Sociale angst / Sociale fobie - Lotgenotenverhalen

Ik ben een vrouw van 53 en moeder van 2 tienerdochters ben getrouwd en mijn partner neemt mij een hoop dingen uit handen dus dat maakt het geestelijk dragelijker voor mij.De meeste mensen met sociale angst zijn blijkbaar allemaal jonger als mij maar ik heb het al mijn hele leven tot nu toe ik slik antidepressiva vanaf mijn 25e toen leerde ik mijn huidige partner kennen ik stap wel makkelijker op dingen af als vroeger maar het lijkt wel of het gewoon in mijn hoofd zit en er een soort knop omgaat als ik in gezelschap ben bij mensen ik kan mij niet ontspannen in volle treinen breekt het zweet mij uit dan neem ik altijd 2 pilletjes antidepressiva dat kalmeert me supermarkt laat ik aan mijn man over daar kom ik niet wel gedaan overigens maar het is zo vervelend voor me dat ik het liever skip. Mischien zal het voor mij wel niet meer weggaan en is het te laat het zit zo diep verweven in mijn hoofd ik kan niet anders meer probeer er maar mee te dealen het is niet anders denk ik dan. Mijn oudste dochter van 16 heeft er ook last van maak mij best wel zorgen want alles hangt af van sociale omgang tegenwoordig vooral om een leven op te bouwen ik had nog een woning met uitkering maar zij niet meer zij blijft bij ons wonen wel gezellig maar erg voor haar mijn jongste dochter van 14 heeft het heel licht maar zij heeft een wat baziger karakter en kan zich er beter overheen zetten lijkt het. />Mijn oudste dochter doet aan cosplay en zoekt de mensen wel op net als ik vind ik heel knap van haar.

Anoniem

Ik ben bijna 27 jaar en heb al een hele lange tijd last van angst, en voornamelijk sociale angst. Ik merk dat ik me heel eenzaam kan voelen hierdoor, ik heb maar 1 echte vriendin. Wel wat internet vrienden maar ik mis het echt om vrienden in het echt te zien. Door mijn sociale angst vind ik het zo verdomd moeilijk om nieuwe vrienden te maken. Is er iemand die dit herkend en/of tips heeft hoe hiermee om te gaan?

Tot ergens halverwege mijn 25e had ik een groot sociaal leven, maar doordat ik wat onzeker werd (waarschijnlijk door overspannenheid waardoor ik mezelf niet goed kon zijn) heb ik een sociale angst opgebouwd. Maar de angst is er niet bij onbekenden, want dan heb ik nog niks te verliezen, maar juist bij mensen die ik net wat langer ken. Ik klap soms dicht omdat ik bang ben ze te verliezen. En dat verliezen is al een paar keer gebeurd... Ik ben nu 15 jaar verder en het wordt steeds erger en ik word er steeds wanhopiger en verdrietiger van :( Iemand die dit herkent en een goede tip heeft?