PTSS - Lotgenotenverhalen

Hey Kato, ik heb precies hetzelfde ervaren helaas. Heb je hulp gezocht wat dit betreft? Ik durf ook niet alleen naar buiten, het is voor mij een hele angst en ik durf ook nooit bij iemand te slapen uit angst dat ze door krijgen hoe erg mijn nachtmerries met nabelevingen zijn. /> />Hopelijk kan je het een plekje geven of met hulp van iemand dit doen Kato. Het is voor mij nu drie jaar geleden en ik ben er na twee jaar achter gekomen dat ik al zo lang met PTSS rondloop terwijl ik dacht dat ik depressief was. Ik zou het je echt aanraden.

Hoi Emily, />Jouw verhaal komt - helaas - bekend voor en is helaas de realiteit..... />Hulpverleners weten met de grote groep mensen met complexe problemen waaronder PTSS/ CPTSS géén raad.... />Men heeft niet de feeling/ expertise/ ervaringsdeskundigheid om ons daarmee te kunnen helpen, er is vrijwel géén expertise op dit gebied zeker niet in het reguliere circuit waarin alles draait om zorgpaden, protocollen, geld, zorgplafond, etc... />Ik kan je als medelotgenoot alleen adviseren om b.v het boek van Iris Koops: het verdwenen zelf + werkboek te lezen, zij is zelf ervaringsdeskundige en maakt zich al een aantal jaren hard om de 'zorg' te overtuigen dat de methode die nu geboden wordt - oftewel je wordt van de ene behandelaar naar de andere gestuurd met keer op keer : we kunnen je niet helpen.... />Daarnaast doen zorgverleners meestal alles met hun hoofd, ze hebben en weten niet wat je doormaakt: theoretisch praatjes. />Trauma zit niet alleen in het hoofd maar zet zich juist vast in het lichaam: de traumatische ervaringen liggen daar 'opgeslagen' denk b.v aan een brok in je keel: dat is een reactie op hetgeen je beleeft wat keer op keer de kop opsteekt zonder dat je bewust hier mee bezig bent: deze triggers zitten verankerd in jouw systeem: een geluid, geur, woorden, mensen, etc kan je weer terug brengen naar je onverwerkte trauma's. />Dit alles is goed verwoord in het boek van Iris. />Wat ik je beschrijf moet ik ook dagelijks mee zien te dealen, en velen met ons die ook niet gehoord en begrepen worden en op deze manier langs de zijlijn geplaatst worden. />Ik wil je bemoedigen om dicht bij jezelf te blijven. />Boeken van het Innerlijk kind kunnen je ook bevestiging geven, of kijk op YouTube de filmpjes van Marcus Krielen hij is ook ervaringsdeskundige en legt dit nog makkelijker uit. />Ik begrijp dat je hier misschien niet direct iets aan hebt voor verbetering van je welzijn. />Van de hulpverlening ben ik beslist niet beter geworden, ik weet wat je voelt..... /> />Sorry dat ik je niet direct iets kan adviseren: zou dit graag willen voor deze doelgroep die als 'hete aardappel' gezien worden. /> />Alle goeds! /> />M.

Ik denk dat je die vraag bij een letselschadeadvocaat moet stellen en niet hier.

Mensen die de ptss hebben zijn niet gemakkelijk, ze komen voor in alle vormen en maten. Helaas heeft jouw relatie toen, en mss nog steeds niet genoeg grip gehad op zijn ptss waardoor jullie ook mee in de ervaring zaten en de negatieven te hard gewreven hebben. /> />Een heel jammer iets. Hopelijk kan je nu verder. Ik duim in ieder geval voor je.

Ik heb ook ptss. Heb me vrijwillig laten opnemen in een kliniek van onderzoek mij nou eens, wat is er mis met mij.. waarom />Heb ik de drang om me zo te bewijzen en verlies ik soms de controle als ik emotioneel gekwetst word of heb ik herbelevingen. /> />Blijkt dat ik een complexe ptss heb... /> />Ik heb 2 vrienden die ik al ruim 30 jaar ken, samen eten drinken slapen uit gaan leuke dingen doen en nog nooit een ruzie gehad. Let op, nog nooit een discussie, negatieve ervaring of wat dan ook mee heb gehad. Altijd rekening houden met elkaar nooit iets doen wat de ander niet leuk zou vinden nooit liegen altijd voor elkaar klaar staan, opofferingen en etc. /> />Hoeveel mensen kunnen na 30 jaar zeggen dat ze Een vriend hebben waar ze nog nooit een enkele negatieve ervaring mee hebben gehad, en dan ook nog eens een ptsser zijn. /> />Nu jij ptss vrij bent en geen borderliner bent of een andere persoonlijkheidsstoornis hebt zal je vast wel meer dan 2 van zulke vrienden hebben. Immers, jij bent makkelijker in omgang en ik, je zegt het zelf, ptsser. /> /> /> /> /> />

Hey meid, zelf heb ik een extreem jeugd gehad, maar ik ben dan absoluut geen prater omdat dit ook mijn opvoeding is “ ontkenning”.” Doofpot” enfin. Vroeger kwamen triggers toen ik dronk en de volgende dag weet je feitelijk niks meer van. De laatste 3 jaar zijn er heel wat heftige gebeurtenissen geweest en kwamen er meer zaken naar boven tot een crash waar ik totaal in herbelevingen ben geraakt en intussen ben ik 6 maanden later en ik kan je maar 1 raad geven “ zoek het niet op” ! Werk aan je triggers en versterk je met dialectische therapie . Ik wens je veel sterkte toe x vi

Hallo Lieke hier een reactie van mij .ik heb je verhaal gelezen het raakt mij heel diep .ik kom uit een gezin van negen kinderen..zes zussen en twee broers ik ben de enigste en een zus net boven mij die over onze jeugd konden praten.maar het laatste anderhalf jaar lukt dat niet meer omdat ze als ze mij spreekt verschrikkelijke nachtmerries heeft over vroeger dus zo ernstig is ons verleden ikben als jongetje fysiek mishandeld net zo als mijn broers ik ben er in geslaagd om te overleven door tegen mezelf te zeggen.niemand kan mij nog nooit pijn doen om het geslagen worden te overleven ik werd met alles geslagen wat maar voorhanden was ik zal niet overdrijven maar met alles bedoel ik de pook van ijzer de harde handen de riem met de gesp op je kleding en andersom op je benen of armen de mattenklopper.kleerhanger.hij had zelfs een kort rijzweepje.in de schuur hangen.mijn zus durfde mij pas te vertellen na zijn dood aan mij dat zij vanaf haar vijfde wekelijks betast en aangerand .anders wist ze dat ik hem zou vermoorden zonder met mijn ogen te knipperen..ki kan nog wel doorgaan met deze verschrikking.maar om dit duidelijk te maken waar ik mij uit deze hel met deze traumatische ervaringen heb kunnen loskomen en bevrijden ben ik aan het werk gegaan in mijzelf heel ver en heel diep met alles wat maar voorbij kwam.geloof me ik heb hier dertig jaar aan gewerkt ben drie keer getrouwd geweest en schrijf momenteel een boek na alle verslagen van heb nu al tien jaar een vriendin waar ik eindelijk bij mijn beschadigd gevoel kan komen.ik heb vier prachtkinderen twee dochters en twee zoons een bonus dochter van mijn vriendin en twee kleindochters ki ben intens gelukkig en leef .. geloof en wanhoop niet ik ben uit die hel gekropen en alles in mij zelf op kunnen ruimen en een plek kunnen geven dus misschien kan ik je inzichten en oplossingen voor dragen in de mist en pijn van jou trauma.misschien hoor ik wat van je

Hi, /> />Wat heftig wat je hebt moet meemaken :( en verdrietig dat niemand dit erkende. Ik heb helaas hetzelfde verhaal als jou.. ptss , veel huiselijk geweld meegemaakt etc. Ook wat jij schrijft ook al heb ik een fijne omgeving nu en een lieve vriend ik kan mij nergens ontspannen. Ik sta altijd aan. Ik hoop voor je dat je snel de hulp krijgt die je verdiend! Ik heb zelf o.a emdr en dit heeft mij een stuk verder gebracht! Maar ook ik ben er nog niet want jaren lang in onveiligheid te hebben geleefd los je niet zomaar op. Ik wens je veel kracht toe het is zwaar en soms zo uitzichtloos iknow! Maar uit mijn ervaring is dat er een dag komt dat het dragelijker wordt door o.a goede hulp, hou vol ! :)

Hoe oud ben je en van waar ben je? Ik zoek een vriend/vriendin die snapt wat ik heb doorgemaakt

Wat vreselijk voor je. Heel moedig dat je in therapie gaat. Dat is al stap 1 :). Praten is best wel moeilijk als je het nog niet verwerkt hebt.. wat mij heeft geholpen is heel veel therapie (EMDR, exposure en PMT). Veel sterkte!

Hi, ik ben ook opzoek naar een steungroep voor mensen met een partner met PTSS. Zou het haalbaar zijn om dit zelf te organiseren wellicht? Ik heb zojuist zelf een verhaal geschreven en die komt schijnbaar binnenkort online. Ik heb pas een kleine 9 maanden een relatie met iemand met PTSS maar het is niet makkelijk en onze relatie is inmiddels enorm toxisch geworden. Gisteren is een ruzie zo gelopen dat ze mij in het gezicht heeft geslagen. En ik zit enorm met mijn handen in het haar want ik wil het zo graag goed doen, maar ik merk dat ik zelf ook niet weet wat okay is. Wanneer ik mijn grens moet bewaken en wanneer ik fout zit. Ik heb het gevoel dat ik mezelf kwijt aan het raken ben.

Hoi Berno, />weet niet of dat zo maar kan. Tis natuurlijk een flink lastige materie om te bespreken omdat het zooooo uitgebreid is. De 1 heeft het zo.......en de ander weer heel anders. Maar idd, ik zou het prettig vinden om van gedachten te wisselen met anderen hoor. Niet om te klagen.....maar gewoon eens te horen wat jullie dan merken, wat jullie er tegen doen om de rust te bewaren in huis. />En herkenbaar hoor, wat je schrijft. Je gevoel dat je je zelf kwijt aan het raken ben....... Alles draait om haar op dat moment.

Weten jullie of er inmiddels al een dergelijke partner gespreksgroep is?

Zojuist ook gereageerd op het andere verhaal. De BNMO in Doorn doet veel voor partners. Ik weet alleen niet of het een voorwaarde is dat je partner voor de politie of defensie werkt. /> />Ik heb deelgenomen aan een praatgroep en wij hebben nog altijd een app groep (na 2 jaar)

ik heb nog niks gevonden wat hulp betreft. Ik ga eens informeren bij die BNMO in doorn. Dat was vroeger een revalidatie centrum voor militairen dus ik denk dat je dus toch een soort van connectie daarmee moet hebben. Maar goed, ik ga het eens opzoeken. Bedankt voor de tip in ieder geval hoor, Janet.

Heel herkenbaar />Allemaal />Echt met iemand kan delen begrijpt en doet />Iemand naast je hebt staan met ptss zoveel impact heeft />Zo eigen grenzen voor moet gaan staan />Vermoeiend is wel duidelijk is />Uitput ... />Vaak onvoorspelbaar is />Ik voor kiest er ook is />Niet mij hart te verliezen zuinig op ben />Lief voor mijzelf te zijn />Fijn maak. />Willen en kunnen zijn ptss tussen in staat />Vaak veel vraagd naaste />Juiste ondersteuning zo belangrijk je />Hart kan luchten />

Hi, wat naar dat je je zo voelt zeg. Ik zou zeker verder gaan met therapie . PTSS kan je ook erg depressief maken. Trauma’s kunnen van alles met je doen. Wat betreft medicatie: gewoon proberen. Als het niet werkt of je het niet fijn vindt kan je er mee stoppen. Beter proberen dan niet weten terwijl je je toch al zo slecht voelt. Toch? Sterkte!

Dikke proficiat , zulke zouden we meer moeten kunnen lezen dat geeft veel hoop mvdgjes

Hoi! Wat vervelend dat je zo lang moet wachten op je behandeling. Neem het heft in eigen handen. Zorg voor een goede zorgverzekering (restitutiepolis); dan kan je overal terecht. Ook bij goede praktijken en instellingen zonder wachttijden. Zoek zelf naar een goede praktijk met therapeuten die EMDR kunnen en die meer therapieën in huis hebben. Mocht je een speciale intensieve behandeling doen zoals bij een psycho-trauma centrum, dan zijn er altijd wel wachttijden helaas. Maar misschien kan je in de wachttijd nog anders terecht. Let er dan wel op of dit kan voor je zorgverzekering. In de tussentijd, heel veel sterkte. Lees bijv boeken over PTSS (traumasporen van Bessel van der Kolk bijvoorbeeld). Maar er zijn ook andere dingen die je kan doen om verlichting krijgen. (yin) Yoga, TRE, somatic experience, qi-gong, en nog meer. Maar het belangrijkste is professionele hulp met EMDR en exposure. Succes!!

Hoi! Wat vervelend dat je zo lang moet wachten op je behandeling. Neem het heft in eigen handen. Zorg voor een goede zorgverzekering (restitutiepolis); dan kan je overal terecht. Ook bij goede praktijken en instellingen zonder wachttijden. Zoek zelf naar een goede praktijk met therapeuten die EMDR kunnen en die meer therapieën in huis hebben. Mocht je een speciale intensieve behandeling doen zoals bij een psycho-trauma centrum, dan zijn er altijd wel wachttijden helaas. Maar misschien kan je in de wachttijd nog anders terecht. Let er dan wel op of dit kan voor je zorgverzekering. In de tussentijd, heel veel sterkte. Lees bijv boeken over PTSS (traumasporen van Bessel van der Kolk bijvoorbeeld). Maar er zijn ook andere dingen die je kan doen om verlichting krijgen. (yin) Yoga, TRE, somatic experience, qi-gong, en nog meer. Maar het belangrijkste is professionele hulp met EMDR en exposure. Succes!!

Hier kan ik (verhaal 60) mij best wel erg in vinden. Bij mij bestaat er niet iets simpels als afleiding, maar praten gaat waarschijnlijk wel helpen! Hierover ben ik in therapie gegaan en ben ik van plan a.s donderdag mijn hele verhaal te doen. /> />Helaas krijg ook ik te maken met mensen die mij niet begrijpen, incl. mijn eigen gezin, en daarom ben ik verhaal 60 gaan schrijven en reageer ik op jouw verhaal. Zelf ben ik erachter gekomen dat ik een vorm van ASS en ADHD heb, wat mij hierin heel erg helpt. /> /> />Veel mensen hebben het nu al over de kerstdagen omdat ze hier dol op zijn, maar door mijn trauma moet ik hier echt niet aan denken! Bezoek een therapeut, want dit kan je heel erg helpen! /> /> />

Wat goed dat je het verteld hebt. /> />Ken je de stichting Excetra ? Zij zijn gespecialiseerd in het onderwerp seksueel misbruik van jongens en de gevolgen daarvan. Je vindt op hun website ook links naar sites met informatie over het onderwerp, ook over hulpverlening. />Heel veel succes! Het komt goed!

Hoi Sara, /> />Ik herken mijzelf wel in je verhaal. Zelf ben ik wat ouder dan dat jij bent, maar als je een keer wilt praten laat het maar weten. Moedig dat je je verhaal deelt. /> />Liefs Blub

Ik heb ook ptss en word ook op moment behandeld, het is is verschrikkelijk moeilijk omdat ik soms me goed voel en soms volslagen verward en dat ik niet meer weet wt ik moet voelen, ik schrijf alles als een dagboekje in een schrift zodat ik alles kan teruglezen, schrijf de dingen die je denkt de goede en de slechte, motiveer jezelf wat je wil denken en niet wat je niet wil denken en schrijf dat zoveel mogelijk op. En als je even van slag ben, ga even ergens zonder geluiden of zonder telefoon ergens buiten zitten met iets. Het brengt echt even die rust zonder teveel prikkels om je heen.

Hoi Sophie, wat is precies de irritatie? Welke vorm van praten of therapie zorgt er voor dat je je zo voelt? Ik zou dit open bespreken. Snap dat het lastig is. Maar zeg dat je op deze manier voelt alsof je faalt en vraag hoe het anders kan. Daar zouden ze goed op moeten reageren. Als dit niet zo is, ga op zoek naar iemand die wel prettig is. Soms horen die ‘faal-gevoelens’ of idee dat je het niet goed doet ook bij het trauma. Is dus goed om te bespreken. Succes!

Hi, /> />Zelf heb ik een soort gelijke gebeurtenis meegemaakt. Ben er al een tijd mee bezig om het op te lossen. Binnenkort ga ik EMDR ervoor doen, misschien kunnen we contact houden en elkaar tips geven?

Ps. Weet iemand hier een antwoord op?

Probeer dit bespreekbaar te maken. />De duistere gedachte en gevoelens blijven zo tot ik het licht weer aan zet! />Die keuze heb je als mens. />Dat mag je nooit vergeten gevoelens zijn tijdelijk en de angst is echt en plausibel. />Maar het hier en nu is vaak een hele andere situatie. />Mijn mantra is “ het was van toen, niet van nu” het hier en nu heeft iets speciaals. />De datum en tijd van het nu is altijd uniek!

Bedankt voor uw reactie! />Tevens wil ik u laten weten dat ik hiervoor hulp heb lopen zoeken en dat dit mij dankzij andere mensen ook gelukt is. Over een paar maanden ga ik voor het eerst naar een psycholoog om te praten en erachter te komen wat het nu precies is (zelf gok ik op PTSS). Ook denk ik dat dit te maken heeft met de verschillende traumatische ervaringen die ik in mijn vroege jeugd heb gehad. /> />Het zijn er namelijk een hele boel maar laat ik vanaf het begin beginnen: Toen ik een baby was sprong er een keer een enge hond voor me, op mijn 4e Kreeg ik één fietsongeluk wat uiteindelijk bleek mee te vallen maar ik dacht dat ik dood zou gaan, 3 weken later overleed mijn allerliefste Opa (hierdoor kreeg ik jarenlang nachtmerries), later kreeg mijn vader een ongeluk, later overleed een oudtante die heel lief was, toen een klasgenoot, toen kreeg ik te maken met pesterijen op school, toen keken we naar die film, vervolgens overleden mijn andere oudtante en oudoom waarmee ik ook goed kon, toen nog een klasgenoot. /> />Ook zijn mijn andere Opa & Oma (die eigenlijk die titel niet verdienen omdat ik ze nooit heb gekend) overleden maar dit heeft me nooit zoveel gedaan. Toen ik hoorde dat mijn Tante mijn Opa bedreigd heeft, draaide ik vervolgens helemaal door en gelukkig is dit 5 jaar lang helemaal goed gegaan. Totdat mijn zus 7 maanden geleden een voor haar nogal heftige operatie onderging, nooit heb ik mijn gevoelens kunnen plaatsen totdat ik dit allemaal na ben gegaan met behulp van anderen. /> /> />Er zijn nog meer ervaringen, maar dan wordt het bericht veel te lang. />Toch ben ik eens een paar PTSS testen gaan doen en het leek er toch wel aardig veel op, daarom wil ik dit graag onderzoeken en e.v.t. laten behandelen bij een psycholoog. /> />Ook zou ik later graag een baan (dit is een risico en dat weet ik) in de zorg willen als verpleegkundige.

Thnx Forester ik heb ook je reactie op "mijn"58 gelezen. Jij bent wel in een heftige omgeving opgegroeid, zo lees ik. Heeft niets met je A. te maken, die ken ik wel meer van jouw generatie. Ja, psychiatrie kan wel de helpende hand reiken, maar daar is het dan nog niet mee gedaan. Ik heb de pest dat ik me altijd in mijn zoon zijn leven terug wilde, dus ... was ik gebaat bij het camoufleren van mijn trauma. Jij bent zwaar gepest, ik ben zwaar genaaid .. vooral door een bewerkte justitie. Ik herken veel in wat je zegt over gewoon op straat proberen te lopen, en dan BAM. Ik vind't wel'n beetje jammer dat ik nu pas en dan ook nog eens bij toeval je reactie en verhaal lees. Maar dat is iets voor de site-makers? Groet!

Wat en verhaal forester! Hoe je het omschrijft; de herkenbaarheid, die alles overheersende interne pijn, frustraties, angst en die altijd aanwezige alertheid. />Je berusting valt op. Of is dit niet het juiste woord?

Vroeger veelvuldig met de mattenklopper afgeranseld er slaag mee op de blote billen gehad Trauma van overgehouden

Dappere Sabine zo'n heftig verhaal en toch geen klacht over je lippen. Ik denk dat je een héle mooie vrouw bent met prachtige eigenschappen. Ik hoop dat je dat van jezelf niet alleen weet en ziet maar ook kunt voelen.

Heel lastig. De meeste arboartsen weten niet om te gaan met trauma is mijn ervaring. Ik heb een trauma opgelopen door een arboarts en geen enkele arboarts neemt ptss serieus. Ik denk een gebrek aan kennis en ervaring en helaas is de ziektewet niet toegespitst op trauma is mijn ervaring.uiteindelijk heb ik mijn eigen weg bewandeld op mijn manier; met de nodige weerstand van de en arboarts. Om mijn gezondheid veilig te stellen heb ik mijn eigen weg moeten bewandelen en ben ik tegen het advies van de arboarts ingegaan. Ik was ook niet veilig bij hem. Helaas zijn veel arboartsen niet in staat om te vertrouwen op een medewerker. Blijf trouw aan jezelf; want ik heb de nodige klachten opgelopen en nu nog trauma's doordat ik zo bang was voor de arboarts dat ik in zijn advies meeging en mijn gezondheid verder beschadigde. Dat is het niet waard.

Ja ik heb 2 jaar in de hel van de wet Poortwachter gezeten. En werd verplicht op werk te verschijnen. Verder lag ik de hele week.op bed. Behalve dat uurtje dat ik me daarheen sleepte. Na een jaar werd het nog erger. toen moest ik ook nog een 2e spoor in wat njet ging. uiteindelijk heeft de huisarts contact met de bedrijfsarts gelegd en is het gestopt. Toen vroeg werkgever een deskundigen oordeel aan. al met al niet erg handig bij PTSS... Het is een verschrikkelijk wat. Ik heb zelfs een gesprek met de politiek erover gehad. Ik was het 40e verhaal bij deze minister

Hoi Marian, mijn verhaal is niet opbeurend. Ik ben 56 jaar en heb altijd vroeger in de beveiliging gewerkt. Bij mij kwamen inbraakmeldingen en brandmeldingen binnen en dan ging je er in je eentje op af. Soms liep ik van alles tegen het lijf met alle gevolgen van dien! Er was op het werk geen opvang en je nam alles mee naar huis. De Arbo artsen die ik had waren niet echt onafhankelijk van mijn werkgever en dan krijg je toestanden van 'de slager die z'n eigen vlees keurt'. Dat schiet echt niet op! Ik ging onder therapeutische basis weer aan het werk na een paar maand en toen heeft die 'geweldige' werkgever van mij m'n omscholing die ik toen wilde volgen achter m'n rug om stopgezet. Uiteindelijk ben ik steeds minder gaan werken 100 uur per maand, toen 80 uur per maand en uiteindelijk heb ik in november 2003 zelf ontslag genomen. Heb bij de GGZ gezeten in Drachten, EMDR gehad, mantelzorger geweest van m'n ouders, bij 2 psychiaters geweest. Medicatie, sertraline en noodmedicatie heb ik nog steeds nodig. Een goede psycholoog is een must. Deze heeft mij m'n eigenwaarde weer teruggegeven. Ik ben er nu, 2022, nog niet maar ben op de goede weg! Ik kan je maar 1 raad geven: cijfer jezelf in geen geval weg!! De werkgever die jij hebt is alleen begaan met zichzelf en hoe jij er boven opkomt zal hem of haar een worst zijn! Zoek wat anders want bij zo'n werkgever ga je ten onder! ..en zoek een goede psycholoog!! Heel veel sterkte en succes gewenst! 👍

Bij mij na 2 weken thuis door depressie en ptss zit de bedrijfsarts me al op de hielen. Ben er al geweest voor een gesprek. Vond ik ook zeker niet fijn en was zeer geïrriteerd.

ik begrijp de tekst je vermijd teveel wel traumas vergeet je nooit meer en de enige manier om ze te vergerten is je hoofd vullen met andere herineringen en die krijg je niet als je veel vermijd tracht leuke herrineringen in je hoofd te krijgen ga is naar de eftelling en maak geen traumatische ervaring mee zoals een achtbaan die boven in de looping blijft steken ga naar het sprookjes bos misschien kijk je te veel tv waar zowat alleen maar traumas en uitwassen op te zien zijn

Hi anoniem, /> />Ik ben 32 jaar getrouwd en hij heeft vanaf dag 1 geprobeerd mij het gevoel te geven dat ik niets voor hem betekent. Op onze bruiloft begon hij uit het niets mij uit te schelden . En hij was constant met zijn familie bezig en dat gaat nog steeds zo door . Nu na 32 jaar kies ik voor mezelf genoeg is genoeg . Ik kom uit een narcisten familie en dat was mijn comfort zone . Daarom heb ik ook een narcist aangetrokken. Alles moet om hem gaan . Ik ben niemand . Ik ben nu heel hard bezig aan mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen te werken . Ik mag er ook zijn . Ik stel nu grenzen waar hij erg moeite mee heeft . En dan zeg ik ook dat jij probleem met mij hebt is jouw probleem en dat is niet mijn probleem. En zo laat ik zijn probleem bij hem en zorg ik voor mezelf.mijn geluk gaat nu voor . Ik hoop dat je beter voor je zelf gaat zorgen en laat zijn problemen bij hem . Jij bent niet verantwoordelijk voor zijn geluk en je zal nooit goed doen . Veel succes

Ik heb ook CPTSS diagnose na misbruik/verwaarlozing in mijn jeugd en daar al meer dan 45 jaar last van. Veel behandelingen gehad, maar weinig hielp. Ik volg nu het youtube kanaal van de crappy childhood fairy en heb het gevoel eindelijk dingen te leren begrijpen en aan te kunnen pakken.

>Hallo Suzan, /> /> />Ik heb zelf complexe ptss, misschien heb je er wat aan. /> />Tim>

Hoi Suzanne, /> />Ik heb PTSS en een angststoornis. Sinds kort weet ik dat bij mij om Complexe PTSS gaat, aangezien ik al diverse trauma's had voor de kindertijd begon!. /> />Heel verhaal, en je zult uiteraard ook een heel verhaal hebben. Zou het leuk vinden om hierover met je praten. Mijn psychiater vertelde mij : "Ben, bij jou is die angststoornis al vanaf je geboorte met je persoonlijkheid verweven!. Ik heb nooit 1 dag in mijn leven gehad dat ik zonder die angst leefde, weet dus niet beter. Ik woon in Groningen, alleen en 1 dochter van 11 jaar uit een verbroken relatie. /> />Ik hoor graag van je Suzanne /> />Groetjes Ben van D.

Lieve schrijver, /> />wat moedig dat je je verhaal hier plaatst. Mijn partner heeft complexe ptss en ook nooit liefde en geborgenheid gehad thuis. />Wat hem van zijn allesoverheersende angsten heeft af geholpen is een opname bij Trauma Centrum Nederland in Vorden. hopelijk heb je daar ook wat aan. je kan via een verwijzing van je huisarts daar terecht komen en wordt vergoed vanuit de basis verzekering. heel veel succes en geef niet op!

>Dag Suzan, /> />Neem me niet kwalijk maar ben je Turks? Ik ben wel van Turks afkomst. En ik probeer met mensen in contact te komen met vergelijkbare problemen en traumas als ik. Alleen omdat je je telefoonnummer en mail hier niet kan plaatsen heb ik een kik app om met mensen in contact te komen. Ik heet daar Mutti030 als je de app download kunnen we kennis maken als lotsgenoten. Heel veel liefs en sterkte Mutti>

Wat verschrikkelijk Voor je ! />Ben zelf vorig jaar brutaal verkracht geweest ben nog heel Jong ben 23 jaar! />Blijf sterk en omring je met leuke positieve steunvolle warmvolle mensen om je heen' />Super dat je aangifte hebt gedaan'heb ik ook, gedaan maar jammer, genoeg zaak geseponeerd en er letsels aan over, gehouden nog steeds, Volgende week nr dokter, gaan, ik weet wat je door maakt! />Ik wens je veel Moed en sterkte!

EMDR therapie kan je helpen

>Hallo, /> />Je bericht valt me op omdat het volgens mij het enige bericht is met een positieve rand. />Ik ben 30 jaar en ben de afgelopen 2 jaar veel gegroeit in mij kennis en handelen wat betreft mijn ptss klachten />Ik zou graag in contact komen met mensen met ptss maar wel met een positieve rand zoals jou bericht en niet de focus op het slechte/zware van deze stoornis zonder perspectief. /> />Zelf heb ik een relatie maar sta wel open voor een eventuele vriendschap. /> />Gr Tessa >

>Dag lieverd /> />Hier 1 van 37 ik heb complex ptss. />Klap op klap zelfs nu nog. />Heb jij Facebook? />De mijne *******************. />Met een paardje.> > > >(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)> > >

Is jouw zoektocht naar een relatie met een al even gekwelde ziel niet een vlucht om aan je eigen pijn te ontsnappen? />Ik vraag het me af omdat ik net zelf uit een zwaar ellendige relatie kom. Eigenlijk ben ik in de afgelopen 25 jaar misschien een half jaar single geweest als ik alles bij elkaar optel. En nu voor het eerst heb ik even geen enkele zin in een nieuwe relatie. Omdat ik merk dat ik steeds weer dezelfde patronen herhaal en indirect goedkeuring zoek van de daders. En waarom? Nu ik een maandje alleen ben merk ik dat het ook heerlijk is om even alleen te zijn. En zonder alle spanningen thuis kan ik een betere maat zijn en me meer richten op constructieve dingen.

>Sterkte ermee,het is moeilijk veel mensen begrijpen niet hoe moeilijk dat is maar het is inderdaad moeilijk, ik heb ook ptss je wordt er soms echt crazy van.>

>Beste AV, /> />Tot voor kort had ik de diagnose cvs/fibro. Nu is dit omgezet naar complexe ptss. /> />De hooggevoeligheid en onmogelijkheid om onverwachtse zaken te verwerken, herken ik ten zeerste. Je emmer is leeg en het vullen ervan gaat niet meer zoals bij anderen. Een nachtje slaap doet ons weinig. /> />Zelf ben ik een nogal pro-actief type en heb dus de verschillende probleempunten van cvs apart aangepakt. Focus was er daar eentje van. De hooggevoeligheid is enerzijds een gevolg van de gebeurtenissen, maar ook van de manier waarop we ons afsluiten en een gewoonte opbouwen om in prikkelarme omgevingen te verblijven. />Ik heb de cvs opgedeeld in meerdere stukken: />1. Het fysieke aspect. Door het vele slapen en stilzitten/liggen, smelten onze spieren weg. Daarnaast is er ook sprake van een tekort aan magnesium. Hiervoor heb ik een anderhalf jaar magnesiumbaxters gekregen. Die hbn een enorm verschil gemaakt. Daarnaast heb ik een hondje in huis genomen en heb ik een heel jaar lang prioriteit gegeven aan het opbouwen van de fysiek. Elke dag wandelen; dat begon met 20min en dan slapenslapenslapen tot uiteindelijk dagelijkse wandelingen van een uur en eentje per week die langer was (via wandelclubs). Het gaat tergend traag, maar je kan die fysiek opnieuw opbouwen. Let wel; het zal nooit meer zijn zoals voorheen, maar wel beter. /> />2. De focus; het verwarrende, niet meer weten hoe of wat en de onmogelijkheid om lang te concentreren. Elke dag oefende ik die focus; dit kan bijv door lezen of mindspelletjes te doen. Ook dit gaat zeer traag, maar met de nodige wilskracht en geduld, betert dit. /> />3. Mentale gezondheid; de begeleiding bij een psych is hierbij een grote hulp. Het leren leven in het nu (wat men ook mindfulness noemt), jezelf met liefde verzorgen en je dagen met structuur indelen. />O en voor mij zeer belangrijk; handwerk! Het haken/breien is enorm goed voor mensen met ptss én het geeft je een gevoel van productiviteit, van verwezenlijking. De actie die je doet met je handen helpt net zoals emdr bij het verwerken van traumatische gedachten. /> />Wanneer het komt op de hooggevoeligheid is er volgens mij weinig anders mogelijk dan je regelmatig bloot te stellen aan meer prikkels en er opnieuw gewend aan te geraken. Voor mij is het lang onmogelijk geweest om een radio thuis aan te hbn staan. Nu kan die opstaan tijdens voormiddagen, wanneer ik voel dat muziek lawaai wordt en dus teveel, gaat ie af. Wat echter ook heel belangrijk is, is dat je begrijpt dat het normaal is onder de omstandigheden en dat je er niet te zwaar aan mag tillen dat de grens bereikt wordt. /> />Op heden kan ik weer beter mee op alle bovenstaande vlakken. Doch is dit iets dat zeker op vlak van die hooggevoeligheid enorm verschilt van week tot week en soms zelfs van dag tot dag. Ik woon alleen met een zoon in co-ouderschap en heb de weken alleen echt nodig om terug te bekomen van de drukke week met mijn zoon. Ik zou het ook graag anders zien, maar ik geef mezelf die ruimte tot recuperatie aangezien die zelfzorg tegelijkertijd bijdraagt aan het goed zorgen voor mijn zoon. />Zorg dus goed voor jezelf, zo zorg je meteen ook voor je partner. Geef je grenzen aan - hoe opener en eerlijker je bent, hoe meer zij begrip kn tonen. /> />Ik wens je het allerbeste! Je kan beteren, zonder enige twijfel. De weg is lang, maar hij is er! Veel liefde vanwege een lotgenootje 😘>

>Beste A.V, /> />Is er bij jou gekeken of er ook sprake is van PTSS? Ik herken de klachten die je beschrijft goed, maar heb zelf de diagnose PTSS (Na het overlijden van mijn zoon heb ik dit ontwikkeld). /> />Mij heeft EMDR veel geholpen (De periode dat ik EMDR deed was extra zwaar en was ik extra vermoeid). /> />Groeten, />R>

>Hi Inge, />Ik herken je verhaal. Ik loop vaak vast in de oude patronen, ben vaak somber en levensmoe. En dat terwijl mijn leven zo verandert en mooi is geworden. />Mijn hart doet zo een pijn. /> />Sterkte!>

Niet iedereen die een nare verdrietige gebeurtenis heeft meegemaakt krijgt PTSS, angststoornis lijkt erg veel op bepaalde symptomen van PTSS. /> />Pas na goed onderzoek en verschillende testen kan je spreken, mocht de diagnose daaruit komen, van PTSS.

Beste Anja, />Huiveringwekkend wat voor overeenkomsten uit jouw verhaal overeenkomen met mijn geschiedenis:( />O.a heb ik als 18 jarig meisje ruim 10 maanden in Blijf van mijn lijf gewoond n.a.v wat moeder daar geprobeerd had met mij ( zij is er direct met alle andere broertjes + zusjes uitgezet ) />Ook dit durf ik aan niemand te vertellen, heb n.l teveel en te vaak van de zgn 'hulpverlening' moeten horen over kleine dingen die ik vertelde: dat kan niet waar zijn wat je vertelt dat gebeurd niet in Nederland...... />Komt bedriegen over etc. />De geschiedenis herhaald zich.... />Vanaf die tijd al 10 tal jaren geleden durfde ik niets meer te vertellen: wordt toch direct bestempeld........ />Ik wil je niet belasten met mijn ellende, wat je beschrijft komt op mij over dat je een narcistische 'moeder' had waarbij jij niets goeds kon doen in haar ogen, en zij iedereen manupuleerde zodat je - als je dit zou durven- niet gehoord en geloofd zou worden. />Wat ziekmakend dat zulke 'ouders' het leven van hun kind( eren) voor het leven kapot gemaakt hebben. />Géén veiligheid, welkom zijn, en geaccepteerd worden, dan ben je voor je leven getekend/ beschadigd. />Heb veel verhalen van anderen gehoord in therapie, ik bleef een outsider met mijn trauma's en ervaringen, durfde wederom niet te praten........ />Ik wist dat er mensen net zoals jij nu in jouw verhaal beschrijft moesten zijn, tegelijkertijd dacht ik: als deze mensen ook zo 'behandeld' worden durft er waarschijnlijk niemand iets daarover te vertellen. />Goed en knap van je dat je wat over je verleden schrijft! />Ik geloof je ook al ken ik je niet. />Weet verder even niet goed te reageren, misschien is dat voor nu teveel voor je. /> />Alle goeds, zorg goed voor jezelf! />M.

Komt bedrieglijk over ( zin was niet geheel juist) />M.

Ik ben trots op jou dat je deze 1e stap zet. Hou vol! je bent het waard.

Maat, ik kan je verzekeren dat je geen klootzak bent maar een goeie vent. Ik begrijp precies wat je bedoeld want mijn stoornis heeft mij ook mijn huwelijk gekost. Mijn vrouw werd ouder maar ik bleef in het kind-stadium achter. Je hebt in je jeugd dingen niet geleerd die bij een 'normale' jeugd horen en dan grijp je automatisch terug op gedrag wat je toen staande hield. Het was toen overleven en dat was op dat moment jouw reactie. Helaas doen we met dat 'oude gedrag' mensen pijn die dicht bij ons zijn en van ons houden. Het feit dat je er iets aan doet door therapie toont dat je een geschikte peer bent. Ik kan je een raad meegeven: Wees zo open mogelijk tegenover je vrouw, je schoonouders en je kinderen over jouw aandoening en de gevolgen daarvan. Weet niet hoe oud je kinderen zijn maar je begrijpt dat je het iets anders moet zeggen tegen ze als ze nog erg jong zijn. Maar dat weet je zelf ook wel want je bent een slimme vent. Sterkte maat, geef de hoop niet op ook al kan het een lange weg zijn.

Hey Joris bedankt voor je reactie maar ik heb af en toe nog moeite met het accepteren dat ik ptss heb maar het klopt wat je zegt met het terug grijpen naar het verleden wanneer die emoties komen maar mijn verleden was vrij gewelddadig dus daar maak ik me druk om. Ben onder tussen ook aan het proberen mijn vrouw terug te winnen maar die kan het niet accepteren dat mijn acties door de ptss zijn gebeurd. Ik waardeer in ieder geval je verhaal en reactie dank je

Graag gedaan maat. Niet de hoop verliezen.

Jij ook niet sterkte

Ik heb jouw verhaal ook gelezen Joris en heb het idee dat wij elkaar wel verder wat kunnen ondersteunen groeten Jeffrey

Beste J, />Ik heb je verhaal gelezen: jij bent géén klootzak! />Als kind in zo' n gezin moeten opgroeien laat zijn sporen na, waarvoor je beschermd moest worden is niet gebeurd. />Je mag het jezelf niet kwalijk nemen dat je zo reageerde zoals je deed: zo heb jij dit vroeger gezien en geleerd als kind. />Goed dat je dit nu inziet in contact met je partner. />Wat ik je kan adviseren om te geven aan je vrouw is het boek van Iris Koops - het verdwenen zelf. />Zij legt heel goed uit wat de gevolgen zijn voor het kind die opgroeid in een destructief/ ontwrichtend gezin. />Iris is zelf ervaringsdeskundige. />Dan kan je vrouw dit - als ze hier voor open staat - zelf lezen hoe deze complexe gezinsdynamiek werkt en de gevolgen zijn voor het kind - wat je toen was. />Hopelijk begrijpt zij dat jouw gedrag niet een bewuste keuze is geweest, en waar dit vandaan kwam. />P.s dit boek is voor jezelf ook goed om te lezen zodat je meer begrijpt/ inzicht krijgt , je beschrijft het zelf: heb geen andere manier gezien. />Ik hoop dat je partner op deze manier dit begrijpt en jou hopelijk een kans geeft - jullie hebben ook kinderen - mocht zij ervoor open staan zou ik met iemand die je vertrouwd samen in gesprek gaan. />Ik hoop en gun je dat dit lukt. />Dat je je niet in een crimineel milieu bevindt zegt mij dat je graag anders wil, je bent als kind niet in het goede milieu opgegroeid en met een gezonde basis gestart : daar kun jij niets aan doen. />Je bent bezig op de goede weg. />Alle Succes!

Hey m bedankt voor je reactie. En ik hoop ook dat ik die kans nog krijg van mijn vrouw want ze is super en ik snap niet hoe zij het mikpunt is geworden. Ondertussen probeer ik haar te laten zien dat ik werkelijk alles maar ook alles probeer en me ook laat behandelen maar het is heel moeilijk uit te leggen dat de persoon die haar die dingen aandeed niet ik was ook omdat ik me wel verantwoordelijk voel. Nogmaals bedankt voor je steun groetjes j.

Hi ik heb hetzelfde betreft de vader situatie..

Hoeveel uur emdr is denk ik niet de vraag die je zou moeten stellen. Als emdr het alleen maar erger maakt is emdr of deze emdr misschien niet de oplossing of de oplossing op dit moment. Als emdr niet goed werkt kan het hertraumatiserend zijn. En dan moet je wat anders doen. Er zijn veel meer soorten therapie. Als het een cptss is dat is er waarschijnlijk meer voorgevallen dan alleen dat ongeluk? Bij cptss is een 3 fasen behandeling ook geindiceerd. En soms is traumaverwerking niet de fase waar je in bezig moet (fase 2) maar moet je juist bezig met stabilisatie. Vraag eens wat ze precies willen gaan behandelen en welke soorten therapie ze aambieden. Kijk waar je partner zich dan goed bij voelt. Ik weet niet wat de precieze klachten zijn waar hij het meest last van heeft. Slaapmedicatie is heel persoonlijk, maar dat wil je eigenlijk niet te lang geven. Want het maakt de ptssklachten op de langere termijn juist erger. Er bestaat zoiets als nachtmerrietherapie. Je kan hier en nu oefeningen aanleren. Je kan differentiatietherapie doen. Er kan echt heel veel. Emdr is maar 1 therapie van vele. Sterkte in jullie zoektocht. Misschien is haptonomie ook nog wel iets of een ptss-hulphond.

Hoi bianca /> />Ze hebben sins kort ptss geconstateerd bij mij en ook deel hiervan is pesten want ik ook mee heb gemaakt op de basisschool en herken me best wel in jou verhaal hoe omlaag je word gehaald met zelfvertrouwen maar ook de dagelijkse opwachting als de bel om 15.00 ging dan stond ze weer bij de fiets om je op te wachten. Ik zoek ook lot genoten om er over te praten maar ook om ervaring te delen hoe je er mee om kunt gaan

Hey Michelle, ik vind het zo fijn iemand hier te vinden met een soortgelijke ervaring. Ik heb helaas nog geen specifieke groep kunnen vinden. Maar als je eens wilt praten dan staat mijn deur altijd open.

"De school wou niet helpen, sommigen docenten moedigde het pesten zelfs aan." Bianca, wat je verteld is zo herkenbaar. Veel docenten heb ik leren kennen als smerige galbakken, tuig van het laagste soort. Lachen gewoon mee als klasgenoten je vernederen. De afschuw van school is me altijd bijgebleven. Als ik de berichten hoor over schietpartijen op een school is dat zo begrijpelijk voor mij. Het is weinig troost maar weet, je bent niet de enige. Sterkte meid.

Als ik je verhaal lees gaan mijn gedachten twee kanten op. Het is enorm belastend voor jou en je omgeving wat je meemaakt, maar het positieve is dat je eindelijk de vinger op de wonde kan leggen. Je kan wanneer je er klaar voor bent hulp zoeken en samen met de hulpverlener beginnen werken aan je PTSS. Uit ervaring weet ik dat het zoeken en aanvaarden van hulp een enorme stap betekend. Maar blijkbaar heb je nu de moed gevonden vooruit te willen. Belangrijk is dat er niets is om je over te schamen, belangrijk is ook de juiste hulpverlener te vinden. En eens die voorwaarden voldaan zijn begint het echte werk. Vertrouwen in de hulpverlener is een steunpilaar maar het loont de moeite je ‘demon’ aan te pakken, voor jou voor je naasten , kortom om je leven terug op de rails te krijgen. />Mijn vouw en ikzelf zijn beide getroffen door PTSS na een heel traumatische gebeurtenis , nu acht jaar geleden, en het is pas nu dat we eigenlijk vooruitgang boeken niettegenstaande we gesteund werden van bij het begin. />Mocht je nog met vragen zitten aarzel dan niet om ze te stellen en vooral ga ervoor en wordt beter ook al zal het even duren met vallen en opstaan. Ik wens je veel moed te.

Ik heb ouders die ook narcistisch zijn. Emotioneel misbruik ook verkracht en misbruik van stiefvader. Als je wil praten kan je je luchten bij me. /> />Liefs, Lina

20 jaar geleden was de psychiatrie veel slechter. Sommige antipsychotica en antidepressiva worden nu bij ptss gebruikt om je stabieler te krijgen. Zodat je minder angstig wordt en je realiteitszin verbetert. Escitalopram bijvoorbeeld. Het zou zo naar eens kunnen dat het dan over gaat. Je schrijven is van een half jaar gekeden. Dus ik gok dat jouw probleem al is aangepakt. Dus dan is dit ook voor een ander met een dergelijke vraag

Heel begrijpbaar als men inbreekt in je privacy dat je deze gevoelens ontwikkeld en het erger word. Ik heb heel veel overtredingen in mijn leven gehad van privacy inbraak en dergelijke en kan getuigen van de paranoïde gevoelens die dit ontwikkelt. Je bent niet alleen.

Wat moedig dat je hier wel schrijft, en wat een rot situatie. />(alleen weet ik niet of je mijn reactie nog gaat lezen. Ik zie dat je al een paar weken geleden schreef) /> />Ik heb wel een paar gedachten bij wat je schrijft : />- Het is niet ok dat je KO tegen de muur vliegt en uit de manier waarop je het schrijft neem ik aan dat hij er een aandeel in had. />- Op eieren lopen helpt hem niet maar houd het probleem mee instant, ik begrijp wel dat je dat doet uit eigen veiligheids overweging doet. />- Therapie doe je niet alleen, maar met z'n allen. Als dat niet kan of mag hoe succesvol kan het dan zijn ? Ik zou zeker bespreekbaar maken dat je onderdeel wil zijn van het traject. /> />Nu mijn goed bedoelde adviezen : />- De veiligheid van je kindje moet voorop staan, als je het gevoel hebt dat die er niet is voor het kind (of zijn moeder die hem/haar verzorgt), dan vind ik dat je maatregelen moet nemen, gewoon omdat je kindje dat verdient /> />- Wanneer je zelf hulp/ psychische ondersteuning zoekt en ik vind echt dat je dat moet doen, dan heb je een eigen behandelaar. Die gaat jou helpen bij wat je doormaakt. Die mag dan niks delen met je man zonder jou toestemming en kan jou helpen bij de dingen waar je tegenaan loopt. /> />(Wanneer je echter naar zijn behandelaar gaat zal dat wel gedeeld worden, de tip is dus een eigen behandelaar.) /> />Dus twee dingen : zorg voor veiligheid en zorg dat je het uiteindelijk samen kan doen. /> />Mocht er niks mogelijk zijn weet je vast zelf wat je te doen hebt, hoe moeilijk dat ook is. Niks doen is geen optie, dan blijft alles hetzelfde. /> /> /> />

Goed dat je hulp vraagt. Meegemaakt en ervaren. Klinkt als een ongezonde en onveilige relatiedynamiek. Overleg met hem en zijn behandelaar. Jouw veiligheid is belangrijk. Ontwikkeling en veiligheid van jullie kind ook. Systeemtherapie met elkaar of educatie voor zijn triggers. /> />Niet blijven aanmodderen. Zoek hulp. Vanuit bereidheid dit aanpakken. Kijk ook bij Moviera, daar zijn ook programma’s om het samen op te pakken.

Het spijt me je dit te vertellen Cindy, maar dit klinkt niet als een veilige omgeving voor de kinderen of voor jou. Je moet jezelf en de kinderen voorop zetten en veilig zijn. /> />Daarna kun je na gaan denken over of je hem nog in je leven wilt en of hij überhaupt kan veranderen. PTSS heeft veel invloed op een mens, maar het is nooit een excuus voor huiselijk geweld. /> />Blijf veilig, ik denk aan je.

Agv een gewapende overval met gijzelaar in 1998 heb ik in de loop van een revolver gekeken. Met alle training die ik gehad heb is het gelukt om een goede afloop voor elkaar te krijgen. In de dagen hierna merkte ik dat bij een confrontatie niet meer naar een de-escalatie zocht maar juist naar een escalatie. Na een tijdje bleek dus ptss. Ik heb samen met mijn vrouw de behandeling bij de psycholoog doorlopen. Hierdoor wist zij precies waar ik mee zat. Naar mijn mening heeft dit de behandeling goed gedaan. Echt helemaal over is mijn zucht naar geweld niet over maar weet het wel te bedwingen en weg te lopen van mogelijke triggers. Misschien is een gezamenlijke therapie bij een psycholoog voor jullie ook een mogelijkheid. Ik wens jullie veel sterkte.

We volgen wekelijks een sessie bij de psy, maar zitten na 7 jaar werkelijk op een knooppunt. Mijn vrouw heeft het enorm moeilijk en vertoont alle symptomen in de ergste vorm. Ze sluit zich volledig al zelf voor mij en het lijkt wel een andere vrouw geworden. Tracht hiermee te coopen maar heb het zelf ook zwaar en heb het gevoel niet geholpen te worden. Ik spreek wel over gevoel maar toch. Een normaal huwelijksleven bestaat hier niet meer, echt heel heftig maar we trachten vol te houden. Na 7 jaar anti depressieve heeft ze die kunnen afbouwen en dit ligt aan de basis van de crisis toestand, nu moeten we volhouden

Ja het klinkt wellicht raar maar ik onderga het en weet dat het heel naar is maar na een x aantal tranen het ook weer een einde heeft.

Ik gebruik medicijnen dagelijks om ermee om te leren gaan. />Verder gebruik ik het boek Van Janina Fisher De levende erfenis van trauma transformeren. Een Werkboek voor getraumatiseerde mensen en therapeuten. Via dit boek kun je werkbladen printen en invullen eventueel met therapeut maar ook goed alleen te doen.