ik wil toe naar een staat van acceptatie en ik wil de schaamte overwinnen. Ik oordeel mezelf en ik ben bang voor andermans oordeel. Na recent onderzoek geloof ik dat het niet alleen gaat om je gedachten maar om je lichaam. Je lichaam slaat alles op en houdt de patronen vast, je lichaam reageert sneller dan je eigen gedachten. Ik ben nu bezig met eft tappen / nerves vagus reset en joe dispenza. Ik hoop dat je hier wat aan hebt! En succes!

Ik heb per ongeluk 2 keer hetzelfde berichtje geplaatst, excuses daarvoor 😅

Zo herkenbaar... Het is soms lastig om dingen niet af te zeggen met een smoes.

Hoi, ik heb ook al tientallen jaren (ben nu 45)een sociale fobie met trilangst. Nooit met iemand erover durven praten door schaamte. Bij mij is het emmertje nu overgelopen en zit ik, mede door de sociale fobie, thuis met een burnout. Dit was voor mij het teken om naar de huisarts te gaan en dat was zeker geen makkelijke stap. Langzaamaan vertel ik het mensen in mijn omgeving en heb ik ook zelf gebeld voor afspraak met een psycholoog. Dit had ik zoveel eerder moeten doen. />Wat ik eigenlijk wil zeggen; maak een afspraak bij je huisarts, dit is dagelijkse kost voor hen. Klap je dicht, weten zij wel de juiste vragen te stellen. Neem een papiertje mee met aantekeningen, of schrijf desnoods je hulpvraag op papier. Zij verwijzen jou wel naar de juiste persoon. Wacht niet zolang als ik gedaan heb, je bent nu nog jong! />Zal hier binnenkort mijn hele verhaal ook delen. />Sterkte!

Wat vreselijk voor je zo te moeten leven. Heel veel sterkte!! Hoop dat er betere tijden aankomen!

Hoi ik heb zelf ook last van sociale angst maar vind best vervelend voor je. />Mag ik vragen wat voor werk u doet wat voor functie?

Hey, ik ben zelf 18 jaar. Ik heb ook sociale angst. Ik begrijp jou helemaal ik struggle zelf ook met dezelfde situaties. Dus je bent zeker niet de enige! ook al kan dit soms wel zo voelen. Ik heb zelf ook nog steeds veel moeite met bijvoorbeeld school en stage met het hele sociale gedeelte wat daar bij hoort. En ook met vrienden ik heb eigenlijk door mijn sociale angst geen vrienden terwijl ik dat zo graag zou willen. Want ik vind mezelf eigenlijk ook een aardig/leuk persoon maar ik heb er meer moeite mee wat ander wel niet vinden. Maar ik probeer nu bijv op school kleine gesprekken aan te gaan met studenten die ik eigenlijk helemaal niet ken. En tot nu toe gaat het goed ik merk zelf doordat ik kleine stappen zet deze kleine stappen minder moeilijk en eng vind terwijl ik dit een half jaar geleden nooit zou durven. />Dus ik wil hier meer mee zeggen dat je zeker niet de enige bent van onze leeftijd die hier moeite mee heeft en dat je niet te veel druk op jezelf moet leggen want kleine stapjes zijn ook stapjes vooruit. Ik hoop dat dit je wat meer vertrouwen geeft!

Hi Deborah, ik wil ook even reageren op jouw verhaal. Wat jij op dit moment meemaakt, dat heb ik zelf ook jarenlang meegemaakt. Jarenlang durfde ik met niemand in gesprek te gaan, een boodschap doen was voor mij een hele uitdaging, NEE zeggen en mijn grenzen aangeven bij anderen durfde ik nooit. En daardoor zat ik met regelmaat in de ziektewet. Dus NEE je bent zeker niet de enige! /> />Wat ik je wel kan zeggen, is dat jouw klachten heel goed te behandelen zijn. Dus wees gerust, je komt hier met je juiste behandel methode overheen. /> />Groetjes, /> /> />

Hee ik doe zelf nu ook een zorgopleiding en ik loop dan ook stage. Ik had vooral in het begin veel moeite met het “sociale gedeelte” ik heb zelf een sociale angststoornis. In het begin vond ik alles doodeng of ik vermeed het. Toen ik hier zelf last van kreeg in mijn opleiding ben ik gaan praten met m’n coach van school. Ik heb daardoor een STA training gevolgd. Dit is een sta je sterk training dit heeft me erg geholpen. Maar ik vind het nu toch nog lastig en soms denk ik ook van: ga ik überhaupt deze opleiding wel halen? Als ik alles eng vind, maar ik denk er nu anders over ik denk nu meer van ik ga dit doen als een ander dit kan kan ik dit ook. Begrijp dat je niet de enige bent die in zo’n situatie zit en als ik hier langzaam door heen kan komen kan jij dit ook! En het is normaal om je zo te voelen veel mensen voelen zich zo, maar niet iedereen accepteert het. />Ik hoop doordat ik m’n verhaal deel je wat meer vertrouwen krijgt in jezelf en in je opleiding.

Hee, ben benieuwd naar je ervaringen met de medicatie. Ik denk er namelijk ook aan om het te nemen, maar ben nog wat terughoudend ivm bijwerking - het bekende verhaal. Wil je er wat meer over vertellen?

Ik vind het heel dapper van je dat je de opleiding aan gaat! Begrijp je angst wel dat je bang bent om het niet te halen... Maar dat is eigenlijk gewoon doemdenken over de toekomst. Maak jezelf het hoofd niet gek! Als dit echt is wat je wil doen komt het vast goed.

Heel goed dat jij je verhaal deelt. Om te beginnen wil ik tegen je zeggen dat je niet abnormaal bent. Angst is een menselijke reactie en het komt altijd ergens vandaan. De een heeft er alleen meer last van dan de ander, maar dat betekent nog steeds niet dat er iets mis is met jou. Het kan zijn dat de angst in de situatie waar het over gaat hooguit overdreven voelt, maar je angst is er om een reden. Jezelf labelen als niet normaal is niet nodig en zal je sowieso niet verder helpen dus wees om te beginnen lief voor jezelf. Je bent niets minder dan ieder ander. /> />Uit je bericht begrijp ik dat jij je soms erg bekeken en ongemakkelijk kunt voelen. Dit weerhoud je bijvoorbeeld om op een mooie zonnige dag lekker in de tuin te gaan zitten. Wat jammer dat je angst ervoor zorgt dat je niet goed durft te doen wat je zo graag zou willen. Onthoud altijd dat anderen meer met zichzelf en hun eigen leven bezig zijn dan met wie dan ook (net zoals jij zelf waarschijnlijk ook). Je beperkt jezelf in dit geval door je eigen gedachten die natuurlijk wel ergens vandaan komen (misschien uit je kindertijd?), maar niet van toepassing zullen zijn op de daadwerkelijke situatie: in de tuin zitten. /> />Probeer echt bewust te zijn van je negatieve gedachten. Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Waarschijnlijk dat een buurman of buurvrouw een negatief oordeel over je heeft als ze je zien zitten. Dit is heel, maar dan ook heel erg onwaarschijnlijk. En al zou het zo zijn dat het bij een ander al negatieve gevoelens oproept wanneer jij alleen maar in je tuin zit, dan is dit toch echt een probleem van de ander. Die zou dan wel niet zo een leuk leven hebben, want als dat al negatieve gevoelens oproept bij een ander hoe zal deze persoon de rest van zijn/haar leven dan wel niet ervaren? Stel je voor dat het andersom is en jij ziet je buurvrouw in de tuin in het zonnetje zitten. Heb jij dan allerlei negatieve gedachten over haar en ga je dan aan iedereen vertellen dat je buurvrouw in de zon zat, hoe durft ze! ...Nee he? Dat dacht ik al ;). /> />Je schrijft ook dat je schoonmoeder vaak kritiek op je heeft. Ik weet natuurlijk niet waar deze kritiek over gaat en waarom zij zoveel kritiek op je heeft. Kun je dat toelichten? Mijn ervaring met mensen die extreem veel (onnodige) kritiek leveren is dat deze mensen zelf vaak gewoon niet zo gelukkig zijn met zichzelf. Het zijn vaak juist de mensen die wel eens kritisch naar zichzelf zouden mogen kijken. Wat ook zou kunnen meespelen is dat ze extreem gefocust is op het beste willen voor haar zoon en dat ze kritiek levert om het gevoel te hebben dat ze daardoor invloed heeft op jullie relatie. Hoe dan ook, ook voor je schoonmoeder geldt dat er een reden is voor haar houding die helemaal niet zoveel met jou te maken hoeft te hebben. Probeer het je daarom niet te erg aan te trekken en als ze veel onnodige kritiek levert kun je er natuurlijk ook gewoon een keertje wat van zeggen. Het is altijd goed om je grenzen aan te geven. /> />Je geeft verder aan dat je relatie lijdt onder je angsten. Zou je dat kunnen toelichten? Tot slot wil ik je meegeven dat het goed is om goed naar je angst te luisteren, want de kans is groot dat je het wegduwt. Wat probeert je angst je te vertellen? Waar ben je precies bang voor? Schrijf dit bijvoorbeeld voor jezelf op. Wat ook kan helpen is om je gedachten uit te pluizen aan de hand van het G-schema. Op deze (betrouwbare) website kun je een digitale flyer naar jezelf laten mailen waarin wordt uitgelegd hoe dit werkt: https://wijzijnmind.nl/psychische-klachten/psychipedia/cognitieve-therapie/gschema. Je leert via het G-schema deze negatieve gedachten te "vangen" en ze om te zetten in een meer helpende gedachte. /> />Het kan sowieso fijn zijn om te gaan schrijven (en dan echt met de hand). Koop bijvoorbeeld een schriftje en schrijf je angst op en pluis deze uit zoals hierboven uitgelegd. Door dit te doen "schrijf" je het van je af waardoor je het ergens kwijt kunt. Ook kan schrijven je echt helpen om je gedachten te ordenen en tot nieuwe inzichten te komen. Als je het gevoel hebt dat je angst de overhand neemt, kan het goed zijn om het met je huisarts te bespreken. Je huisarts kan je dan op weg helpen om bijvoorbeeld een psycholoog te vinden. Een psycholoog kan je natuurlijk ook goed helpen bij dit proces. /> />Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Liefs

Erg mooi geschreven 'Je bent normaal :)!

Hier herken ik me ook heel erg in! Toen ik 23 was, woonde ik ook in een appartement met andere meiden en de onzekerheid sloeg bij mij soms ook toe. Ik hoor dit trouwens wel vaker ook terug van vriendinnen dus het is niet iets raars. Je huisgenootjes kies je niet zelf uit zoals je vriendinnen, maar je moet er wel mee samenwonen. /> />Ik denk dat wat hij heeft geholpen is een gezonde dosis schijt hebben aan je huisgenoten, maar dan niet op een negatieve manier. Ik denk dat de kans heel groot is dat de angst die je hebt niet echt op realiteit is gebaseerd. Zij zullen ook gewoon druk zijn met hun eigen leven en niet continu op jou of de rest gefocust zijn (dat is mijn analyse op mijn eigen 23 jarige zelf naderhand). /> />Ook herken ik de angst voor borrels. O god, borrels. Ik kreeg (en krijg nog steeds wel eens) de kriebels bij de gedachte alleen al. Ik werk in een organisatie waar borrels nauwelijks voorkomen, maar ga er wel af en toe heen. Misschien kun je dat ook proberen? Gewoon om eens te kijken hoe het je bevalt. Ik denk dat je door jezelf af en toe bloot te stellen aan je angsten je ook sneller inziet dat er niks is om bang voor te zijn. En weet dat de aanwezigen altijd meer met zichzelf bezig zijn dan met jou. /> />Als je angst de overhand neemt in je leven dan is het wel goed om eens met de huisarts te praten. Wellicht kun je om te beginnen met de praktijkondersteunende psycholoog te praten? Die kan je misschien helpen of op weg helpen naar een goede psycholoog? Je hoeft het natuurlijk niet allemaal zelf te doen. Misschien heb je al eens hulp gezocht. Het kan natuurlijk ook gewoon fijn zijn om er bijvoorbeeld met je famlie over te praten. /> />Probeer in ieder geval niet teveel te luisteren naar het negatieve stemmetje in je hoofd. Probeer er echt bewust van te zijn dat het maar een gedachte is. Plaats de gedachte op een denkbeeldig wolkje en laat hem overwaaien. Of schrijf van je af en probeer je negatieve gedachten te vervangen voor positieve, helpende gedachten. Meer aandacht besteden aan het positieve is sowieso een hele goede tip voor je mindset! Bedenk als je wakker wordt eens drie positieve dingen of dingen waar je dankbaar voor bent. En doe hetzelfde als je gaat slapen. Als je het leuk vindt kun je dit ook opschrijven of in je telefoon noteren. /> />Ik hoop dat je iets aan mijn tips hebt! Heel veel liefs en succes

>ik heb zowat hetzelfde. ook bij mensen die ik lang ken en zelfst bij mijn eigen gezin. ik durf soms geen oogcontact maken of ik heb schrik dat ik rood word....>

>Hallo, ik snap goed wat je doormaakt. Ik ben zelf ook 26 en heb hier al last van vanaf mijn 19de. Wat altijd wordt aangeraden is om je gedachten te veranderen over sociale situaties en vooral de angst niet te vermijden. Ben je al bij een psycholoog geweest? Mocht je hier eens met me over willen praten, laat het gerust weten. Wellicht dat we elkaar een beetje kunnen helpen.>

>Hallo, />Je beschrijft het precies zoals ik het ook ervaar. Ik ben 21 jaar oud en bij mij begon het rond mijn 15e... Sinds al die jaren, ben ik opzoek gegaan wat mij het beste zou kunnen helpen. Ik durfde het vrienden of familie niet te vertellen, dus zocht vooral op internet. />Mijn angsten zijn nog niet voorbij, maar soms merk ik dat het wel minder is geworden. Ik heb nu de stap gezet om er met een psycholoog over te praten en daarnaast heb ik op internet ook boeken besteld die gaan over sociale fobie/sociale angst. />Ik kan je op dit moment nog niet de gouden tip geven, maar ik wilde toch even reageren op je bericht, omdat ik mezelf precies herken in hetgeen wat je schrijft. Soms is het juist fijn om dat te lezen/te horen, dat je hierin niet de enige bent! Ik hoop dat je voor jezelf oplossingen kunt vinden om beter om te kunnen gaan met de angst en dat het via die weg minder wordt. /> />Groetjes,>

>Hoi, /> />Wat komt dit ontzettend bekend voor. Dat wat jij zegt komt zo overeen met mijn situatie. Bij mij begon het bij mijn bijbaantje in het restaurant, zo rond mijn 21e (ben nu 29). Ineens een ontzettend rood hoofd, niet zo maar een rood hoofd maar gewoon echt gloeiend rood. Iedereen kijkt je aan en vraagt wat er met je aan de hand is en ik telkens maar smoesjes verzinnen of vragen waar ze het over hadden, ik heb het toch gewoon een beetje warm? Maar ondertussen er zelf van balen,schamen en neerslachtig van worden. In de jaren daarna nog steeds last van deze angstaanvallen gehad en vaak een gloeiend rood hoofd. Vooral in situaties waarbij je niet snel weg kan, bijvoorbeeld tijdens uiteten met vrienden of tijdens een presentatie of werkoverleggen. Op mijn 23e uiteindelijk naar de huisarts gegaan en mijn probleem voorgelegd. daaropvolgend ben ik in behandeling geweest bij een psycholoog en warempel, het ging beter met mij! Maar eigenlijk is het daarna weer bergafwaarts gegaan en mijd ik nog steeds bepaalde sociale situaties, heel vaak nog wel het angstgevoel maar wel minder de uiting in een gloeien rood hoofd, gelukkig!. Ik heb ook een baan waarin ik veel in contact kom met mensen (werk op een p&o - afdeling). Ook tijdens werkoverleggen snel blozen en vooral niet te lang aan het woord willen zijn. /> />Op dit moment ben ik ook vrijgezel maar zie er gewoon goed uit en ben hartstikke sociaal. Maar dit blozen en het denken wat anderen hiervan vinden kost mij zoveel energie en beperkt mij in mijn doen en laten op het werk en mijn deeltijdstudie. Ik denk wel eens; wat als er geen bloosangst zou zijn? /> />Ik weet niet wanneer je dit verhaal hebt geschreven of dat je dit nog leest, maar jouw verhaal sprong er bij mij bovenuit en wellicht kunnen we in contact komen om hier over te praten. Ik ben op het punt gekomen dat ik het zat ben en ben opzoek naar een geschikte training om van mijn angst af te komen. />Wellicht kunnen we iets aan elkaar hebben. Laat het dan even weten met een berichtje hieronder. /> /> />Groet, />R. (man)>

Ik word bijna 43 jaar. En kwam er 2 maanden terug toevallig achter. Wat ik heb noemen ze een sociale fobie Als ik nu terug denk. is het als een rode draad door mij leven. Verklaard ook een hele hoop. Ik kan nu eindelijk zeggen waarom ik zo ben en waar het door komt. Ik heb het nu aan de meeste mensen die ik ken en dicht bij staan verteld. Familie geen reactie. Maar een goeie vriendin die ik al heel lang ken is nu een hele grote hulp voor mij. Ik durf tegen haar opeens alles te vertellen. Emoties gevoelens angste het op en neer gaan van mij energie. Wel gek ik ken haar al zo lang en nu durf ik het wel. Alleen omdat ik weet wat ik heb? Het lijkt ook wel dat ik opeens eerlijk durf te wezen tegen mij zelf. En ik heb 2021 al de eerste kleine stapjes gezet. En 2022 kleine stapjes blijven maken. maandag weer een stapje. Naar de huisarts. Ik krijg binnen kort hulp van die goeie vriendin om mijn huis eens goed schoon te maken. /> /> />

>Hey! />Ik ben een meisje en ben bijna 18. Ik heb al ruim 4 jaar een sociale angststoornis en sta open om er met je over te praten als je er behoefte aan hebt. Mail me! ***********@gmail.com /> />>(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)>>

>Ik geloof in reincarnatie: />De christenen geloofden tot 300 jaar na christus is reincarnatie, />evenals de hindoeisten en volgens mij de boedhisten ook. />Voor mij is het 99 % zeker. />Dus dan zou je niet bang hoeven te zijn dat je maar 1 keer leeft. />Zou ook een beetje flauw zijn omdat iedereen totaal andere levensomstandigheden heeft die niet met elkaar te vergelijken zijn, Dat zou wel heel oneerlijk zijn als er maar een leven zou zijn. de mensen in Afrika en de miljonairs en de zieken en de uiterst succesvolle en getalenteerde en de zwerers>

Hee, wat goed dat je je gedachten deelt! En wat herkenbaar.. vooral het feit dat je je in het begin in een nieuwe groep nog wat vrijer voelt, maar dat dat moeilijker wordt naarmate de groep juist steeds hechter wordt. Die ‘verdieping’ met mensen vind ik ook ontzettend lastig. En tegelijkertijd verlang ik er erg naar. Het heeft er al vaker voor gezorgd dat ik ergens mee gestopt ben en vriendschappen gekost. Ik ben inmiddels 40 en heb er nog steeds last van. Sinds kort spreek ik hierover met een psycholoog en weet ik nu: ik ben niet gek of vreemd, ik heb gewoon verkeerde gedachtenpatronen aangeleerd (wat simpel gezegd). Dit is met therapie (meestal) goed weer af te leren, maar dat kun (en hoef) je niet alleen. Ik zou je adviseren om eens contact op te nemen met een huisarts. Ik zou willen dat ik het jaren eerder had gedaan.. Dat eenzame gevoel kan ontzettend veel mentale en fysieke gevolgen hebben en dat verdien je niet. Net als alle andere mensen. Sterkte!

Hey Joske, /> />Ik herken mij heel erg in je verhaal. De angst vooraf aan sociale gelegenheden, het idee niks te vertellen te hebben en de angst om in een groep te zijn en daarmee bang dat de aandacht op mij gericht gaat worden. Ik struggle hier ook al langere tijd mee. /> />We zijn al verder in de tijd. Hoe gaat het nu met je? Heb je hulp gezocht? Kan je er inmiddels met je vriendin over praten? /> />Er over praten is heel moeilijk maar het kan je helpen om je niet zo alleen te voelen in je strijd als er ook andere zijn die hier vanaf weten en wellicht je kunnen steunen. Je familie , vriendin, vrienden of professionele hulp (heeft mij erg geholpen). /> />Daarnaast werken verdovende middelen als alcohol en drugs averechts. Ik ging vaak meer drinken zodat ik mij minder angstig zou voelen maar vaak voelde ik mij alleen nog maar meer angstiger, helemaal de dagen erna. Geen idee of dit voor jou ook geldt maar wellicht heb je er wat aan. /> />Ik kan je helaas geen gouden tip geven hoe hier vanaf te komen want ik heb die zelf ook helaas nog niet gevonden. Het begint denk ik met praten en goed voor jezelf zorgen en als je ervoor openstaat kan psycho therapie ook goed werken. /> />Mocht je verder willen praten hoor ik het graag! /> />Groetjes, />Marre (29 jaar) /> />

Dag vriend, /> />Zoek een plek waar je alleen met een warme tas koffie kan genieten met een zacht instrumentaal muziekje, /> />Neem de tijd en dring het jezelf niet op.. />En stilaan vraag je zelf, waar liep het mis.. />Want dat is wat jou in deze situatie gesleurd heeft.. />Je weet het maar je bent bang dat het erger zou worden als je het verhaalt.. /> />Het is iets dat je bang om bent om het te verliezen.. heel zeker betrefd het om een persoon waar je sentimenteel sterk aan gebonden bent.. /> />Aanvaard het zoals het is en laat de tijd het blussen, of kom op voorjezelf, />Voor het erger word.. /> />Bij de eerste keus ga je langzaam lijden, bij de tweede ga je het verdoemen van pijn, maar die pijn zal je verlossen... /> />Veel geluk />Jaime

Ik wil van die angsten af en terug meer buiten komen gr

Ik snap dat dit lastig is voor jou. Het beste advies dat ik je kan geven is dat je op je eigen tempo jezelf toch uit je comfort zone zou moeten gaan pushen om te groeien op deze vlakken (mocht je daar behoefte aan hebben, ik denk persoonlijk dat dit wel goed is voor een mens). Om de stress en angst te verminderen kan je dit bespreken met je vriendin. Dingen zoals waar je gaat slapen, wat de planning is overdag en/of 's avonds. Misschien kan je aangeven dat je elke dag wat tijd nodig hebt voor jezelf, sociale batterij, in de ochtend of avond zal hier toch wel tijd voor zijn. Dit is in theorie allemaal heel makkelijk maar in de praktijk blijft dit lastig maar de eerste stap nemen is het lastigste. Maar ik denk dat de enigste oplossing is om het te bespreken en eerlijk te zijn tegenover jezelf. Ben trots op jezelf voor de stappen die je maakt! Ik hoop dat die je een beetje helpt

Dag Cindy, /> />Ik herken mij wel in datgene wat je schrijft. Ik twijfel ook vaak tussen; is het gewoon mijn behoefte of grens, of is het daadwerkelijk gebasseerd op angst. Ik ben opgegroeid in een disfunctioneel gezin, waar mijn behoeften, meningen en gezonde grenzen er niet mochten zijn. Heel beknopt gezegd, heb ik nooit geleerd wat grenzen en persoonlijke behoeften nou eigenlijk zijn. Gelukkig heb ik dat de afgelopen jaren geleerd, en dat gaat steeds beter. Ik merk ook dat juist mijn angsten afnemen, als ik juist luister naar wat mijn behoefte en grens in het moment is, en er ook daadwerkelijk ernaar handel. Ik weet natuurlijk niet of dit bij jou ook wellicht speelt. /> />Juist grenzen aangeven, en luisteren naar je eigen behoeften (wat heel gezond is), kan vaak een angst reactie geven, als je dat niet gewend bent, of uit zo'n milieu als ik kom. /> />Je schrijft : "Mijn vriendin wil graag...." Het is in eerste instantie de behoefte van jou vriendin. Je schrijft dat je het ergens ook wel leuk zou lijken, maar 24/24 met de groep samen, maakt jou doodsbenauwd. /> />Als dit ten eerste puur de behoefte is van jou vriendin, en niet die van jou, kan ik je benauwde gevoel wel voorstellen. Zeker als je wellicht toch besluit om mee te gaan, puur om in eerste instantie je vriendin en de anderen een plezier te doen. /> />Dat onze sociale batterij (wellicht door een introvert karakter, waar niks mis mee is) snel leeg is, betekend niet dat we dat moeten veranderen, en juist over onze eigen grenzen moeten gaan. Dat is juist ongezond, en tegendraads. /> />Als ik je bericht zo lees, lijkt het je ergens wel leuk om toch mee te gaan, maar wil je wel graag je eigen ruimte blijven behouden. Je wilt dus graag grenzen stellen, zodat jij zelf kan besluiten hoelang je met de groep kan en wilt zijn, en de tijd voor jezelf kan "opeisen" Het "klinkt" toch dat je wat ansgtig bent, om je duidelijke behoeften en grenzen te communiceren naar de groep. /> />Ik ben benieuwd of je toch bent meegegaan, en hoe het is afgelopen. /> /> />Lieve groeten, /> />Dewi /> />

Je kan zeggen: ik mediteer elke dag drie keer, 's morgens een uur, 's middags en 's avond. En wandel graag alleen. Is daar tijd voor ? />SUCCES ! /> />En hoe is het verder verkopen?

Hoi Kaat, ik zou wel in gesprek met je willen. Ik heb genooit iemand ontmoet die ook een sociale angst stoornis heeft.

Hallo,ik heb zelf een sociaalfobie ,ik zou vindt het wel prettig vinden om er over te praten .gr

Hallo, />Ik heb dit ook en zou hier ook graag over willen praten. />Mvg

Wat vreselijk rot voor je... lijkt idd wel erg op een sociale amgststoornis. Ik heb er ook heel lang heel erg last van gehad en daarvoor in therapie geweest. Dit heeft mij heel erg geholpen. Vooral de gropestherapie ACT. Niet dat het over is, maar ben nu bijvoorbeeld wel gezellog aan het kletsen op feestjes ed. />Wie weet dat dit jou ook helpt? Sterkte

Dag Ilse, /> />Wat vervelend dat je al zolang last hebt van sociale angst. Weten je vrienden of familie ook dat je hier last van hebt, en proberen ze je daarbij te steunen? /> />Lieve groet, /> /> />Dewi

Je verhaal is herkenbaar en raakt me. Die narcisten maken alles kapot, maar jij bent sterker dan dat. Wat knap dat je er na 16 jaar uitgekomen bent. Dat vergt ontzettend veel moed en kracht en doorzettingsvermogen. Ook jij heb de verkeerde partner getroffen. Jij bent echt de steun van je zoontje nu, ook al voelt dat niet zo voor jou. Het is een zware last die je meedraagt. Het deel van de pijnstillers herken ik ook. Stom he dat die psychologen zo duur zijn. Dat helpt ook niet. Misschien wat vaker een consult via de praktijkondersteuner van je huisarts inplannen. Die vallen onder het standaard huisartsentarief. Daar kan je je ei kwijt . Dat scheelt dan weer. Hou vol.

Wat goed dat je de stap gezet hebt om de relatie met de Narcist te stoppen. 16 jaar samen geleefd te hebben met een Narcist, is een enorme tijd. Het heeft veel tijd nodig om te herstellen van het emotionele, geestelijke en of fysieke misbruik/mishandeling. /> />Je zegt naast je zoon niemand anders te hebben. Ik vraag me af hoe de banden met je familie zijn? Zagen/zien zij ook dat je ex een Narcist is en of zitten zij ook nog in de hypnose? /> />Ik kom zelf uit een disfunctionele familie met een verslaafde en Narcistische vader, en een onder ontwikkelde moeder. Na jaren van emotioneel, geestelijk en fysieke mishandeling ben ik voor mezelf opgekomen. Het was niet makkelijk want alle familie had/heeft zich tegen me gekeerd. Het herstel is zwaar en complex, zeker ook omdat ik geen enkele steun hierin heb gehad/heb van familie en of vrienden. De paniek/angst aanvallen, depressie en minderwaardigheid gevoelens ken ik maar al te goed. Het gaat nu een stuk beter met me, ondanks dat ik nu al jaren leef met chronische ziekten. Ik heb geleerd om grenzen te hebben en zelf respect. Voorheen had ik geen idee wat dat inhield. /> />Onthoudt dat je de stap niet alleen voor jezelf hebt gemaakt, maar ook voor je zoontje. Ik hoop dat het goed gaat met je zoonte, en dat hij niet veel schade heeft over gehouden van het Narcistisch misbruik. /> />Ik heb zelf veel steun gehad bij de youtube filmpjes van Dr. Ramani over Narcistisch misbruik. Er is ook een Nederlandse therapeut op youtube (ervaringsdeskundige) die filmpjes daarover deelt. /> /> />Sterkte met al je processen. /> /> /> />Lieve groet, /> /> />Dewi

Dag David, /> />Wat knap dat je hier je verhaal deelt, dat is al een stap! Je komt over als een zelf bewuste jongen met veel zelfreflectie. Je weet heel goed wat er in je speelt en kan dit heel goed verwoorden, heel knap en mooi. /> />Ik weet niet wat er precies op je 17e gebeurd is. Heb je hier ooit met iemand over gesproken? Heb je familie, vrienden of iemand anders waar je je problemen mee kan delen? /> />Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat. Als je je ei kwijt wilt, dan luister ik graag naar je. /> /> /> />Lieve groet, /> /> /> />Dewi

Dag Lin, /> />Ik herken mij wel in wat je zegt. Ik voel me heel vaak (onterecht) schuldig om iets wat ik wel, maar ook niet gezegd heb. Ik ben dit voor mezelf gaan onderzoeken. Het blijkt dat ik in de kern altijd het gevoel heb niet goed genoeg te zijn. Ik heb heel vaak het gevoel dat ik het simpelweg niet goed gedaan heb. /> />Is dit bij jou mogelijk ook het geval? /> /> /> />Dewi

Dag Anoniem, /> />Wat goed van je dat je hier je verhaal neergezet hebt, dat kan enorm opluchten. /> />Wat vervelend dat jullie contact nu zo gelopen is. Vervelender vind ik het, dat jij nu met angstklachten (zweten, paniekaanval) zit. /> />Het is dapper en goed dat je duidelijk je grens hebt aangegeven. Grenzen aan geven is heel gezond. Toch blijft ze contact met je zoeken. Ik denk dat ze het net zo erg vind dat jullie ruzie hebben, en je daarnaast ook gewoon mist. /> />Mijn advies is; praat er nog eens goed over met elkaar. Probeer haar uit te leggen wat jij zo vervelend vind, en wat je graag anders wil/ziet. Dat geldt andersom ook voor haar. /> />Hopelijk helpt dat om je angst klachten te verminderen, en wie weet wordt jullie contact weer beter. /> /> />Dewi

Beste Aila, /> />Jeejtje, ik voel je vermoeidheid en nare gevoelens door je verhaal heen. Ik vind het heel naar voor je dat je dit zo moet ervaren! Wat goed dat je hiervoor al hulp hebt gezocht ook! Voor velen is dit al een hoge drempel namelijk! Ik wil alleen even zeggen dat je hier zeker niet de enige in bent.. misschien een idee om dit berichtje aan je therapeut te laten lezen? Dan hoef je het niet uit te spreken naar haar/hem toe, maar ben je wel 100% jezelf! />Pas als je het "probleem" echt bij de kern aanpakt, kan er vooruitgang komen. Anders kost therapie veel emotie en energie /> />Ik wens je het allerbeste en veel sterkte! />Veel liefs

Rot dat je hier last van hebt gehad. En heel herkenbaar. Je therapie is er sowieso niet voor niets geweest, maar angsten kunnen soms ineens weer een loopje met je nemen. Dat betekent niet meteen dat je weer helemaal terug bij af bent. Je angst is een gevolg van de negatieve gedachten die ineens weer de kop opsteken. Wees ervan bewust dat het maar gedachten zijn door jezelf erbuiten te plaatsen. Alsof je naar een voetbalwedstrijd kijkt en de spelers zijn jouw positieve en negatieve gedachten zijn. Jij bent slechts toeschouwer. Gedachten zullen er altijd zijn. De kunst is om ze op te merken en niet voor waarheid aan te nemen. Je doet er zeker toe! En daar zullen je kinderen net zo over denken. Dus die gedachte mag je al laten voor wat het is :-).

Hey, ik ben zelf 18 jaar. Ik heb ook sociale angst. Ik begrijp jou helemaal ik struggle zelf ook met dezelfde situaties. Dus je bent zeker niet de enige! ook al kan dit soms wel zo voelen. Ik heb zelf ook nog steeds veel moeite met bijvoorbeeld school en stage met het hele sociale gedeelte wat daar bij hoort. En ook met vrienden ik heb eigenlijk door mijn sociale angst geen vrienden terwijl ik dat zo graag zou willen. Want ik vind mezelf eigenlijk ook een aardig/leuk persoon maar ik heb er meer moeite mee wat ander wel niet vinden. Maar ik probeer nu bijv op school kleine gesprekken aan te gaan met studenten die ik eigenlijk helemaal niet ken. En tot nu toe gaat het goed ik merk zelf doordat ik kleine stappen zet deze kleine stappen minder moeilijk en eng vind terwijl ik dit een half jaar geleden nooit zou durven. />Dus ik wil hier meer mee zeggen dat je zeker niet de enige bent van onze leeftijd die hier moeite mee heeft en dat je niet te veel druk op jezelf moet leggen want kleine stapjes zijn ook stapjes vooruit. Ik hoop dat dit je wat meer vertrouwen geeft!

Ik heb een zoon met angst om t praten wat hem ook belemmerd om bij vreemden te zijn. Als iemand hem iets vraagt gaat zijn lichaam op slot en wordt hij emotioneel. Ik hoop dat er iemand is met een goede ervaring in therapie /> />Bedankt alvast

Hoi Ilse, /> />Goed dat jij je verhaal deelt. Ik heb zelf ook last van angstklachten in sociale situaties, maar ben wel een stuk ouder dan jij. Hopelijk leest iemand dit die qua leeftijd wat dichter bij je in de buurt komt, zodat jullie contact kunnen leggen. Misschien heb je een leuke hobby/sport waarbij je ook meteen in contact komt met anderen? Wanneer je iets gemeen hebt met elkaar, schept dit vaak toch al snel een band. Of bijvoorbeeld via werk/bijbaan? /> />Weet dat je in ieder geval niet alleen bent in dit en super goed dat je hulp bent gaan zoeken. Er is helaas geen one size fits all oplossing voor sociale angst. Het is daarom goed om verschillende dingen uit te proberen en dit samen met een hulpverlener/coach te doen. Uiteindelijk leer je beter omgaan met je angst waardoor je er veel meer rust over hebt. Je zal leren dat het grotendeels een mindset is. Als ik naar de mensen om me heen kijk, zie ik ook dat veel mensen over angsten heengroeien. Dus het komt hoe dan ook goed. /> />Liefs

Wat doe je graag ? Hobby's, Reizen, Sporten, Wandelen, Tv kijken, Computeren, Fietsen, Zwemmen, ... ,?

Heb je al hypnotherapie al een kans gegeven ?

Herkenbaar! Ik denk dat je sommige dingen sowieso nou eenmaal minder leuk vindt dan anderen het vinden. Niet iedereen laadt op bij activiteiten zoals een feestje. Hier zullen heel erg veel mensen zich in herkennen overigens. Denk ook dat er veel mensen zijn die zich er toch proberen overheen te zetten en toch gaan, maar dat zie je vaak niet vanaf de buitenkant. Misschien dat die gedachte het al wat minder "zwaar" maakt? Het kan zo zijn dat jij je plezier meer haalt uit het maken van lange wandelingen, om maar wat te noemen. En dat is helemaal oke :). /> />Probeer met de mensen die je om je heen hebt toch regelmatig leuke dingen te ondernemen. Dat hoeft niet een feestje te zijn, maar je kunt bijvoorbeeld samen een activiteit gaan doen die wat meer bij je past. Verder denk ik wel dat het goed is om jezelf af en toe te blijven uitdagen en toch naar dat ene feestje te gaan. Desnoods neem je iemand mee of je partner. Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Vergeet nooit dat andere mensen altijd meer met zichzelf bezig zijn dan met jou. En als het je echt niet meer bevalt kun je altijd nog weg. In zo een geval: niet teleurgesteld raken in jezelf, volgende keer beter! /> />Hopelijk heb je er iets aan! Liefs

Ja, heerlijk... nergens heen. Een fijne wandeling. Een potje hibiscusthee. />Mooi weer,lelijk weer, een dag aan zee. />, rust en vrede...take it or leave it, lieve vrienden.

Wat ontzettend rot dat je je zo voelt! Ik ben natuurlijk geen psycholoog, maar het eerste wat ik me afvraag is of het niet een idee zou zijn om geleidelijk te stoppen met de medicatie onder begeleiding van een arts? De medicatie helpt je in ieder geval niet bij je sociale angst als ik het goed begrijp. Wellicht dat je onder goede begeleiding/therapie toch een weg kan vinden waarbij je je fijner voelt? Zelf slik ik het niet, maar antidepressiva maakt de klachten misschien (soms) dragelijker voor je maar pakt niet de oorzaak aan. Terwijl daar misschien wel heel veel winst in te behalen valt? /> />Ik herken de angst die je voelt als je bij mensen thuiskomt. Bij mij gaan vaak in meer of mindere mate ook de alarmbellen af, zelfs bij mensen die dicht bij me staan kan ik hier soms last van hebben sinds een jaar of drie. Helemaal niet leuk! Ik kan er zelf bijvoorbeeld heel erg duizelig en extreem moe van worden. Misschien is het fijn om de mensen die dichtbij je staan op de hoogte te brengen van de angst die je hebt, mochten ze dit niet al weten van je? Dat lucht misschien een beetje op. /> />Wat je misschien ook helpt is een taakconcentratieoefening te doen als het je lukt? Dat houdt eigenlijk in dat je je echt focust op hetgeen waar je op dat moment mee bezig bent, zonder te luisteren naar het interne stemmetje. Misschien kun je het eerst oefenen met alledaagse dingen zoals douchen of de afwas doen? En daarna oefenen in sociale situaties? Luister en kijk goed naar de persoon met wie je bent, zodat je in het moment blijft. En als je je dan toch vervelend gaat voelen zou je het kunnen aangeven bij de persoon met wie je bent. /> />Dit laatste klinkt voor je waarschijnlijk als het slechtste idee ooit, maar het proberen weg te stoppen of te vluchten zorgt ervoor dat je alleen met je angsten/zorgen blijft rondlopen terwijl de kans groot is dat een ander je op dat moment goed kan helpen. Ook hoef je dan geen "masker" op te zetten en zo blijf je ook weer dicht bij jezelf en het zorgt voor begrip bij de ander. Het schept ook juist weer een soort band en misschien heeft de ander er ook wel eens last van (heel veel mensen hebben hier sowieso wel eens last van en zullen het herkennen). /> />Wat ik verder nog aan tips kan geven: wees lief voor jezelf! Eet gezond, beweeg af en toe een beetje en kijk eens of meditatie iets voor je is. Meditatie schijnt te helpen in het nemen van afstand van je angsten, zodat ze niet overheersen. Een extra tip is om al deze tips niet in één keer toe te willen passen ;), want dan wordt het moeilijk om vol te houden. Begin bijvoorbeeld eerst eens een maandje met dagelijks mediteren. Hier zijn apps voor die je kunnen begeleiden. Als je het een maandje volhoudt zit het meer in je systeem, waardoor je het gemakkelijker blijft doen. Na een maand zou je kunnen nagaan of het je is bevallen en eventueel kun je er dan iets aan toevoegen zoals bewegen etc etc. /> />Ik hoop dat je iets aan mijn tips hebt! Heel veel sterkte en geluk.

Kan je niet eerst therapie en antidepressiva medicatie proberen?

Hoi anoniem, /> />Ik denk dat je alcohol dronk als manier met je pijn om te gaan pijn is een overtuiging over jezelf die je hebt geleerd bijna altijd toen je jong was. En die overtuigingen hebben altijd betrekking op jezelf. De emoties die de drank opleverde moet je eerst naar kijken het is zo te horen vooral in sociale situaties. Ik zal niet te gauw jezelf pushen naar restaurants te gaan elke week etc hoe harder je pusht hoe harder je jezelf tegen werkt. />Drank maakt zelfverzekerd ik denk dat je op je eigen tempo je overtuigingen over jezelf op papier moet zetten en ermee in debat gaan als iemand die het beste met je voor heeft ik kan je er evt mee helpen. Verder is het belangrijk dat jij jezelf op de eerste plek zet als je iets nog niet aan kan dan ook niet doen pas als je ondersteunende overtuigingen en ervaringen hebt opgebouwd over jezelf en je zelfvertrouwen groeit door middel hier aan te werken in intentie. Dan kan je steeds meer aan maar alleen als je het wilt. Ook moet je leren grenzen aangeven aan anderen het klinkt alsof je jezelf door middel van de mening van een ander te veel pusht dingen te snel te doen tegen je eigen gevoel in. />Super knap dat je bent gestopt het is al een belangrijke stap! />Maar nu nog de pijn aanpakken. />Gedachtes komen van de overtuigingen die je hebt gevoelens en gedachten volgen die. />Dus pak het bij de kern aan. />Wat ook enorm kan helpen is hoe je dingen betekenis geeft je kan bv de betekenis van kritisch denken veranderen van negatief naar positief. Want waarom denk je kritisch omdat je het beste met je voor hebt je wil er iets positiefs mee bereiken maar omdat je het als negatief bestempeld ervaar je het zo. />Je hoeft niet te veel van jezelf te verwachten dat moet geleidelijk aan worden opgebouwd succes sterkte en ik hoor graag of je er wat aan gehad hebt

Kan je heel goed voorstellen zelf ookmijn vrouw verloren . Nu 1 jaar geleden gemis blijft het is een langzaam slijtproces. Wat nog wel even duurd tijd heeld wonden litteken blijft. Goed praten erover helpt je mag er mij over praten Gr

Beste lezer, /> />Ik herken me erg in het in je hoofd zitten en o je hoede zijn. />Ik probeer zelf door te gaan en dus zoveel mogelijk te gaan naar afspraken, maar ook me letterlijk door vergaderingen van werk heen te slaan. Ik hoop dat exposure het uiteindelijk vermindert. Tegelijkertijd kost het zoveel energie om altijd op je hoede te zijn, wat het lastig maakt om het vol te houden. /> />Ik probeer iedere dag te sporten en te mediteren. Dat helpt me niet perse in de sociale angst, maar wel in mijn algehele gemoedstoestand. /> />Bedankt voor je bericht.

Ik herken me hier precies in, als het aan mijn angsten lag zou ik me leven lang opgesloten thuis zitten zonder baan of diploma. Heel erg stress vol en vermoeiend.

Hej myrthe, ik ben zelf ook 21 jaar en heb juist hetzelfde probleem. Ik ben aan het kijken voor mijn studies van thuis uit te doen, zal het een beetje gemakkelijker maken.

Ik heb precies hetzelfde.sterkte...

Dag Eva, /> /> />Wat vervelend dat je gebukt gaat onder sociale angst. Heb je enige vorm van hulp/steun hierin, familie, vrienden, partner of therapeut? /> /> />Lieve groet, /> /> /> />Dewi

Ik heet toevallig ook Kim en je beschrijft voor een groot deel ook mijn leven. /> />Ik hoop dat het inmiddels beter met je gaat. ik las je berichtje en ik wil je graag op het hart drukken dat je niet alleen bent hierin. this too shall pass en na regen komt echt zonneschijn /> />Liefs, /> />

Wat vervelend dat je hier last van hebt. Ik weet uit ervaring dat drugs rare dingen met ons lichaam en geest kan doen. Ik kan uit je verhaal niet opmaken hoelang en hoeveel je (dagelijks) geblowt hebt. Was er ook een reden dat je ging blowen, bijvoorbeeld om nare gebeurtenissen/problemen etc? Soms kunnen onverwerkte dingen naar de oppervlakte komen, die je bijvoorbeeld lang vermeden of onderdrukt hebt. Als dit niet het geval is, dan kan het misschien neurologisch zijn. Drugs kan je hele (hormonale) systeem ook uit balans gooien. Bij mij was mijn dopamine en serotonine uit balans, en had ik last van angsten, depressie, hartritmestoornissen en andere neurologische klachten. Dit heeft tijd nodig om te herstellen, bij de een langer dan bij de ander. /> />Ik zou je klachten/symptomen voorleggen aan je huisarts. Wees daar niet bang voor. Praat erover met iemand. Ik hoop dat het spoedig beter met je gaat, en je angst klachten en hartkloppingen zullen afnemen. /> />Sterkte! /> />

Dag Indra, /> />U bent zeker niet abnormaal. Elk mens is anders, en we hebben allemaal verschillende behoeften. Deze behoeften zijn ook onderhevig aan verandering. Als u op moment voelt dat u graag alleen bent, zonder mensen, dan is dat helemaal okey. /> /> />Lieve groet, /> /> /> />Dewi /> />

Kan je er echt niet onderuit komen? />Dat je het alleen voor je docent kan doen. />Ik durfde het ook niet en ik mocht het dan doen met docent alleen op een andere dag. />En anders zou ik eerst eens oefenen met vrienden of familie, mensen waar je je goed bij voelt. />Goed voorbereiden, het is voorbij voor je het weet. />Ik wou dat ik meer of betere tips had voor je sorry, />Veel succes!

Ik herken het negeren van appjes en afspraken niet afzeggen heel goed. Ik ben zelf 23 en stel hele hoge eisen aan mezelf. Ik kan dan eigenlijk al niet voldoen aan mijn eigen verwachtingen dus hoe kan ik dan ooit voldoen aan anderen hun verwachtingen? Is mijn gedachte. />Dan ben ik eigenlijk al in zo’n negatieve spiraal dat ik voor anderen ga nadenken. />Wat mij helpt is proberen wat liever te zijn voor mezelf en te denken: ook al stuur ik nu een raar appje of is het raar dat ik een tijdje niks van me heb laten horen, het is in ieder geval een appje. En meestal helpt het ook als ik uitleg dat het niet zo goed gaat en ik de neiging heb om uit contact te gaan. Mensen zullen dan beter begrijpen hoe je werkt en meer begrip tonen

Misschien heb ik wel een tip. Ik ben altijd bang bij iedereen vooral één op één contact. Dat gold ook voor spreekbeurten vroeger maar nu vind ik het leuk. />Ik had een keer een spreekbeurt over een profielwerkstuk dat bestond uit een theoretisch deel en het tweede deel waarin ik mijn ervaringen vertelde. Ik geloof dat toen bij mij het kwartje viel. Als eerste vertelde ik over mijn angst terwijl ik openlijk heel bang was. Dat hielp. Ten tweede vonden ze het theoretische deel niet leuk en mijn ervaringen wel. />Als ik nu moet spreken kies ik altijd een onderwerp waar ik zelf in geloof of enthousiast over ben. Ik laat ook altijd een 'ongemakkelijke' stilte vallen in het begin. Daarmee laat ik zien dat ik zenuwachtig ben en dat het oké is en creëer ik de mogelijkheid voor stiltes of bedenktijd. Die ik veel minder nodig heb omdat de druk er af is om elke seconde op te vullen met praten. En ik maak contact. Dat is cruciaal :). />Nog een beetje theorie omdat ik het leuk vind om op een podium te staan en zo wat dingen heb ontdekt. Er zijn volgensmij een aantal regels of wetten. />1 Je bent ondergeschikt aan het publiek, dwang of presteren werkt niet. />2 Je maakt contact. Je laat jezelf zien ook als dat kwetsbaar of bang is. Ook laat je merken dat je het publiek ziet. Het publiek is en soort super persoon met zijn eigen behoeften en gevoelens. Het wil gezien worden. />3 Je neemt het publiek mee op reis. Maar dat doe je vragend want dwang(1) is verboden :) />4 Het publiek wil alleen mee als je echte emoties laat zien. Dus doe niet of je enthousiast bent als je het niet bent. Beter is het om eventueel met wat schaamte te zeggen dat je niet enthousiast bent over je eigen verhaal. Liever oprecht bang dan vals stoer. />5 Blijf deze regels de hele tijd toepassen. Merk je dat het publiek verveeld raakt of geërgerd, benoem dat dan. Het publiek voelt zich alleen prettig als het gezien wordt en vrij mag uiten en voelen wat het voelt. Als je de ergernis van het publiek negeert is dat erger dan het publiek actief ergeren. />6 Ik vind het altijd leuk om het publiek te betrekken door vragen te stellen en daarop te reageren. />7 Als het publiek tegen je is no matter what, vergeet het. Je kunt proberen om het te benoemen en te vragen wat zij dan willen maar als ze niks willen kun je beter je biezen pakken en het terug geven aan degene die jouw vroeg het praatje te houden. /> />Ik kan 'publieken' laten huilen, lachen, boos maken, in verwarring brengen, enthousiast maken en ontroeren. Ik ben altijd blij als na afloop iemand naar mij toe komt om mij te bedanken. Complimenten, hoe goed ik zou zijn daar kan ik niks mee. En zelfvertrouwen hebben of uitstralen vind ik overbodig. Als het maar echt is. />Tja en huilen. Als het niet veilig voelt .. das wel vervelend. Daar weet ik ook niks op. Maar als je het kan vertellen voor de groep.. en ze schieten je niet af .. dan kun je misschien zelfs wel huilen en met een glimlach zeggen: 'kijk daar heb je het haha'. De meeste mensen vinden spreken heel eng dus de meeste zullen ook respect hebben als je ondanks je kwetsbaarheid toch daar gaat staan en door gaat of stopt maar het wel geprobeerd hebt. /> />Ik ben heel bang als ik met iemand alleen ben ook met mensen die ik heel goed ken. Daarom ging ik hier kijken.. ik kreeg net wel een idee dat deze tips misschien daar ook wel bij werken ..al denk ik ook 'het zal wel' want ik heb al zo veel geprobeerd.. maargoed blijkbaar is de spreekangst wel weg gegaan. Ik ben nog bang hoor maar ik vind het ook leuk en het is geen doodsangst meer of dat ik lijkbleek en kotsmisselijk het klaslokaal moest verlaten.