PTSS - Lotgenotenverhalen

>Respect! Ik herken het diep liggende gevoel van niet gewenst zijn enorm. Het komt in alles terug. /> />Bij mij vooral emotionele herbeleveningen de hele dag door. /> />Ik wens je veel kracht en geef je een virtuele schouder om op te steunen🙏💪>

>Beste Daniëlle /> />Respect hoe je het allemaal doet. /> />Ik kan mij helemaal inleven in een deel van jou verhaal. /> />Zelf heb ik ook in tehuizen en bij opa en oma gewoond, die wel geprobeerd hebben om mij liefde en warmt te geven, maar helaas. />Ook mijn huwelijk is naar 24 jaar na de klote. /> />Nogmaals respect!🙏>

>ik heb ook zwaar complex ptss, ik kan alleen met tabletten />behandeld worden en geen terapien, en daar zit je dan helemaal />alleen , ik ben blij dat je kinderen hebt en zo kun je ook wat geluk />ervaren, ik begrijp hoe je je voelt. en houd moed ,achter iedere wolk kan wel een zonne straaltje bestemd zijn voor jou speciaal. />groetjes>

>Dag Sultan Aydin, /> />Neem me niet kwalijk maar ben je Turks? Ik ben wel van Turks afkomst. En ik probeer met mensen in contact te komen met vergelijkbare problemen en traumas als ik. Alleen omdat je je telefoonnummer en mail hier niet kan plaatsen heb ik een kik app om met mensen in contact te komen. Ik heet daar Mutti030 als je de app download kunnen we kennis maken als lotsgenoten. Heel veel liefs en sterkte Mutti>

Hi mijn naam is Jamie en ik kan mij zo vinden in je verhaal en zou het fijn vinden />Mocht je dat willen met je in contact te komen om wellicht is wat te drinken of te praten samen en we iets vóór elkaar kunnen betekenen. /> />Groet /> />Jamie

En hoe is het afgelopen?

>Hoi Eliza, /> />Dit is een stelling die je een beetje moet relativeren denk ik. />De persoon die je was als peuter/kleuter was nog niet erg gevormd. Wat wel zo is, is dat je met verdere therapie (geen emdr) wel kan ontwikkelen wat er niet ontwikkelt is geweest door het trauma. />In de afgelopen jaren therapie heb ik zelfs een beetje gepuberd (op mijn 34ste). Ik heb bijv eindelijk de lippiercing en tattoo die ik altijd al had willen hbn en ben nu blond 😂. />Het klinkt raar, maar ik heb er zeker van genoten. Ik denk dat je dit moet zien als een proces waarmee je in contact komt met je ware zelf. Die persoon waarvan je heel diep vanbinnen altijd hebt willen zijn. Het is zeker de moeite, bekijk het dus niet als iets om schrik van te hebben, maar wel als een bevrijding en leuk avontuur! /> />Veel plezier!>

>Heel herkenbaar Eliza, hier exact hetzelfde...>

>Ik zit in het zelfde en herken het zo wat ik lees. Zolang ik leef is er stress en spanning en mishandelingen. Heb ook Emdr gehad en heeft wat geholpen maar hoe nu verder? Zeggen ze, met de emdr haal je de wonden open en daar heb je nu last van. Die moeten weer helen. Maar hoe dan? Weet niet hoe en vraag om hulp en dan moet je een jaar wachten door lange wachtlijsten. Ondertussen is het alleen maar erger geworden en baan kwijt geraakt omdat alles zo lang duurt. En wie ben ik? Géén idee. Áltijd in een overlevings stand geleefd en nu de beerput los is, ben ik het helemaal kwijt. Besef nu pas wat er allemaal gebeurt is en dat ik altijd niet ik was en nog steeds niet. Erg triest eigenlijk. Waarom ben ik op de wereld gezet? Voor ellende? Het is zwaar maar ga nog volhouden en hoop dat de juiste hulp komt en dit stopt. Wat een naar rot gevoel. Wens jou ook veel sterkte en hoop dat je wat verder bent gekomen met je eigen ik vinden.>

>Hoi Eliza, />Wat herkenbaar jouw verhaal. Ik heb net de eerste intensieve trauma behandeling gehad van 6 dagen. En ga binnenkort nog een traject van 6 dagen doen. Heb vanochtend voor het eerst echt de vraag durven stellen “ maar wat is PTSS vrij? En wij ben ik dan? Wat kan ik nog. Ik ben al 20 jaar afgekeurd. En mijn PTSS is ontstaan vanaf mijn geboorte. Het antwoord wat ik kreeg is dat ik echt niet meteen 40 uur hoef te werken maar dat het een proces is. En dat ze begrijpen dat je bang bent. En verder moet ik het maar uitzoeken bij lotgenoten....... Ik heb nog duizenden vragen en er komen nieuwe angsten omhoog. En ja ik ga alles met 1000% tegemoet , maar hoe en hoelang krijg ik hier de tijd voor en krijg ik hier hulp bij....?>

>Hey, />Ik weet niet hoe lang geleden jij dit postte. Maar wat je schreef ervaar ik ook.>

30 april 2021, ik herken een hoop in alle verhalen. Ben inmiddels 54 jaar en heb sinds kort de diagnose complexe PTSS en een depressieve stoornis. Door jarenlange stelselmatige fysieke en mentale mishandeling door vader en grootvader en later een narcist als partner (inmiddels ex-partner) die mij mentaal kapot heeft gemaakt en de grond in heeft geboord, ben ik nu in een diep diep zwart gat gevallen. Ken mezelf totaal niet. Wie ben ik ? Wat vind ik nu echt "leuk". Voel me een minderwaardig persoon. Ik heb mijn hele leven gehoord dat ik niet deugde, dom, lelijk en asociaal ben. Als je dat je hele leven hoort ga je het ook geloven. Ik ben bang voor alles en iedereen. Als er iets mis gaat in mijn omgeving is het eerste wat ik zeg dat het mijn schuld is, ook als ik er helemaal niets aan kon doen. De angst voor als er mensen boos of teleurgesteld op me zijn of worden zit zo diep dat ik meestal "kruip" Boos staat gelijk aan straf en straf aan fysieke en mentale represailles en pijn. Veel mensen hebben geen benul hoe erg dat is. De blinde paniek die ik dan kan hebben. Heb me tot medio november 2020 staande gehouden, toen kwam de man met een hele grote hamer. Ik heb vaak gedacht (en denk dat af en toe nog steeds) om uit het leven te stappen. Gelukkig niet gedaan maar de gedachte blijft in mijn hoofd zitten. />Krijg nu wel therapie slik een antidepressiva en heb een ambulant begeleidster maar de zwarte dagen hebben nog wel de overhand.

06-01-22/reactie op Peter: zeer herkenbaar! ben net 55 jr en weet sinds een paar maanden dat ik een persoonlijkheidstoornis heb(definitiee diagnose volgt nog) en sinds 2 dagen dat ik (ook) PTSS heb. Deze moet eerst worden behandeld voordat de onderliggende problematiek aangepakt kan worden. Het is zo overweldigend allemaal; de intense gevoelens van angst, stress,paniek e.d wat chronisch aanwezig is, is dus niet "normaal". Dus wat is dat wel? En wie ben ik dàn? Zonder die angsten? Ik kan me er amper iets bj voorstellen. Ook ik sta op een wachlijst(en) voor behandeling en vind dit alles zeer pittig. Fijn dat ik hier veel herken maar ook weer confronterend.

Heel herkenbaar voor mij ook. />Recentelijk diagnose gekregen en nu moet ik uitpuzzelen wat ik ben en wat ptss is. />Ik voel mij ook bekocht als ik terugkijk op de voorbije 40 jaar.

Hij />Ik weet sinds 2023 dat ik ptss heb,ben 62 en heeft hetzelfde als jij />Het begon vanaf mijn jeugd ,huiselijk geweld en dat ging verder op straat tot een vechtpartij waarbij ik werd aangereden door een auto />Daar mijn hele leven last heb /had />Nu ben ik op leeftijd en heb heel veel gemist en wat ik had kunnen doen. />Maar wat kan ik wat wil ik ,gaat het nog komen . />Ben ook altijd van het welbekende kastje naar muur gestuurd />2 ongewilde kinderen gekregen waarvan ik wist dat ik dat niet aankon,en door mijn ex werd gezegd dat het goed zou komen,niet dus />Wie was ik toen.. en nu dan />Voor mij gaat het nooit weg

Beste Elisa en andere lotgenoten, /> />Van PTSS of Complexe PTSS ( vroegkinderlijke traumatisering) kom je meestal niet meer af. />Ik heb zelf een Complexe PTSS als gevolg van kindermishandeling / verwaarlozing. />Wat helpend en verder inzicht kan geven zijn o.a de boeken van Iris Koops - het verdwenen zelf + werkboek, dit boek is makkelijk leesbaar , zij is zelf ervaringsdeskundige, het kan confronterend zijn mocht je dit boek gaan lezen. />Het kan je helpen met de vragen waarmee je zit, o.a hoe komt het dat het mij niet lukt om mensen te kunnen vertrouwen, zei legt in heldere taal uit waar dit vandaan komt. />Dat je als kind zo getraumatiseerd bent, je daardoor uit angst hebt aangepast />je niet de kans gekregen hebt om je te kunnen ontwikkelen, ook niet wie je nu bent, vandaar de titel : het verdwenen zelf. Ik vindt het een zeer goede uitleg, verhelderend, maar nogmaals het kan zeer confronterend zijn om dit te lezen. />Ik hoop voor een ieder dat je hier iets aan hebt. />Daarnaast is mijn ervaring met deze ingrijpende ( wat als complexe problematiek wordt betiteld) />Bij deze problematiek kun je beter hulp zoeken bij een ervarings deskundige therapeut hij/ zij weet uit eigen ervaring wat je voelt, wat de gevolgen zijn van de PTSS of Complexe PTSS en wat dit met zich meebrengt in het dagelijks leven. Hij/ zij kan je wel helpen om beter om je te helpen met de triggers zodat de "toppen" ervan afgaan en hoe je je beter staande kunt houden />Helaas wordt dit niet vergoed door geen enkele zorgverzekeraar. /> />Ik wens alle lotgenoten dit toe dat dit mogelijk gemaakt wordt ook financieel zodat je hopelijk kunt gaan leven in plaats van overleven. />Alle goeds voor een ieder die hier mee worstelt.

'Bij deze problematiek kun je beter hulp zoeken bij een ervarings deskundige therapeut' /> />Niet mee eens. Het gaat erom dat je iemand hebt die je snapt, ziet en goed begeleid. En daar hoef je niet perse ervaringsdeskundig voor te zijn. Soms is ervaringsdeskundigheid juist niet goed, want niet iedereen met die sticker heeft voldoende ervaring opgebouwd in het werk om zijn eigen ervaring niet te leidend te laten zijn.

Dit is helemaal te begrijpen, je oude ik word je niet zomaar terug. Ervaringen worden gegrond in je geheugen en als die grond een vulkaan heeft die uitbarst of woelige waters is dat niet zo een leuke plek om te vertoeven. /> />Wat mij helpt is dat ik leerde mijn denkbeelden te vormen naar hoe ik (de tovenaar van mijn verstand die ik ben) ze wil zien. Ik droom doorheen de dag en realisaties van mijn inbeeldingsvermogen maken het voor mij eenvoudiger. /> />Ik hoop dat dit idee een hulp is.

>Je moet het vertrouwen herstellen in de wereld - vooral je realiseren dat je gedachtes niet accuraat zijn met de realiteit. Cognitieve therapie helpt hierbij.> > > >Sta er regelmatig bij stil dat jij de macht hebt over je gedachten, en je jezelf hiermee te grazen neemt. De wereld is niet zo slecht als dat het nu lijkt. /> />Ik ben nu een jaar in therapie en heb er nog steeds ontzettende moeite mee. Maar ik zie wel langzamerhand het licht op me af komen vanuit het donkere gat waar ik zat. /> />Je komt er uiteindelijk wel doorheen, maar het is echt een gevecht. Succes!>

>Beste, /> />Wanneer je in zo een vicieuze cirkel-gedachtes zit, doe je dan iets om dit te stoppen? /> />Wanneer ik onrustig wordt begin ik te puzzelen, vroeger deed ik dat door World of warcraft te spelen(ooit waren we nog jong). Dat vraagt nl zoveel concentratie voor mij dat het die cirkel onderbreekt. />Handwerk (haken/breien) is ook een zeer heilzame activiteit in dit soort doemdenkprocessen, al is het voor iedereen natuurlijk anders, maar ik raad je aan om te gaan zoeken naar die activiteit die dit voor jou doet. />Je lijkt vast te zitten in een anticipationele angst. Deze is 99% van de tijd irrationeel. />Belangrijk is dat je leert op tijd te reageren op die gedachtes. Zo leer je uiteindelijk om de onrust voor te zijn en je op voorhand af te leiden vooraleer die gedachtes de kans krijgen de angst te voeden. /> />Daarnaast is hulp van psycholoog en of psychiater niets vies hoor. Emdr -therapie kan je zeker helpen. /> />Zelf sta ik aan het begin van de ptss - behandeling, maar heb ik jaren geleden al het angst-stuk het hoofd moeten bieden. Het is hard werk, maar zeker niet onmogelijk! /> />Veel succes en een dikke knuffel!>

in therapie gaan, vragen naar EMDR en dit aankaarten met een therapeut die je vertrouwd.

Even een korte uitleg over het geheugen. De mens heeft een korte en een lange termijn geheugen. Bij het ophalen van herinneringen uit het lange termijn en bij het terugplaatsen van herinneringen uit het korte terug naar de lange termijn treden soms fouten op. Je beleeft het steeds opnieuw omdat de geest wil weten wat daar gebeurt is. Er zijn vragen onbeantwoord. Hoe vaker je het echter beleefd in je hoofd, hoe meer fouten er ontstaan. Probeer het dus niet opnieuw voor je te zien. Schrijf het een keer uit en laat het daarbij. Als je wilt herstellen telt sowieso maar één ding en dat is: nieuwe herinneringen maken. Ga er op uit. Overwin je angsten. Dan zul je merken dat wanneer je weer genoeg positieve ervaringen hebt het herbeleven van het oude simpelweg minder relevant is voor de geest. Sterkte gewenst

>hallo,,,,ik heb een onverwerkte complexe post traumatische stress stoornis en daar door is mijn wereld aan het krimpen de laatste jaren en ik heb volgens de psychiater tot nu toe ook nog een licht verstandelijk beperking en een lichte vorm van autisme en heb geen duidelijkheid welke soort autisme ik zou hebben en ik heb ook gehoord dat vermoed word van pdd-nos en ik woon nu bij een zorg instelling voor mensen met een licht verstandelijk beperking en ook nog moeilijk verstaanbaar gedrag door mijn onverwerkte complexe post traumatische stress stoornis en ik leid aan eenzaamheid hier door en mijn familie steunt mij niet echt en mijn ouders relatie is nog net zo als vroeger en ben mijn goede oude school vrienden kwijt hier door en begeleiding die hier over mij gaat neemt mij ook niet zo serieus en hun excuus is dat het zo lijkt door mijn jeugd trauma en nu word ik onderzocht om te zien wat ik echt heb en wat niet en als ik hor wat ik hoop te horen kan er misschien nog licht bij mij gaan branden of als het niet zo is dan in een hel terecht kom en ik ben nu 49 en op mijn 23e uit huis gegaan in een instelling>

Probeer vol te houden want op een dag zal ook voor jou de zon weer schijnen je hebt zoveel doorstaan je bent sterk geloof in jezelf en je zult merken dat de innerlijke kracht in je steeds sterker wordt want ook jij Micha hebt recht op het leven ik wens je heel veel kracht liefde en geluk toe mogen de elementen van vuur water aarde en lucht je beschermen groetjes Jean

Hallo heftig wel fijn je verhaal te herkennen . Knap dat je het deelt k leef in mijn eigen wereld mensen snappen me toch niet . Ben er voor Veelen. Maar zij kunnen mij niet helpen . Weet dat je niet alleen bent. Maar wel eenzaam . Maar contact zoeken en kijken wat t brengt kan denk ik alleen bij herkenning . En dat kan dus niet overal . Gr willy veel sterkte blijf jezelf .

>Beste, />Ik heb een soortgelijk iets meegemaakt kort geleden is het uitgekomen. Het heeft een hele grote invloed op mijn dagelijks leven. En ik zoek iemand om mee te praten die hetzelvde voelt als mij. /> />Als je geïntreseerd zou zijn... />Mijn insta is: ciliasanne /> />Je mag altijd een berichtje sturen. />Als je daar geen behoefte aan heb heb ik hier het volle respect voor! /> />Gr>

Heel veel sterkte! Herkenbaar! Zoek je een vriendin die je begrijpt?

>Kut jeugd /> />Ja hoe kom je aan ptss kut jeugd />Wat doe je er aan />Net niets />Iedereen die ouders had die liefde gaven />Kent dit gevoel niet />Ik wel en het beïnvloed je hele leven> > />Welke hulp je nodig hebt Ik weet het nog steeds niet />Probeer van jezelf te houden En goed voor jezelf te zorgen />Je leeft maar één keer en het is zo voorbij> > />En neem nooit genoegen met iets waar je eigenlijk niet gelukkig van word />Want ook al kregen we thuis niet de liefde die we nodig hadden we zijn het wel waard ook als dat niet zo voelt> > />Je kunt alleen jezelf gelukkig maken />Daar ben ik wel achter />Alleen blijft de vraag hoe> > />Ik heb gehuild om je verhaal en ken meer mensen uit kut gezinnen ik heb in kinder tehuizen gezeten />En het blijft altijd een strijd />Maar je kunt alleen overwinnen door van jezelf te houden En voor jezelf te zorgen❤>

>Soms denk je dat je helemaal alleen bent. Vind het verschrikkelijk wat er met je is gebeurd! Ik heb ongeveer het zelfde mee gemaakt. Een vader die niet van je houdt en je leven een hel heeft gemaakt. Ik schrok toen ik las dat je "vader" je met je hoofd op bureau heeft geslagen. Kreeg even een flashback. Die van mij heeft mij met mijn hoofd keihard tegen de muur geslagen en daarna op een krukje op mijn slaapkamer. Mijn oor was daarna helemaal stuk! Straks komt mijn 4de operatie eraan. Ik was tóen 16 jaar en ben nu inmiddels 37 jaar. Nog steeds elke dag last van wat er allemaal is gebeurd. Sinds een jaar ziek thuis met complex ptss. Ouders hebben geen idee wat ze zo met een kind doen! Ik hoop dat jij je rust hebt kunnen vinden. Ik ben nog druk met therapie maar uiteindelijk kom ik er ook wel! We leven maar 1 x en we moeten echt gaan genieten! Straks kijk je terug op je leven en dan besef je dat het zo je héle leven heeft beheerst en dat zou echt zo zonde zijn! ❣>

>Hoi, /> />Wat is jouw verhaal herkenbaar! />Ik ben van mijn 9 jaar tot mijn 17 jaar fysiek en emotioneel mishandeld door mijn vader tot hij is doorgedraaid en ik voor mijn leven gevochten heb op intensieve. Ik ben jaren doorgegaan op automatische piloot, mezelf kapot gewerkt om te kunnen blijven vermijden. Tot oktober vorig jaar. Dan ben ik omver gereden met de fiets en door de kwetsuren was ik verplicht om stil te staan. Het was alsof een blikje frisdrank dat al jaren geschud werd ineens werd opengetrokken en mn rugzak in mn gezicht is ontploft. Ik heb toen een zelfmoordpoging ondernomen en werd gedwongen opgenomen. In het begin daarvan was ik kwaad en opstandig, maar nu voelt het alsof dat het beste was wat me ooit overkomen is. Eindelijk kon ik mijn verhaal delen en kreeg ik tools aangereikt om het voor mezelf draaglijker te maken. Ondertussen ben ik niet meer residentieel opgenomen, maar ga wel nog 3 dagen per week naar dagbehandeling. Het is nog steeds met vallen en opstaan, maar ik voel mijn grenzen veel beter aan en kan nu om hulp vragen. /> />Groetjes en heel veel sterkte!>

>Hallo mensen. Gezien dat we hier elkaar geen telefoonnummers en mail adressen kunnen geven. Maar de meeste van ons voelen zich eenzaam hierdoor. Want er is niemand die ons wil begrijpen. Hulpverleners niet. Behandelaars niet. Onze familieleden zelfs niet. Daarom ben ik hier om contact te maken met lotsgenoten via de Kik app. Als er mensen zijn die gebruik maken van die app of een account willen aanmaken om met lotsgenoten in contact te komen het is de moeite meer dan waard. Mijn gebruikersnaam op Kik is Mutti030 en ik wacht op berichten van lotsgenoten om elkaar te steunen en te luisteren. Maar vooral ELKAAR BEGRIJPEN!! Veel sterkte allemaal!!>

Houd vol. Het komt goed ❤️

Ik begrijp je heeeel goed hoor !

Hey Remy, /> />Zeker herken ik dat. Die eenzaamheid is echt verschrikkelijk. We zijn toch sociale dieren. En in ons geval beschadigde sociale dieren. Dus dan heb je meestal behoefte aan veiligheid en rust. Het liefst in contact. Maar ja. Als dat juist onrust brengt wordt het moelijk. Ik heb sinds kort een behoorlijk grote knuffel gekocht, 60cm of zo. Dat is geen mens. Maar ik merk dat het me rustiger maakt. Je kunt ook onder een deken gaan zitten, een warme drank drinken, zachte kleren aan doen, wen kruik vasthouden, ontspanningsdingen zoals een geleide fantasie. Alles waar je je fijn bij voelt. Een veilige cocon maken om je in terug te trekken en bij te tanken. /> />En als je contact wilt zijn er wel manieren om die zo laagdrempelig als je wilt te vinden. Maar een praatje met een winkelmedewerker, groet mensen onderweg, bel een hulplijn, chat op bv psychosenet. Dat staat s avonds open geloof ik. En een stapje hoger kun je naar een sport gaan. Daar kom je dan meestal wel dezelfde groep mensen tegen waar je zovedl of weinig tegen kan kletsen als je wilt. Daar op die plek. En hoe vaker je er komt hoe meer je er kent. Sport is ook goed tegen de stress in je lijf. Win win. En als je nog een stapje hoger wilt kun je daar ws ook wel een paar vrienden maken. Als sport niet je ding is kan dit met elke andere hobby: fotografieclubjes,natuurclubjes, debatclubjes, treinclubjes, boekenclubs, kookclubs, overal zijn wel clubjes voor, er zijn ook ptss forums. /> />Geen familie is naar. Heel eenzaam. 🫂 hier ook. Ik ken mensen die een eigen nieuwe 'familie' hebben gecreërd. Mij is dat nog niet gelukt. Ik heb er nog niet de ruimte voor gehad. Maar mss dat jij dat wel hebt als je zou willen. />Als je meer sociaal contact wil zie het als een queste. Je zal er moeite voor moeten doen, maar ik weet zeker dat ze er zijn: mensen waar je bij past en die bij jou passen. Het kost alleen tijd en investering en zoeken. En mss heb je geluk en vind je ze snel. Maar het is meer logisch dat het even duurt. Vooral als je erg alleen bent vinden mensen het soms ook lastig om met jou contact te maken. Iets gezamelijks helpt. Is minder zwaar voor allebei. Want je doet iets wat je allebei leuk vindt. Er zijn trouwens ook steeds meer herstelinitiatieven waar mensen ook zo stoeiwn hiermee. Mss ook iets om te googlen als je je minder alleen wilt voelen.

>Ik schrijf er dikwijls over maar is denk bij iedereen anders. Wil gerust eens een tekstje doorsturen . Wanneer is dit gevraagd? >

Hoi ik lees net je verhaal, wat je allemaal hebt meegemaakt is heel gelijkaardig met wat ik heb moeten meemaken van kinds af aan.. Ik vind het knap hoe je het hier neertypt, daar heb ik de energie niet meer voor helaas na alles.. Ik herken me erin, het eigen wereldje.. Geen vriendinnen geen baan.. De ufo's de geesten.. Mijn pa brainwashte mij met gelijkaardige dingen.. Ik ben blij na je verhaal te lezen dat ik niet alleen ben, voor zover je over zoiets blij kan zijn natuurlijk..

>Zoek om te beginnen een goede therapeut.>

>Je hebt je eerste stap al gezet, door hier wat te schrijven! Wat bij mij helpt is om het zo klein mogelijk te maken allemaal, baby stapjes. Probeer eerst een veilige plek voor jezelf te creëren, waar je altijd naar terug kan als het even niet gaat. Jouw dokter kan jou helpen met het vinden van de juiste zorg. Heel veel succes, houd je hoofd omhoog en kijk van dag tot dag wat je wel kan. You got this!>

Mag ik vragen waar je woont? Misschien zou ik je kunnen helpen als je in de buurt woont. Ik woon in Zeeland en ben vrouw van 45 Jr.

>Jéetje wat heftig joh />Ja heb ook.pttss door verwaarlozing tehuis ervaring zwaar ongeluk coma gelegen en hersenletsel />Daarbij een dochter met een beperking wat thuis niet meer te doen was.maar toch blijf je vechten voor je dochter. />Nu 2 jaar begeleid wonen en nu pas komen we er achter dat ik.pttss heb />Heb wantrouwen elke begeleider wantrouw ik en nu eindelijk één therapie beginnen />Ik wens ook.jlu heel veel kracht en sterkte toe grntineke>

>Hoi ja ik heb het en dachten eerst dat het door.me.ongeluk kwam pijn poli geweest maar niks helpt wel.minder geworden en gaan het weer proberen dat ik.wat ik.je kan aanraden ga naar het DC kliniek />Gr Tineke en sterkte>

>Ik heb ook PTSS en chronisch pijn. Ik weet niet wanneer je dit bericht geplaatst hebt, maar tegenwoordig is er heel wat meer bekend over hoe een pijnstoornis ontstaat. Kijk eens naar de aflevering “stress” van MAX Masterclass op NPO. Daarin wordt al enigszins iets duidelijk dat pijn en hevige vormen van stress (zoals trauma’s) met elkaar verbonden zijn. Besef dat je pijn wel degelijk echt is en niet tussen je oren zit. Momenteel volg ik een SOLK therapie, en zit ik in de fase dat ik accepteer dat de pijn een zeer logisch gevolg is van de PTSS, en daardoor kan ik het meer loslaten. Wat tot nu toe voor een meer gelukkiger gevoel en rust zorgt. Pijnvrij ben ik nog niet, maar ik heb ook nog last van alle trauma’s. Ik ben wel hoopvol dat ik het roer om kan gooien, hoewel ik ook kan accepteren dat dit nu bij mij hoort.>

>Ja ik loop met het zelfde probleem door ervaring met werk in zuid africa in de beveiliging heb veel schietpartijen mee gaat dit was in 1990 in 2000 ben ik daar door terug naar Nederland gegaan en in 2004 kreeg ik chronische pijn in onderrug si gevricht hier ben ik in middel aan geholpen maar hep 16 jaar fentany pleisters 275 üg gekregen en instanyl neusspray 200 üg 140 dosis per week ben in middels daar van af en de ptss is weer terug heeft aldie jaren onderdrukt door die medicatie ik loop nu bij een trauma psygo loog en heb een tens apparaat voor de pijn via de pijn poli maar een deel van de pijn zit tussen de oren en het vaak dat hoe meer medicatie je gebruikt hoe meer pijn je er aard />Ik zou een goede trauma psygoloog zoeken en daar mee starten en voor de pijn kan je altijd is contact opnemen met een pijn poli ik heb ook geleerd dat de pijn een deel tussen de oren zit en hoe meer pijn stiller je neemt hoe meer pijn je ervaard ik hoop dat je hie wat aan heb en je er mee aan de slag kan gaan wat er zijn gelukkig genoeg dingen die je kunnen helpen veel praten er over met vertrouwde personen in je omgeving en zorgen dat je veel en een regelmatig leeft een eet bij mij helpt het erg om rustgevendeuziek te luisteren en voor de ptss heb ik nu medicatie gehad wand de fentanyl heeft het jare onderdruk als je vragen heb kan je mijn ook via Facebook zoen daar is mijn naam dick Paape en je mag me. Dag en nacht aanspreken als het nodig is wat weert wat je doormaakt ik hoop dat je aan mijn ervaring iets heb en het je helpt in je leven />En een einde aan het. Leven moet je proberen znel uit je gedacht zien te krijgen />Maar ik zou starten met een goede trauma psygoloog te zoeken die je kan leren er mee te gaan /> />Ik hoop dat je aan mijn verhaal iets heb />Groetjes dick />Ps ik hoop dat je snel iets vind wat je kan helpen>

>Sinds ong. 16 jaar lijd ik vreselijke pijnen welke niet in normale termen uit te drukken zijn en waardoor ontspannen onmogelijk geworden is. In het begin had ik nog wel eens een dag dat ik pijnvrij was, doch nu al jaren niet meer. />Diagnose CPTSS, multiple jeugdtrauma. />Ben jaren bezig geweest bij verschillende artsen en pijn-polies, doch niemand die mij kon helpen. />Volgens mijn psycho therapeut wordt al het vooral geestelijke misbruik lichamelijk vertaald. />Wie weet als ik alles onder ogen gekregen heb (had totaal geen weet van mijn afschuwelijke verleden), dus naar waarheid heb ingezien, dat dan de pijnen ook weg gaan. />Daar blijf ik op hopen. />Heel veel sterkte voor allen hier. />btw, ik zie PTSS als een geestelijk groeiproces, ook al zou ik het liever nooit 'hebben 'gekregen';-) .>

10jaar terug overspannen.altijd pijn in het lijf.van tenen tot hoofd.nu pas blijkt dat ik ptss heb.ik ben 61 jaar.maar ik heb hoop.gerard

Hoi Frank ik lees veel pijn, afwijzing, ongewenst, verlating, in de steek gelaten en meer in je verhaal. Bedankt voor het delen en ik ken je niet maar als medemens zou ik het erg vinden als je jezelf wat aandoet. />Ik heb een soortgelijke situatie. Afgeschreven niet gewild niet gewenst en niet geliefd....misschien wil je dit niet lezen, maar wat ik heb gedaan is juist omdat niets & niemand mij wilde....ben ik GAAN leren omdan juist mezelf te willen, mezelf lief te hebben en mijn liefste en beste vriend te zijn. />Laat die ex, die zgn soulmate maar zien wat ze kwijt wilde....zo pak je deze wereld aan. Ga nu eens zoveel van jezelf houden ipv haar of je rol in maatschappij. Ooit moet je ook met pensioen, ben je dan inene niks meer waard ??? Je hebt verdorie 40 jaar gediend, je mag trots wezen op jezelf. Ik wil je meer bemoedigen want ik kijk vd andere kant, maar ik weet niet of je daarop zit te wachten. Zo doe ik nu, heb ook geen fam en ben alleen maar ik ga mezelf niet kapot maken dan is de wereld zijn taak. Mijn taak is om mijzelf te helpen en te steunen JUIST als anderen dat niet doen.... !! /> /> />

Beste Frank, />Als lotgenoot weet ik wat je doormaakt. />Ik ben vanaf mijn prilste bestaan nooit geaccepteerd en zowel fysiek als mentaal zwaar mishandeld en verwaarloosd, als gevolg hiervan heb ik een CPTSS ( ik noem het chronische traumatisering ) />Voel mij nergens welkom en geaccepteerd al mijn gehele "leven" wat ik als overleven ervaar. />Ruim 30 jaar bij diverse hulpverleners met verschillende behandelingen uitgeprobeerd. />Dit heeft mij niets gebracht integendeel: nog meer getraumatiseerd door grote misstanden door diverse hulpverleners. />Mijn ervaring is dat de meeste hulpverleners niet in staat zijn om je te kunnen helpen: men doet alles vanuit het boekje, staat het niet in het boekje? />Dan kan het niet waar zijn wat ik vertel want dat gebeurd niet in Nederland: letterlijk zo gezegd. />Wat betreft jouw situatie: />Je bent je werk en geliefde kwijt, voelt je gedumpt, en zwaar depressief: heel logisch en normaal bij wat je beschrijft. />Ik begrijp ook je reactie en gevoel om eruit te stappen: je wilt RUST ( zo komt het op mij over, excuses als dit niet zo is ) wat begrijpelijk is : hetgeen je dierbaar was ben je verloren! />Beste Frank de PTSS is jouw overkomen, het is NIET jouw schuld. />Wat ik je wil meegeven is het volgende ( als je dit nog kunt opbrengen ) er zijn in diverse plaatsen lotgenoten ontmoetingsplaatsen: 1 daarvan is Enik recovery centrum ( provincie Utrecht ) dat is een plek waar lotgenoten welkom zijn, om ervaringen te delen, wordt ondersteund door ervaringsdeskundigen daar heb je veel meer aan dan de zgn hulpvrlening, iedereen is gelijk daar, verschillende vrijblijvende groepen waaraan je kan deelnemen: NIETS is verplicht. />Daarnaast heb ik veel aan de youtube filmpjes van Marcus Krielen, hij is zelf ervaringsdeskundige en legt in begrijpelijke taal uit waar je in vastloopt, wat jezelf kunt doen. />Trauma gaat vastzitten in je lichaam, ik doe meestal elke dag TRE oefeningen om stress los te laten ( filmjes op YouTube. />Frank : LEEF je eigen leven, probeer hoe klein ook op jouw manier te zoeken wat jouw rust geeft. />Ik snap dat je in een diepe zwarte tunnel zit waarin je je gevangen voelt en geen uitweg meer ziet. />Ik hoop met de tips dat je nog lichtpuntjes ziet ( gaat zien ) />Mocht dit niet meer zo zijn : wens ik je alle goeds wat dit ook mag zijn. />Handel niet impulsief: probeer met de dag te leven: je dochter krijgt binnenkort een baby. />Ik weet dat dit makkelijk gezegd is dan gedaan. />Ik wens je alle sterkte!

Hier even een reactie van een oud-collega die ook ptss heeft. />Ik snap je gevoel zo goed dat ik met tranen in m’n ogen zit. Die rust in je hoofd waar je naar verlangt is zo herkenbaar. Ik hoop dat er nog ergens een lichtpuntje opduikt binnenkort en als je toch besluit dat het klaar is hoop ik wel dat je dit op een ‘goeie’ manier kunt afsluiten. />Een soort ‘assistentie collega’ in optima forma. />Ik wens je kracht toe man! René;

Hey Frank, />Ga nog een andere hulpverlener zoeken. Je bent niet uitbehandeld. Je hebt iemand gehad die er blijkbaar onvoldoende vwnaf wist. Wat jammergenoeg vaker zo is. Ik ben 2x uitbehandeld verklaard. Mensen hebben geen idee wat ze je aandoen als ze dat zeggen. Stelletje idioten. Hulpverlenersland is groot. Ik heb ondertussen meer dan 50 behandelaars gehad. En traumaland is de laatste 10 jaar enorm aan het verbeteren. En op sommige plekken nog niet en/of geldstromen zijn er leidend en willen ze dus korte behandelingen. En dat is niet altijd afdoende. Zoals bij jou. Dus geef jezelf nog een kans goede hulp te vinden. Dood kan je altijd nog. En zoek lotgenoten als je dat nog niet hebt gedaan. Er was laatst zelfs een huis op tv waar militairen met ptss konden wonen. Mss weten zij ook wel zo'n plek voor jou. Net als het berichtje waar ik hiervoor op heb geschreven: als de dood je lat is, dan is elke stap er 1 die je leven kan veranderen en is je dood altjjd in je reservevakje. Maar je hoeft er niet nu naar te grijpen. Wat nou als je wel de juiste hulpverlener vindt die je wel verder kan helpen. En je kan je kleinkind op zien groeien? En je ptss wordt minder? Er zijn zoveel therapieën: heb je ze allemaal geprobeerd? Cgt, emdr, compassion focussed therapie, anger management, 3 fasen etc ? Lees ook het berichtje dat ik aan J. Heb geschreven. Veel dingen gelden ook voor jou. Zorg voor jezelf. Geen bullshitverhaal over dat alles wel over gaat. Maar jouw verhaal laat zien dat de ruimte et is en misschien wordt het wel veel veel beter. En anders wordt het beter. Er is zoveel. Nachtmerrietherapie, agressieregulatie etc.

dag collega, ik las je verhaal en ben er stil van geworden , mijn echtgenote en ikzelf, beide politiemensen( ex) en ptss slachtoffer na een terreur aanslag in 2016. Ondanks alles , ju verhaal is ook het onze, blijven we elkaar steunen alhoewel het zeker niet makkelijk is. Als je wil praten laat gerust iets weten, en vooral hou vol

Frank, ik hoop oprecht dat je dit nog leest en weet dat jij het kan. Geef niet op.

Frank, ik hoop inderdaad dat je er nog bent. Je kleinkind ziet en een geweldige opa kan zijn. Als je kunt , bezoek de River in Hoofddorp. Er is iemand die van je houdt..!

Beste mensen die allen gereageerd hebben op het verhaal van Frank. /> />Als je al zo vaak bent afgewezen, je door je beste maatje je vrouw ook gedumpt voelt en bent, begrijp ik Frank........ /> />Niet alles is oplosbaar/ leefbaar, />Ik wil niets invullen over wat hij beschrijft: herken heel goed de pijn die er 24/7 is. /> />Hulpverleners hebben het niet doorleefd, een zoveelste afwijzing kun je er niet meer bij hebben: de trauma's worden opnieuw open gehaald........ />Na zoveel geprobeerd te hebben ben je zowel fysiek als mentaal op, dit heeft niets met willen te maken. />Compassie voor/met iemand hebbende die zo lijdt aan het leven kost niets, het mag er zijn. /> />In 'hulpverleningsland' moet alles zo snel mogelijk gefixt worden, is de situatie te complex? Wordt je gedumpt met de mededeling dat men je niet kan helpen....... />Dit alles heeft mijnsinziens met het verdienmodel te maken, iemand met 'lichte problematiek' mag 'blij' zijn dat hij nog op een ellenlange wachtlijst voor hulp komt te staan. /> />Deze situatie is zeer schrijnend voor de zovele mensen die dusdanig lijden en géén enkel perspectief meer zien, ik weet wat ik schrijf zit hier zelf ook al deccia in. /> />Misschien een rare vergelijking: iemand met een complexe beenbreuk wordt ook niet naar huis gestuurd met : sorry we kunnen u niet helpen. /> />De situatie wordt nog nijpender als je - zoals ik - nergens gehoord word...... />Zal hier niet de enige in zijn.......... /> />Ik heb compassie voor mensen die onder deze erbarmelijke omstandigheden hoe goed of kwaad mogelijk zich nog enigszins staande proberen te houden. />Naast de emotionele ellende kost dit bakken energie. /> />Voor iedereen die in het zelfde schuitje zit: volg je hart en gevoel. /> />

Als oud medewerker van Marechaussee te Schiphol, HRF,Apollo,uitzetting vluchten, klokkenluider bij Belastingdienst. Na 23 jr herdiagnose Cptts. En na een recente bedreiging door politie agent,mishandeling door psychotisch, en verslaafd persoon die door een buurvrouw die bij de Dakloze opvang werkte, stalking mantelzorger nadat hij vertelde dat hij een pedofiel is. Komen alle trauma's van uit de bloedlijn naar boven. I.p.v helemaal los te gaan....volledige black outs. Mijn vertrouwen in overheid is helemaal weg. En na gevlucht te zijn, wederom gezeur met WMO, Woningbouw vanwege onzichtbare aandoeningen. Geen netwerk omme heen omdat ik niemand meer vertrouw,zelf mijn eigen familie niet. Ik ben bang van de Politie. Onterecht want er zijn ook genoeg goede agenten. Maar ik ben ze de laatste 5 jr niet tegen gekomen. Voel me enorm genaaid door de Overheid. En ga binnenkort weer in trauma therapie. Maar ik ben zo moe.....en wonen tussen dealers maakt het er ook niet makkelijker op. Ik wil gewoon rust... />Een caravan tussen de koeien is voldoende voor mij. Ik ben mensen zo enorm zat. Al mijn spaargeld op, enkel en alleen omdat instanties niet meer voor slachtoffers op komt. Frank, ik denk dat jij van de oude garde bent,en snapt met wijkagenten met een andere insteek bij de Politie zijn gegaan. Die dwaas uit Katwijk ging bij de Politie omdat hij motor rijden leuk vond. /> />Ik ben achter een Politie bureau opgegroeid, door korpschef en recherche krijg ik de vraag waarom kom jij niet bij ons werken. Nee bedankt, daar hebben we een te slappe wetgeving voor. Frank ik wens je sterkte......en mag de liefde je ooit vinden.

>Best heftig Roy, /> />Maar ik herken de gevolgen van het leven in zo een omgeving. />Alsof je niet meer de baas bent over jezelf. De controle kwijt. Als je dan eenmaal wat controle hebt, kan het zijn dat je die omgeving "mist". Soms denk ik ook om er niet uit te geraken, hoe verwerk je dit. Toch moet je eraan blijven werken, na verloop van tijd begin je er terug in te geloven. Al zullen de littekens min of meer blijven.>

Lieve Roy, ik begrijp je zo goed,mijn zus woonde ook als kluizenaar en is pas na weken in haar huis gevonden. Dat is nu 3 weken geleden. Wat een nachtmerrie. Het is een herhaling van een eerdere situatie waar ik PTSS van heb opgelopen. />Ik ging dissocieren om het aan te kunnen. />Nu probeer ik zo rustig mogelijk te blijven. Heb bij de eerste keer wel EMDR gehad wat mij wel iets geholpen heeft. />Het besef dat je gewond bent is goed, regelmaat, blijven eten en wat buiten lopen(liefst met een hond) helpt ook wel wat. />Probeer maar hulp te krijgen voor je PTSS. Verwacht verder niet dat mensen je begrijpen om je heen, daar wordt je alleen maar verdrietig van. Als ze het zelf niet hebben meegemaakt begrijpen ze het niet helaas. />Zorg goed voor jezelf.

Ik ben vanaf mijn 4de tot mijn 11de misbruikt door een man die bij mijn ouders een kamer huurde. Ook ben ik getuige geweest van een erg slecht huwelijk van mijn ouders. Mijn moeder is vaak opgenomen geweest en heeft meerdere zelfmoord pogingen gedaan. Na mijn geboorte heeft mijn moeder het aan haar nieren gekregen en gaf mij daarvan de schuld. 10 jr terug heb ik bij een psycholoog gelopen om mijn misbruik een plekje te geven, die constateerde dat ik ptss heb. Nu 10 jr verder en 16 jaar getrouwd veel problemen in mijn huwelijk omdat mijn partner niet goed weet hoe hij met mij om moet gaan. Ben nu bezig om hulp te zoeken voor mijn ptss waarin mijn partner ook word betrokken />Zo herkenbaar, de verhalen over altijd gespannen zijn, alert zijn, overgevoelig reageren , slaapproblemen. 6 jr terug een inbreker betrapt in mijn eigen huis. Op klaarlichte dag( weer niet veilig in mijn eigen huis. Volgende week samen met mijn man naar de huisarts. Hoop dat dit allemaal de goede kant opgaat, mijn man is nogal een binnenvetter

Dag Andy />Wat herkenbaar, je verhaal. Mijn moeder werd ook vele malen opgenomen en deed om de zoveel tijd een poging om uit het leven te stappen, waarbij de laatste keer lukte. Ze lag 10 dagen dood in huis en was in staat van ontbinding toen ze gevonden werd. Het meest desastreuze wat ik heb ervaren naast al haar mishandelingen, is dat ze ons (haar kinderen) ons hele leven heeft ingepeperd dat wij verantwoordelijk waren voor alles wat haar overkwam, dus ook onze schuld dat ze dood wilde. Dat schuldgevoel, toen het haar lukte, draag ik tot de dag van vandaag mee. Ook ik zit nu opnieuw in behandeling. Ik wens je veel sterkte toe

Dag />Leeft u nog? />Ik begrijp u helemaal en er is verbetering mogelijk.

Hey J, />Hier een lotgenoot. />Zoek andere hulpverleners. Die verstand hebben van cptss. Bijv centrum voor transitie in doorn. Vraag evt. of ze iemand weten bij je in de buurt (of vraag het bojvoorbeeld bij celevt). Zoek iemand waar je een klik mee voelt Voor nu: wil je echt dood? Dood is dood. Onomkeerbaar. Wil je dat het leven stopt of weet je geen andere oplossing en zie je dat dan als oplossing? Ga chatten met 113 om daarachter te komen. Als je niet echt dood wilt, maar wilt dat het stopt: maak een stappenplan voor jezelf. Wat moet het eerst verbeteren. voor stalking: maak contact met de politie over de stalking. Niet alleen om aangifte te doen van wat er allemaal gebeurd, maar ook omdat als je echt gevaar loopt zij mee kunnen kijken wat je eraan kunt doen. Vraag om een agent die verstand heeft van stalking. Ik kwam op deze site omdat ik ptss en verhuizen intypte. Het is lastig om een goede rustige woonomgeving te vinden. Vooral als je grenzen zo jong al niet mochten bestaan. Je kunt in therapie leren dat je grenzen mag hebben. Google eens op compassion focussed therapie. En kjjk eens of het wat voor je is en in je buurt kan. Het heeft mij enorm geholpen. Ik wilde er ook niet meer zijn. Dood kan je altijd nog. Geef jezelf de kans als je het nog op kunt brengen. En meld je anders aan bij het experticecentrum euthanasie. Want iedereen heeft recht op een goede dood ipv nare dingen die je zelf doet. Het is hartstikke moeilijk. Maar weet wel: je hebt het tot hier volgehouden en wat maakt dat dat zo is? Bij mij was dat bijvoorbeeld toch het flintertje hoop dat het ooit anders zou worden. Het heeft me er tot nu toe doorheen gesleept. Je bent er nog dat is iets om trots op te zijn. Laat al die sukkels die je afgewezen hebben maar een poepie ruiken door voor jezelf te kiezen. Verhuis desnoods naar de andere kant van het land. Bijvoorbeeld met woningruil24. Als dood je lat is is alles hoger en is alles een nieuwe kans. Want je kunt altijd daarvoor kiezen en tot dan is alles wat je doet een kans om het beter te maken. />Mss kan je wel een woningruil zo doen dat je bij de zee kunt wonen of juist bij een bos. Of in de buurt van een goede hulpverlener. Verlaat het leven dat je nu leeft en niet je lijf. Er zijn zoveel dingen die je kunt doen. Makkelijk is het niet. 1 ding tegelijk. Zoek iemand die je ziet en die naar je luistert. Ik zou zelf voor een psychotherapeut gaan en niet voor een groepsbehandeling/kliniek. Je klinkt alsof je rust en veiligheid en stabiliteit nodig hebt. Ik kan nog duizend dingen verzinnen die je zouden kunnen helpen. Als verbinding met anderen te moeilijk is probeer dan eerst zelf je parasympatische systeem aan te zetten. Zorg daar waar je wel de controle hebt voor zoveel mogelijk rust reinheid en regelmaat. Routine kalmeert je systeem. Ga op tijd naar bed, zorg voor gezond eten. Koop een nch. Zorg voor goede sloten, evt cameradeurbel. Doe je gordijnen dicht, koop goede verlichting binnen, zodat het geen donker hol wordt. Loop je huis langs: wat voelt waar onveilig en kan je dat praktisch oplossen? Doe ademhalingsoefeningen. Houd je lijf in beweging om de stress eruit te sporten. Ptss trotseren is hard werken. Maar loont. Je mag trots zijn. Je bent al tot hier gekomen. Sterkte! Je kunt je zorgverzekering ook nog vragen. Er bestaat een zorgplicht en ze kunnen meekijken waar jij bij jou de zorg kunt krijgen die je nodig hebt. Ik heb zelf geen hoge pet op van wmozorg. Dat kostte mij klauwen energie. Specialistische ggz is meestal een goede plek. En vrijgevestigden die een contract hebben.

Hoi john /> />Ik zou je graag mijn gedicht willen laten lezen die ik geschreven heb voor een c-ptss veteraan met vriendelijke groet reno

Veel herkenbare dingen in je verhaal....Heel veel sterkte met je proces. Hoop dat je je stap voor stap weer beter mag gaan voelen. />Groetjes!

Hier nog een poly-amoreus iemand (alleen nu even helemaal niets) met C-ptss. Emotioneel is het soms net koorddansen waarbij jij zelf je eigen balanspunt vormt. En als ik het zo lees ben je even flink uit balans. Overdenken helpt meestal niet. Maar da's natuurlijk makkelijker gezegd dan -niet- gedaan. Zou een flinke pauze en tijdelijk afstand van de situatie nemen (door een vakantie of logeren bij vrienden) misschien helpen om met frisse ogen naar de oorzaak van je gevoelens te kijken? />Zelf gebruik ik -in overleg met mijn arts!- thc om het minder extreem te maken, maar dat is an sich geen oplossing. Daarnaast is het misschien fijn om met een therapeut of gewoon met een fijne vriend te praten over de mogelijke overeenkomsten tussen deze situatie en jouw c-ptss. Als ik zo emotioneel wordt in zo'n situatie dan zie ik vaak (onbewust) overeenkomsten tussen die persoon en de mensen die mij mishandelden of exploiteerden. Ik probeer mezelf er aan te herinneren dat het toch een ander persoon is en de overeenkomst vaak tussen mijn oren zit. Of ik zoek juist contact met die persoon (liefst een goed gesprek) om mezelf er echt van te overtuigen dat het een op zichzelf staand individu is die toch wezenlijk verschilt van de daders. Vaak vult een angstige geest veel zelf in op basis van kleine triggers (zoals op dezelfde manier schoenen strikken of zoiets kleins).

Grote kans dat je situatie ondertussen is veranderend, toch voel ik de behoefte te reageren. Ik herken mij namelijk enorm in je problematiek, en heb ook de diagnose c-ptsd. Ik heb een poging gedaan EMDR te doen vorig jaar maar dit viel mij te zwaar waarbij ik nog meer uit balans raakte dus heb een pauze genomen en ga het mogelijk later dit jaar weer proberen. /> />Nu heb ik in deze pauze iemand ontmoet waarmee ik een liefdesrelatie wil opbouwen maar omdat hij net uit een lange gesloten relatie komt en ook erg nieuwsgierig is naar het vrije leven wil hij de relatie open houden en een poly relatie proberen. /> />Het geeft mij alleen veel triggers en gevoelens van onveiligheid en onzekerheid maar zie ook dat de heftigheid waarop ik deze gevoelens ervaar te maken hebben met mijn trauma. We communiceren namelijk over alles open en voel me gezien en begrepen door hem, het geeft mij daardoor ook heel veel inzichten over mijn trauma en attachment. /> />Daarnaast steunt hij mij mentaal ook erg in dit proces van heling van mijn trauma maar ik weet dus ook niet zeker of dit wel het moment is waarop ik dit poly vorm aan moet gaan. Ik soms ook bang ben weer uit balans te raken. Dus ik weet het antwoord op je vraag ook niet, maar probeer voor mezelf de afweging te maken wat ik mentaal aan kan en hoe draagbaar we het kunnen maken in deze verhouding, waarbij het aangeven van grenzen en voorwaarden wel erg belangrijk is. /> />Mogelijk dat dit boek je kan helpen: Polysecure: Attachment, Trauma and Consensual Nonmonogamy /> />Succes en liefs!

Grote kans dat je situatie ondertussen is veranderend, toch voel ik de behoefte te reageren. Ik herken mij namelijk enorm in je problematiek, en heb ook de diagnose c-ptsd. Ik heb een poging gedaan EMDR te doen vorig jaar maar dit viel mij te zwaar waarbij ik nog meer uit balans raakte dus heb een pauze genomen en ga het mogelijk later dit jaar weer proberen. /> />Nu heb ik in deze pauze iemand ontmoet waarmee ik een liefdesrelatie wil opbouwen maar omdat hij net uit een lange gesloten relatie komt en ook erg nieuwsgierig is naar het vrije leven wil hij de relatie open houden en een poly relatie proberen. /> />Het geeft mij alleen veel triggers en gevoelens van onveiligheid en onzekerheid maar zie ook dat de heftigheid waarop ik deze gevoelens ervaar te maken hebben met mijn trauma. We communiceren namelijk over alles open en voel me gezien en begrepen door hem, het geeft mij daardoor ook heel veel inzichten over mijn trauma en attachment. /> />Daarnaast steunt hij mij mentaal ook erg in dit proces van heling van mijn trauma maar ik weet dus ook niet zeker of dit wel het moment is waarop ik dit poly vorm aan moet gaan. Ik soms ook bang ben weer uit balans te raken. Dus ik weet het antwoord op je vraag ook niet, maar probeer voor mezelf de afweging te maken wat ik mentaal aan kan en hoe draagbaar we het kunnen maken in deze verhouding, waarbij het aangeven van grenzen en voorwaarden wel erg belangrijk is. /> />Mogelijk dat dit boek je kan helpen: Polysecure: Attachment, Trauma and Consensual Nonmonogamy /> />Succes en liefs!

Wat ontzettend knap van jou dat je zo veel hebt bereikt in maar 5 maanden!!!! /> />Ik ben zo blij te horen dat de EMDR zo goed bij jou heeft geholpen! Ik ben er net vier weken mee begonnen, twee sessie's per week en vind het vreselijk zwaar en vermoeiend. Ik ben gediagnostiseerd met ptss, depressie, angststoornis en dissociatieve patronen. />Net als jij ben ik een maand geleden ook halfdood neergevallen op werk nadat ik pas een maand was begonnen met een nieuwe baan als docent op een middelbare school en net als jij kijk ik er nu al enorm tegenop om weer te gaan beginnen! />Ook al ben ik deze week bij de arboarts geweest die me nog een paar maanden geeft om langzaam te re-integreren (2 uur thuiswerken per week), maar zelfs dat geeft me inderdaad datzelfde angstige gevoel al. />Ik zou het liefst niet meer willen werken of ander werk willen doen, maar heb geen idee wat... />Ik ga ook binnen twee weken verhuizen naar een rustigere plek dichterbij mijn familie en oude vrienden, dus hoop dat dat meer kalmte in mijn hoofd gaat opleveren. /> />In ieder geval heel fijn om te horen dat jij je zo snel weer beter voelt :)

Bedankt voor het delen van je verhaal. Heel dapper en knap ook!. Ik ben erg benieuwd of je terug bent gaan reïntegreren in de jeugdzorg en hoe dit voor je is/was. Zelf sta ik ook op het punt om weer terug het werkveld in te gaan, maar herken de angsten die je beschrijft, waardoor ik soms twijfel. Daarom ben ik erg benieuwd hoe dit voor anderen is geweest. /> /> />

>Sterkte>

>Zo herkenbaar>

>Jee wat ontzettend veel meegemaakt />Ik herken veel van dit. />Altijd gezeik met mensen en dan blijf ik toch echt nog rustig. />Ik praat met een veteraan die weet (zegt hij tenminste) wat het is ook al gaat t bij mij om C-ptss />Maar ook met hem lukt het gewoon iet want ik deel mezelf op n nette manier en hij reageert niet eens. />Kutzooi telkens weer>

Wat herkenbaar dit allemaal zeg. En triest. Dat ik niet de enige ben maar dat er meerderen zijn die zo lijden. Maakt ook wel weer minder eenzaam. />Verwarrend!!

Zwaar klote, meis! Herkenbaar, alles draait om de patient en wij kunnen nergens terecht met onze vragen, gevoelens. Ik las hier ergens dat er voor vrouwen van soldaten en politie, een instantie is in Doorn die dan kan helpen. Misschien iets voor jou? Ik wens je veel sterkte hoor en ik hoop dat jij en je kinderen weer in rustiger vaarwater gaan komen!

Zo herkenbaar zelfde verhaal hier.mmgz enzv .. zoveel gebeurde afgelopen jaren het zo zwaar is ook voor Degene geven om daar is geen ondersteuning voor is Zelf achteraan mag gaan om hulp te vragen. />Die thuis er zijn en staan alleen zien en voelen ...vaak alleen in staan />Niemand vraagd gaat het en alleen voeld staan zo goedvoor hebt elk vlak. />Ik heb zelf geestelijk verzorger om.hulp gevraagd mijn hart kan luchten niet zelf mijn hart mag verliezen..dicht bij jezelf je eigen Hart te blijven niks aan kan doen mee mag doen zwaar is . />maatschappelijk zorg veteranen instituut. />Heb ik zelf om hulp gevraagd />Ter ondersteuning van. /> />Begrijp jou heel goed goed voor je eigen hart te zorgen staan voor. /> /> /> /> />

Herken je verhaal, hier zijn we met twee, mijn vrouw heeft nu ,na 7 jaar anti depressieve afgebouwd en de gevolgen van ptss zijn er terug in alle hevigheid. We volgen wekelijks een sessie bij een psy en geloven erin, het zwaartepunt ligt bij mijn vrouw die de ptss anders beleefd dan ikzelf, ik tracht de dingen weg te steken en te doen of ze er niet zijn, mijn vrouw zonder zich af en kan geen gevoel meer hebben affectief en is steeds vaker verbaal agressief. Ik begrijp dat ik moet leren hoe ik me moet gedragen naar haar toe, dat ik constant fouten maak maar samen met de psy kom ik er wel. Het is en blijft heftig en je hebt werkelijk het gevoel alleen te staan/zijn. Ik wens je veel sterkte en wil steeds luisteren als je het nodig vindt

Lieve Sofie, /> />Ik vind het heel vervelend voor je dat je hier doorheen gaat. Ik heb niet zo een heftige situatie als die van jou meegemaakt, maar genoeg om alleen al het het begin van je pijn te begrijpen. Je hebt een normale reactie op een abnormale situatie. Wees in ieder geval super lief voor jezelf , zoals je dat ook voor iemand anders zou zijn. Dat ben je meer dan waard. Vaak hebben we door trauma een disconnectie met ons lichaam en zitten we veel in ons hoofd of bij de ander. Terwijl ons lichaam juist emoties verwerkt of wanneer onverwerkt (trauma) juist opslaat in ons lichaam. Dit gebeurt onbewust. Wat kan helpen is om naast alles wat je doet, ondersteunende activiteiten te doen die je heel langzaam weer bewust maken van je lichaam. Om bij te dragen aan het langzaam weer veiligheid en geborgenheid in je lichaam te voelen. Zelf heb ik veel gehad en nog steeds aan qigong lessen. Het zorgt voor een betere connectie met je lichaam. Het kan zeker bijdragen aan mentale en fysieke gezondheid. Ik deed dit naast therapie met mijn lichaamsgerichte psycholoog. Ik heb er veel baat bij gehad ter ontspanning van mijn lichaam en geest. Uiteraard is iedereen verschillend, maar wellicht heb je er iets aan. Hoop dat je je weg vindt. Heel veel liefs

Heel herkenbaar hoor, miauw. Tis allemaal zo dubbel, zo oneerlijk. En idd, is er een eind aan die tunnel? En ik begrijp ook dat zij er niks aan kunnen doen en dat zij het ook zoooo graag anders willen zien, maar jeetje......alles draait dan om hun. Wij moeten ons zo weg cijferen, alsof we er niet meer toe doen. En vaak is het allemaal onze schuld, zien ze zelf niet hoe fout ze bezig zijn. Tis dan allemaal ikke en ikke..... Mijn ega is nu gelukkig een stuk beter dan in het begin want dat had ik echt niet meer volgehouden! Dan was ik gaan scheiden. De diagnose is nu ongeveer een jaar of 5 geleden gegeven en nu zitten we in rustiger vaarwater. Tuurlijk zijn er nog steeds trickers en is het niet helemaal weg, maar in ieder geval niet meer elke dag in die ruzies. Dus ja, ik snap je helemaal, miauw. Je bent echt de enige niet met deze gevoelens al kunnen we er weinig over terug vinden op het internet. En vergeet echt niet dat jij er ook toe doet he!!! Verlies je zelf niet in deze relatie. Tis heel moeilijk omdat wij als vrouw willen pleasen......maar echt, het ligt niet aan jou! /> />Heel veel sterkte, meis!

Ik krijg binnenkort hulp van merk hoe sterk intake is al veelbelovend misschien is dit een optie

Pfff herkenbaar op en af gaat />Zo alleen in voel staan veel zie waar het scheef gaat /> Zo goedvoor heb elk vlak altijd ben en sta ik />Zelf met mensen werk in de psychatrhie en trauma hebben hun verhaal hebben />Thuis in de thuissituatie ook nog sta partner met psychoteauma hij veel meemaakte heel veel hulp voor gekregen heeft ik stel />Mij waardig liefdevol geduldig op />Veel geduld hebben naaste bent ptss dat niet alleen hebt vaak zien waar de bui hangt. />Zwaar is vaak onvoorspelbaar is . />Vaak weinig gevoel over is. />Ik kan verder kijken dan ...veel zie en voel />Vaak goed zie . />Ik ben heel duidelijk weet hij . />Grens over gaat zal laten merken ga staan mijn />Grens bewaak het fijn mag zijn vuur ga />Voor hem />Je niet al staan voor er zijn vaak hart verhard is door.teauma niet en nooit je eigen hart te verliezen meer waard is dan geluk in zit />Zelfzorg is />Ik denk en zeg het uit ervaring />Dit niet alleen kan dragen als naaste />Juiste hulp ondersteuning nodig is voor thuisfront />Dingen er tussen staan door ptss conflicten geeft partner mee mag doen />Er is voor beide /> /> /> />

Heel herkenbaar, andrea. Maak hetzelfde mee. Zij krijgt alle hulp en ik kan nergens aan kloppen. Heel apart vind ik dat want ook wij hebben heel wat te verduren door onze ptss partner. Ik zou het ook erg prettig wezen als er een groep was waar je je hart eens lekker kon luchten. Ik kan het ook wel kwijt bij mijn partner maar toch doe ik dat niet 100%, omdat ik weet dat ik der kwets er mee. Zij wilt natuurlijk ook liever geen ptss hebben en vind het al heel erg voor mij. Tja....mallemolen van het leven....

Het kan idd een relatie kapot maken ondanks de liefde die er is. />Je wilt geen hulpverleners relatie. Maar als je een gelijkwaardige relatie nastreeft, houd je ongewild te weinig rekening met ptss

Werkt je partner voor de politie of bij defensie? />De BNMO in Doorn biedt veel hulp voor partners. />Heel prettig (zeg ik uit ervaring)

Begrijp jou gevoel heel goed zo alleen voel staan. />Degene met ptss enzv />Alle hulp aanwezig iets goeds is />Steun (ondersteuning) mogen zijn voor de partners thuisfront />Die zijn thuis zien en voelen alles zelf />Weinig gezien word />Degene die ptss heeft vaak genoeg hebben aan />Voor mij voeld vaak dat ik pas als het past of hoe de bui hangt ...... />Bij mij alles past fijn wil maken... />Elke dag iets van te maken />Licht te gaan staan nu is /> />Sterkte 😘👍👊

Naasten Centraal is een netwerk voor partners/kinderen van mensen met psychische problemen. Ze hebben onder andere een facebookgroep en telefonische hulplijn. naastencentraal . nl />Hopelijk heb je er wat aan.

Hoi, heel herkenbaar. Ik liep ook vast. Ondertussen is onze relatie kapot gegaan. Loop nog met allerlei vragen, kan het niet bevatten. Heb er veel pijn en verdriet van.ptss heeft niet alleen degenevdievt heeft maar ook de partner. Er zou meer aandacht moeten zijn voor de partners van. Ik wilde met alle liefde blijven knokken voor hem en voor ons. />Mensen om me heen steunden me wel, maar zij voelen niet wat ik voel. Dan zou t zo fijn zijn als je met andere lotgenoten kunt delen. Mijn ervaring is dat t een eenzame Strijd is .

De POH/GGZ van de huisarts kan ook hulp bieden!

Hoi ik maak precies hetzelfde mee

Hoi, />Ik heb bijna 3 jaar een relatie gehad met een man met PTSS, met vallen en opstaan. Hij duwde me eerder al weg wanneer ik emotioneel te dichtbij hem kwam te staan. Ik hoopte dat hij uiteindelijk het vertrouwen zou krijgen dat hij me meer toeliet. Ik heb alles gedaan om mijn liefde voor en vertrouwen in hem te tonen. Hij kampte met een flinke alcoholverslaving, waar hij pas weer mee aan de slag is gegaan toen hij de relatie al had verbroken. Nu durft hij zich niet meer terug open te stellen voor een intieme/emotionele relatie, terwijl we eigenlijk nog hartstikke close zijn. Ik ga al die tijd al kapot van verdriet, omdat ik voel dat we eigenlijk gewoon bij elkaar horen. Ik zou er alles voor over hebben om onze relatie nog een eerlijke kans te geven, zonder de alcohol die veel kapot heeft gemaakt. Hij heeft allerlei therapietrajecten doorlopen voor zijn PTSS, maar niet één traject heeft echt geholpen. Hij wacht nu op een afspraak bij een psychiater om toch weer verder te zoeken naar een oplossing voor de storm in zijn hoofd. En hij is nu wel al een half jaar abstinent. Het grootste probleem is eigenlijk dat hij zich vaak onbegrepen voelt in zijn heftige emotionele reacties bij discussies over de onzinnigste onderwerpen etc. Hij kan dan om de kleinste dingen ineens zo woedend worden, dat hij weggaat om vervolgens een bericht te sturen dat hij niet zo heftig had moeten reageren. Hij zegt dat hij om dit soort dingen geen liefdesrelatie meer aangaat. En nee, ik begrijp zijn reacties inderdaad soms niet, maar hoe kan ik hem begrijpen als ik niet in zijn hoofd kan kijken? Ik doe zo mijn best, maar ik lijk hem soms alleen maar verder weg te duwen. />We zijn laatst samen op vakantie geweest en dat vonden we allebei erg fijn. We zijn toen wel intiem geweest, vanuit zijn initiatief. Dit brengt nog meer verwarring voor mij, omdat hij steeds duwt en trekt. />Ik twijfel constant over of hij nou wel of niet echt iets voor me voelt, omdat hij niet open over zijn gevoelens kan praten. Het voelt alsof hij zichzelf verbiedt lief te hebben, terwijl er best veel onbewuste signalen van hem uitgaan dat hij me graag dichtbij zich heeft. />Hoe gaan anderen in zo'n relatie hiermee om?

Hier ook lange fijne relatie kapot. Door verlies van een dierbare kwam zijn cptss door zijn jeugd naar boven. Hij voelde ineens voor niets en niemand meer iets. En stootte mij toen ook compleet af. Je ziet je partner langzaam kapot gaan en voelt je compleet machteloos. Hij liet ook niets meer toe. />Ik kreeg na al die fijne jaren werkelijk geen schijn van kans meer. Nu pas achteraf kan ik dingen/ gedragingen herleiden nu ik weet wat er aan de hand was. Ineens maakte hij het uit. Toen vertelde hij dat hij net de diagnose cptss had. Hij was in paniek en was bang dat hij iemand iets aan zou doen door zijn woedeaanvallen die hij had als hij alleen was. /> />Daarna heb ik geprobeerd af en toe voorzichtig contact te houden van als er iets is dan ik ben er voor je. Maar hij is nu echt emotieloos tegen mij. Ook echt keihard. Ik heb heel veel verdriet gehad en nog steeds. Ik hou van hem en ben er al die jaren met liefde voor hem geweest. Ook toen het niet goed ging was ik er voor hem. Zou ik nog steeds doen, maar het is nu tijd om voor mijzelf en mijn kinderen te gaan.

Hoi Brenda />Ik heb nu soort gelijk verhaal. />Na idd veel praten om je partner te begrijpen />Een prachtige tijd samen gehad />Plots door her belevenissen uit haar verleden. />Kreeg ik plots een app />Ik stop moet aan mezelf werken />En duwd ze me compleet weg />Nu twee weken totaal geen contact meer />En dat sloopt me. />Zijn jullie nog bij elkaar gekomen? />Is dit met ptss dat je partner je weg duwd dan echt voorgoed />Of door tijdelijke herbeleving en komt ze misschien terug. />Ik hoor graag jou advies Brenda

Beste anoniem, ik denk dat het per persoon verschilt. De één komt terug de ander niet. Ikzelf ben nu een paar maanden verder na de breuk. Hij is niet meer terug gekomen en stort zich extreem in werk en andere dingen. Ik besta niet meer in zijn leven. Aangezien het bij hem ook niet zo lang bekend is dat hij cptss heeft en ook net begonnen is met therapie, gaat het om een lang en intensief traject wat komen gaat. Ik heb mijzelf inmiddels heel goed ingelezen wat er precies aan de hand is en wat cptss inhoudt. Ook om het meer te begrijpen wat er allemaal is gebeurd. Hij is toch heel erg belangrijk geweest in mijn leven die jaren. />Nog steeds veel verdriet, maar gaat met stapjes steeds beter. Probeer echt leuke dingen te doen voor jezelf en je te richten op je eigen toekomst en de mensen om je heen die belangrijk voor je zijn. Het is heel moeilijk als je van iemand houdt en er voor iemand wil zijn, maar kies nu op dit moment voor jezelf. Zij volgt haar eigen weg. Neem deze tijd om zelf nu te helen van alles. Je kan een partner niet helen, alleen ondersteunen en je liefde geven maar als dat niet wordt aanvaard kun je er weinig aan veranderen. Je verdiend uiteindelijk net zoveel liefde terug als je geeft. Als het zo mag zijn komt ze terug en bedenk dan heel goed wat je zelf wil en je eigen grenzen zijn. Maar zo niet richt je op jezelf. Je verdiend het om gelukkig te zijn. Koester de mooie momenten en ga verder.

Jazeker, ik herken veel van je verhaal. Slechte jeugd op meerdere vlakken, discriminatie etc. Ook dit heeft een flinke k knauw bij mij achtergelaten. Er ging wel een wereld voor me open toen ik naar de stad verhuisde en mensen elkaar gewoon meer lieten bestaan. Worstel nog steeds wel heel erg met sociale contacten, maar misschien andersom. Ik durf mensen niet dichtbij te laten komen. Aan de andere kant zijn er ook geen mensen geïnteresseerd om dichterbij te komen, dus voel ik me vaak een buitenstaander.

Ik lees je verhaal en denk..dat ben ik. />Zelf 30 jaar in een narcistische relatie gezeten. KLeineren, manipuleren. UIteindelijk weet je niet meer wie jezelf bent. Er uit stappen is ontzettend moeilijk maar uit eindelijk heeft mijn zoon me er uit weten te halen en is met mij meegegaan. /> />Ik zal het verhaal kort houden. Nadat je niets meer hebt geen mensen en geen geld weet je niet hoe het verder moet. /> />Mensen begrijpen je vaak niet en net wat je schrijf een vreemde eend in de bijt. />ER is nog weinig erkenning op dit vlak. />Zelf durfde ik het aan om een nieuwe relatie te starten. Wat moeilijk is aangezien ik haast elke week triggers tegen kom. er wordt iets gezegd en hup ik zit in het verleden en wil vluchten en zeg dan dat ik weg wil.. /> />Nou ja in ieder geval ben ik ook op zoek naar lotgenoten. Al s het maar dat je begrepen wordt. Ik voel me dan ook vaak alleen. /> />We zouden ook onze verhalen en ervaringen uit kunnen wisselen? ik zeg maar iets... /> />Molly

Hoi Fleur en Molly, zelf heb ik rondom narcistische mishandeling veel gehad aan de site: van Het Verdwenen Zelf (eindigt op .org). Ik heb er een workshop gevolgd maar de boeken van Iris Koops schijnen ook goed te zijn. Er komt in het najaar ook weer een lotgenotengroep rondom dit specifieke soort misbruik, info staat op de site ook. Ik hoop dat jullie er wat aan hebben, sterkte in ieder geval!

Heftig verhaal, wil je even laten weten dat je niet de enige bent die er door trauma helemaal alleen voor staat. Hopelijk heb je iets aan de behandeling. Wens je heel veel sterkte toe.

Ja, mijn vriendin heeft hetzelfde. Heeft een aantal weken een ander gehad, terwijl we heel gelukkig waren samen. Ze is compleet in paniek en herkend zich totaal niet in haar daden. Ze vindt die ander ook totaal niet aantrekkelijk en walgt ervan dat “haar lichaam” daar geweest is. /> />Het is vreselijk moeilijk voor ons allebei.

>Beste /> />Dit lijkt me echt heek erg voor je. Ik heb ook iets mee gemaakt wat pas is uitgekomen en ik voel me heel alleen en alsof niemand begrijpt wat er in mij omgaat. />Als je misschien eens over zou willen praten wat je hebt meegemaakt mag je me altijd een bericht sturen. Insta: ciliasanne. /> />Gr>

>Misschien kun je met een facilitator of via de Byron Katie helpline het eens proberen..Ik heb al 17 jaar ernstige angstklachten en een verstijfd gevoel en wel 100 therapieen gevolgd en dit is het eerste waarbij ik het gevoel heb..huh ik heb gevoel..Het is geen therapie maar zelfrealisatie en ik volg jet bij een hele lieve ervaringsdeskunfige Aafke Heuvink.. Ik heb altijd het idee gehad, ik voel niks als therapeuten me wat vroegen, ik kom er niet bij. Ik ben ook onbehandelbaar verklaard..Een grote schok en dat doet zoveel met je maar je kunt je dan afvragen, onbehandelbaar voor wie? De ene therapeut gaat zover en de andere zover..je kunt het, zet m op!!>

>En misschien kun je je eens afvragen wie die persoon zou moeten zijn om wie jij vraagt...Ik begrijp je vraag heel goed en voel ook met je mee omdat ik het ken maar die persoon ben.......Jij!>

>Hallo, mijn naam is rita, ik herken veel van jje trauma 's, de jarenlange sedative medicatie. Je leeft niet meer echt. Ik ben langzaam van alle medicatie afgekomen en nu hakt de realiteit erin. Soms zie ik het ook niet meer zitten, waarom nog? Na al dat vechten. Op dit moment vestig ik mijn hoop op 1 op 1 behandeling bij een psycholoog. Ben 20 jaar volgepropt met pillen. Op 14 juli had ik er genoeg van maar helaas toch weer tot leven gebracht. Ik probeer het nog 1x om mijn trauma 's te verwerken. Ben moe, heel moe maar geef de moed na zo een lange weg niet op. Ik wens je veel kracht, jij die dit ook meemaakt❤️>

>Ben zo blij dat ik deze site heb gevonden. Je denkt gauw dat je alleen bent en niemand zoiets mee heeft gemaakt. Ik ken niemand in míjn omgeving en voel me ook erg alleen. Niemand snapt het echt en omdat het zo lang duurt met herstel heb ik het idee dat de mensen het zat zijn met wie ik erover probeer te praten. Ach komt wel goed joh zegge ze dan... dan ga je je nog meer alleen voelen. Ik zoek een lotgenoot maar ja, hoe doe je dat? Het is gewoon niet meer te doen zonder dat tenminste 1 iemand je begrijpt. Hoop dat ik iemand tegen kom die het zelfde heeft mee gemaakt, niet leuk voor die gene, maar dan zou ik me niet meer alleen voelen en alsof ik niet gek of raar ben.>

>Wat vervelend om te horen hoe moeilijk je het hebt! />Begrijp je gevoelens denk ik wel. />Was ook al op jonge leeftijd belast met het zorgen voor en beschermen van. />Ook zoekende naar liefde en een verkeerde man gekozen. />Wens je veel sterkte toe!>

>Wat erg voor je! />Hoop dat je een goede therapeut vindt die jou gaat helpen om met je emotionele wonden om te gaan en goed voor jezelf te gaan zorgen! />Herken wel wat dingen... />Sterkte! />Ik kijk regelmatig op JW. org daar vind je antwoorden op levensvragen.>

>Ik snap jou helemaal! De triggers krijg je niet uit je hoofd. />Ik heb bij mijn ptss ook agorafobie gekregen. Daarvoor was ik een durf-alles. Ben ook om deze reden mijn job verloren. Ik kreeg paniekaanvallen op het werk door de triggers.>

>Hoi Inge /> />Heel herkenbaar. Zelf trek ik me ook vaak terug maar ik merk als ik dat juist niet doe dat dat nieuwe en leuke ervaringen oplevert en nieuwe ervaringen geven mij energie en zijn voor mij tegenhangers voor de trauma s>

>lees verhaal 13.... Hoop ellende misschien iets herkenbaar>

>hoi, inge /> />ik ben 13 en ben als 8 jarige misbruikt ik heb het verteld op mijn 11 de en ben tot nu geestelijk mishandeld door mijn moeder en ik ben ook in behandeling. /> />ik heb wel een paar tips /> />1. ga eens met je zoon praten over hoe hij zich voeld in deze situatie dat u niemand of weinig mensen vertrouwt vertel hem ook hoe het voor u voeld om dit door te maken en hoe hard je werkt om tegen je ptss te strijden dan zal hij je vast gaan helpen meschien doet hij dat al maar dan begrijpt hij wat je doet en wat er alemaal gebeurt. /> />2 messchien moeilijk ( was voor mij best moeilijk ) ga ouden gewoontens oppakken en doe ( echt heel stom dat ik dit ga zeggen ) alsof er niks gebeurt is . /> />3 blijf lachen ( ik zit in een depressie omdat het me teveel wert en niet meer keek naar de kleine leuken dingen in het leven ) kijk naar de kleinen leuken dingen in het leven /> />veel succes met uw behandeling>

Hallo hoe er mee om te gaan .kan aleen vanuit mezelf spreken . Blijf jezelf het is niet anders je verleden heeft je gevormd. Helaas ook.met niet wenselijke dingen waar je logies last v ondervindt. In in je leven . Maar als je er geen last van had was je zo afgestompt en zo vervreemd van jezelf dat jezelf niet meer bent . Maar wat zich laat zien is de ingang voor je ontwikkeling . Je hooggevoeligheid verdriet en teleurstelling in veel dingen is imens pijnlijk en vaak ondraaglijk en zeker oneerlijk . Maar weet dat sommige mensen wel kunnen zien hoe bijzonder je bent . Daar waar je jezelf kunt zijn zoals je bent . Erg moeilijk vaak allen heftig. Zelf zoek ik ook maar kom moeizaam vooruit en val dan weer terug . Kost me vaak alle energie . Maar ben trots op wie ik ben en hoever ik toch ben gekomen .en wil er graag voor diegenen zijn waar ik iets voor kan betekenen. Heeft mijn stuk ellende toch nog ergens zin voor .

Ik ben vrouw van 45jr met soortgelijke situatie. Als je wilt kunnen we contact hebben. Ik leef ook al jaren geïsoleerd, maar wel behoefte aan contact. />Sterkte en groetjes!

Hoi!!!!! Zo herkenbaar en heel goed verwoord van je!!! M. misschien is het mogelijk om met elkaar in ( een vorm van) contact te komen? />Meer dan alle goeds!! D.

Hoi D!! />Fijn dat je reageert! />Op welke manier wil je in contact komen? />Vermeld hier liever niet mijn mailadres etc...om privacyredenen weet jij een creatieve manier? /> />Hoor graag van je! /> />Alvast dank! /> />Groet M.

Zeer herkenbaar. ❤️

Ik zoek dat ook . Wil graag in contact voel ik

Hoi />Zeer herkenbaar je verhaal. />Als je wilt praten mag dat altijd . />groetjes Vivian

Vivian jij bent welkom bij mij! />M.

Jammer dat er geen veilige manier is om met elkaar in contact te komen...... />Er zullen nog vele anderen zijn die ook eenzaam zijn...... />en zich verloren voelen....... /> />Heeft iemand ideeën om dit te realiseren? /> />Niet alleen om te praten etc, ook voor wat ontspanning/ lotgenotencontact. /> />M.

Goedemorgen met rob ik heb ook de diagnose ptss gekregen door gebeurte issen en denk met lotgenoten dat het een klein beetje zal helpen

Ik wil best met u praten...ik heb ook heel veel meegemaakt heeft u facebook?

Hoi Agnes, dank voor je aanbod en reactie! />Ik heb geen Facebook i.v.m bedreigde omstandigheden... />Weet je een andere veilige manier voor contact? />M.

Ik denk dat je niet alleen mij zocht maar ik jou en ik tik teveel aan… tegelijkertijd beangstigd dit me maar wat zou t… geen idee hoe ik nu zonder het hele internet mee leest in contact met je zou moeten komen alleen

M. Voor veilige contact kan je bijvoorbeeld een gratis beveiligde protonmail account aanmaken. Kan tijdelijk en kan hier gedeeld worden, en als betreffende persoon gereageerd heeft verwijder je het beticht weer. Voor een extra beveiliging kan je een VPN account nemen, maar dat kost 5 euro p maand.

Hallo M, met H. Ben ook behept met cptss, door ouders en 3 narcisten. Heb geen zelfvertrouwen meer en nauwelijks contacten. Depressief en angstig. Ik wil ook graag contact met lotgenoten, anders wordt je niet begrepen en wederom gekwetst.

Hallo ik heb ook cptss nog niet erg lang 2 jaar heb ik die klap gekregen heb veel dingen mee gemaakt heb therapie gehad maar ben er lang nog niet ben in korte tijd veel mensen verloren ik vertrouw niemand heb problemen met emoties onder controle houden en nachtmerries en herbeleven van het verleden mijn omgeven snapt het niet echt en ik voel me erg alleen en onbegrepen en zoek ook mensen waar ik gewoon leuk mee kan praten maar ook die je begrijpt met weinig woorden dankje alvast

Hoi. /> />Ik herken veel van wat jij schrijft. />In alle opzichten. />De eenzaamheid, onbegrip, verlies van mensen om je heen vaak mede door onbegrip of andere dingen. Vrienden die daders werden. />Ruim keuze aan trauma"s. />En achtereenvolgens allemaal te verklaren in oorzaak/ gevolg verbanden. Startend bij onverwerkte jeugd trauma's vervolgens een man kiezen die het voortzet. />En blijkbaar steeds de verkeerde tegenkomen, die onbetrouwbaar blijkt. />Van de lijst aan symptomen die bij ptss horen heb ik ze bijna allemaal. />Ik zpu het wel een kans willen geven om een fijn contact met wederzijds respect pp te bouwen.

Hoi MvK, /> />Dank voor je bericht! />Zoals je misschien gelezen hebt weet ik geen veilige manier om contact te leggen:( />Er zijn genoeg mensen die met hetzelfde worstelen gezien de reacties. />Mocht iemand die dit leest een idee hebben om - voor een ieder - op een veilige manier in contact te komen, dan hoor/ lees ik dat graag! />Niet alleen voor mijzelf ook voor ieder andere Lotgenoot. /> />M.

Hoi Arnold, /> />Ik wens je heel veel sterkte toe. /> />Groet

Beste Arnold, /> />Ik heb ook CPTSS door chronische kindermishandeling en verwaarlozing. />Ik heb tientallen jaren dit onbewust "weggestopt" en totaal geen emoties gehad. />Wat je beschrijft komt bij mij over - zoals ik het voor mijzelf omschrijf - als stapeltjes trauma's. />Niet vreemd dat na zoveel geweld wat jou is aangedaan je plots in elkaar stortte. />Ook bij mij werkt EMDR niet, daarnaast heb ik al vaker gelezen dat door EMDR de situatie verergerd: de trauma's komen bloot te liggen en liggen weer aan de oppervlakte. />Ik heb tientallen jaren hulp gezocht bij verschillende GGZ instellingen, het heeft mij niets gebracht ter verbetering van mijn situatie. />Ik ben overal geweigerd omdat ik gezien wordt als "te complex". />Ik vindt ook moeilijk aansluiting bij mensen. />Lotgenoten begrijpen wat je doormaakt is mijn ervaring. />Ik sta open voor contact mocht je dit willen. /> />Groet, A.

Oja, mijn man van mijn dromen heeft me ook een paar maand geleden gedumpt na 4 jaar relatie. Hij heeft me ook een beetje als een sloof behandelt de hele relatie, en ging vaak naar feestjes waar ik niet mee mocht. Hij wou nooit samen wat leuks doen maar ging wel met andere mensen leuke dingen doen zoals zwemmen, festival, personeelsfeestjes waarbij je aanhang mag meenemen, noem maar op. Ik ben gewoon super depressief en moe en geïrriteerd.. wat moet ik doen, heb al zovaak gepraat met therapeut, psycholoog, emdr gehad , maar alles komt altijd weer boven door een trigger.

Heb je ze aangeklaagd? Heb je ze aangesproken op wat ze gedaan hebben?

Beste Marleen, /> />Dit is iets waar ik (verhaal 60 & verhaal 93) ook mee te maken heb/gehad. Omdat alle herinneringen die weggestopt zijn dan naar boven komen is dit best heftig. Maar dit is juist goed! doordat je de herinneringen ophaalt en je ondertussen ergens anders op focust, kan dit uiteindelijk diens emotionele waarde verliezen. Omdat ik nog maar 2 sessies gehad heb, weet ik hier nog niet veel van, maar als je heel lief voor jezelf bent, wordt dit uiteindelijk beter. Neem de tijd, het duurt lang, maar u komt er sowieso bovenop! /> />

Ik herken dit zó. Heb al talloze EMDR sessies gehad en de meeste hiervan resulteren na even wat opluchting vervolgens in depressieve/wanhopige/vermoeide gevoelens. Dat duurt inderdaad wel een paar weken tot ik weer in balans ben. Ik vind dit ook heel zwaar. Psychogsn begrijpen het niet want volgens het boekje is dit niet. Maar het is idd heel naar. Sterkte!

Hoi. Ik ben beschikbaar voor een praatje. Geen idee hoe ik contact kan initiëren want gegevens geven mag niet. Ik laat hier even een open vraag voor de redactie staan: hoe kan het geregeld worden?

Dag Stella, /> />Het lijkt me leuk om met jou in contact te komen. Ik woon ook in Utrecht. Hoor graag van je. /> />Groetjes, Riva

Dag Stella, /> />Ik herken me in je verhaal, ik volg ook sinds april een behandeling en zoekende naar een lotgenoot om af en toe mee te sparren, emoties te delen en vooral elkaar te begrijpen. />Geen idee hoe hier contactgegevens uitgewisseld kunnen worden. /> />Groetjes, />Ilona

Hi! /> />Ik ben niet goed op sociale vlakken, maar het lijkt me leuk! wat is je leeftijd als ik vragen? /> />groet!

Ik zag dat u gereageerd had op mijn verhaal 95. Bent u al begonnen met de EMDR therapie? Ik merk dat ik door de gebeurtenis ook ben begonnen met piekeren. Zit hele dagen vast in mijn hoofd. Is dit voor u ook herkenbaar en hoe gaat u hiermee om?

Herkenbaar verhaal. Zelf(net)55 jaar en vorig jaar was het opeens klaar. Ziektewet in en inmiddels bij het GGZ beland. Duidelijk is nu dat ik een vermijdende/angstige persoonlijkheidsstoornis heb (definitieve diagnose en behandeling volgt nog ivm wachtllijst). Sinds deze week weet ik ook dat ik PTSS heb en dat deze eerst behandeld moet worden alvorens met de ondeliggende problematiek aan de slag kan worden gegaan. />Het is zwaar. Mijn hele leven al angstig en somber maar nu in de overtreffende trap.

zo herkenbaar jullie verhaal. Ik ben 53 en sinds 4 jaar uit de running met CPTSs. EMDR en psychotherapie hebben mijn klachten verergerd. Evenals de 2 jaar stress in de samenleving waar ik het mijne van denk. Inmiddels.speelt we ook grote angts voor UWV mee. Herkeuring is vorig jaar al aangevraagd door ex werkgever. Lig op een grote stapel... Het lijkt echt wel alsof het beter is dat ie er niet meer bent. Al die problemen die er bij komen. Het grootste probleem is dus dat i kk niet ik staat ben om te werken. /> />Nu een andere vorm van therapie zoeken...Die wel.helot. Tips welkom /> />En denken jullie ook.dat het met de overgang te maken heeft?

Wat een mooie positieve instelling ,!ben ook op weg naar een positiever leven ,ik laat zachtjes aan weer oude vriendschappen toe en ga mijn angsten aan ! />Bedankt voor jou positieve verhaal

We zijn allemaal alleen in dit leven en toch zijn we een samenleving. Een mens die in een gesloten systeem leeft kan alleen maar meer chaos ervaren, energie die verloren gaat. Symbiose, samenwerken aan één mindset, is essentieel. Je moet alleen wel beseffen dat je hier in symbiose gaat met iemand wiens werk het is dit te doen. Dit is geen vriendschap. Het is geen liefde. Dit vinden is moeilijk, toegeven, maar het is wel de enige manier. Probeer met jezelf in het reine te komen en tijd in te ruimen om jezelf tot missie te stellen er op uit te gaan. Doe vrijwilligerswerk, verricht een goede daad. Geef liefde. Uiteindelijk zal dat zeer vaak worden beloond en krijg je het ook terug. Sterkte

>Het gevecht met je eigen interne stem is het lastigste.... />Niks in de hand hebben, en juist alles is uit handen genomen. />Zaken die je op jonge leeftijd niet hoort mee te maken. /> />De waanzin van voelen op het moment vind ik het allerverschrikkelijkste! />Dat alles onder je voeten verdwijnt, en soms helemaal onterecht.. /> />💖>