Angstaanval / Angststoornis - Lotgenotenverhalen

Hoi Caroline. Mijn vader is gestorven toen ik zes jaar was en heb ongeveer sinds mijn 11e last van angst en paniekaanvallen. Sindsien ben ik bang voor de dood. Ik weet niet of dit hetzelfde is, maar extreem en nu ik 54 ben en ouder wordt, worden de aanvallen erger. Twee jaar geleden, na erg lange tijd, weer hulp gezocht, van her naar der gestuurd en nóg bezig met het vinden van 'de juiste praktijk. Weer ergens anders en weer met iemand anders, weer mijn verhaal gedaan en weer verschillende uitspraken. />Ik ben er elke dag mee bezig, de ene dag wat minder dan de ander, maar zo vermoeiend. Soms lijkt het alsof ik kortsluiting maak in mijn hoofd en ben al wel eens neergeklapt. Ik word niet gehoort of ze nemen me niet serieus, geloven me niet...ik probeer het met ademhalings- en ontspanningsoefeningen onder controle te krijgen, wat ietsje lukt soms, maar ze begrijpen niet, dat, dat maar voor eventjes is en de angst maar blijft terugkomen, soms zelfs erger hierdoor. Zo moeilijk!! Groetjes Katja

Hoi Tille, je verhaal klinkt voor mij best herkenbaar. Ook mijn man heeft me een paar keer toe emotioneel beschadigd door stiekem contact te hebben met zijn exen. Het is voor mij nu 4 jaar geleden. Maar ik blijf onzeker, ik durf ook mijzelf niet te zijn en dat gaat best ver door. Ik hoop dat het inmiddels wat beter met je gaat. Als je er behoefte aan hebt wil ik gerust verder met je kletsen hierover hoor. /> />Groetjes Marianne

Hai, toevallig lees ik dit. Komt mij heel bekend voor. Dit kan komen door jouw darmen. Google op Lekkende darm of door bacteriële overgroei in de darm. Darmen en brein zijn met elkaar verbonden.

Goedeavond, ik ervaar met veel dingen het zelfde, ik ben sinds klein altijd angstig en de afgelopen jaren is mijn angst met de meeste dingen in me leven de baas geworden. Vorig jaar ben ik begonnen met meditatie en dat helpt mij goed op vele momenten. Tijdens me meditatie focus ik op me adem, en laat ik alle gedachtes gaan terwijl ik langzaam in en uit adem. Dit is echt een aanrader, de meeste dagen mediteer ik als ik opsta 30 min en wanneer ik ga slapen 30 min. In het begin is het moeilijk om het zo lang voltehouden maar als je elke dag oefend kom je steeds verder. Je komt achter dingen die je normaal niet zou kunnen ontcijferen en dat is het mooie. Verder raad ik u ook aan om als u een angstaanval heeft gewoon even een momentje rustig in en uit te ademen. Ons gedachtes zitten veel in verband met onze manier van ademen, als je je hart rustiger laat lopen doormiddel van rustig ademen worden je gedachtes ook minder heftig. Is wetenschappelijk bewezen. Ik hoop dat dit u gerusteld en dat u het eventueel kan gaan proberen. De groeten van Marley

Ik zou zeker kijken naar een lichaamsgerichte therapie. Er is steeds meer bewezen dat ‘trauma’ (dit kan iets kleins zijn) zich opslaat in je lijf. Ook stress ontladen kan je hiermee.

Hoi, als het op angststoornissen aankomt. Ik heb circa 30j met een gzleefd zonder te weten wat het is. />Ook ik dacht een hersentumor te hebben of gek te worden toen 2 jaar geleden mijn lichaam allerhande rare dingen begon tee doen. Ongecontroleerd zweten, rillen, evenwichtstoornissen, misselijkheid, braken, uitgeput, etc /> />Je geeft aan dat je symptomen erger geworsen zijn. Dan lijkt mij een consultatie bij de psycholoog aangewezen. Je kan ook met je symptomen naar een internist. Die checken op mogelijks lichamelijke oorzaken, zoals bvb een tumor. /> />Hooe it helps />R

Ik ben mijn man aan een hersentumor verloren…. Dit waren zeker niet de symptomen die ik bij hem zag! Ik ga nu wel door het leven met angststoornissen, door wat ik mee maakte. Mijn slechtste moment is wakker worden… tussen 7/8u. Opgejaagd, angstig, zweten, diaree… al 2 jaar lang. Ik probeer het te plaatsen en vooral actief te blijven. Stil zitten en piekeren maakt het erger!!! Ademen, aanvaarden dat het leven niet zo lief geweest is en blijven hopen dat het weer beter wordt!! Ik weiger medicatie!! Die verlamd de ziel, heelt ze niet. Alles komt goed, is nu mijn mantra!!!

Jeetje Martin, heftig om te lezen. Erg herkenbaar dit. Weet dat je niet alleen bent ook al voelt dat soms wel zo. Blijf hoop houden!

Sterkte en bedankt voor je bemoedigende woorden.

Vreselijk, ook begrijpelijk. De buitenwereld is ook hard en gemeen. Sterkte!

Misschien kun je, met begeleiding, ceremonieel 'terugstappen' op je levenslijn, tot vlak voor de gebeurtenis. En dan vanuit kracht weer vooruit stappen en jouw vrolijkheid en onbevangenheid meenemen. />Je begeleider kan jou bemoedigen, door jouw 11 jarige deel te bevragen op wat zij voelt en haar te vertellen dat het niet erg is,dat het kan gebeuren en dat het goed is dat je een toilet hebt opgezocht. Je kunt dit ook zelf doen overigens door een dialoog te voeren met jouw innerlijke 11 jarige, ;)

Misschien helpt het om gewoon buiten te gaan poepen in de bosjes of in zee gaan zwemmen en dan poepen totdat je het leuk gaat vinden. Het lichaam is gewoon een poepmachine, het eet en drinkt en scheidt dat uit in de vorm van mest. Dat geldt voor alle dieren. />Alles wat we eten is ook veredelde mest, want vlees en groenten groeien van mest dat sinds een miljard jaar dat bodemlaag van de aarde is gaan vormen. Alles is dus mest of veredelde mest. />Volgens mij heb je een ongedefinieerde angst stoornis, en wordt de poepangst gebruikt als excuus, uiteraard onbewust. />De angst lijkt zich te fixeren op sociale angst, op de anderen. />Je kan dus niet goed tegen mensen, je begrijpt ze niet, ze lijken wel een andere soort waarvan je niets goeds hoeft te verwachten, en contact is dan stressvol. />En om eerlijk te zijn, daar zit je niet erg ver naast. />Probeer je gewoon te vermaken en neem de mensen niet zo serieus, want ze zijn ook niet serieus te nemen. />Laat ze maar lekker lullen, dat is wat mensen doen. />Probeer anders een hond, die zijn veel relaxter en normaler en je moet dan toch naar buiten en hebt een dier om je liefde te geven en voor te zorgen. />En neem je eigen angst ook niet zo serieus. Je anticipeert enkel een verschrikkelijk vooruitzicht. En ja, dat doe je toch echt zelf. />DUS STOP DAARMEE, EN KIES VOOR JEZELF ! Je hebt een geboorterecht op een enigszins comfortabel leven, en daarvoor moet je besluiten nemen voor JEZELF en maling hebben aan wat de anderen denken. Denken denken denken, STOP /> /> /> />

Hoi Anne, />Ik heb net mijn verhaal geplaatst, wat in veel opzichten lijkt op dat van jou. Ik heb div. antidepressiva geprobeerd, maar niets sloeg aan. Mag ik vragen welke medicatie jij kreeg? />Heel veel sterkte met je herstel. />Liefs, Rosa

Heeft iemand positieve verhalen om hieruit te komen

Hallo Corrie , /> />ik ben op dit moment bezig met ademhaling oefeningen, en het werkt een beetje maar positieve verhalen vind ik ook niet echt en dat is wat mij ook zo bang maakt. /> /> />om elke week de dood in de ogen te kijken is zo naar

Als je al zoveel geprobeerd hebt, dan heb ik deze tip: Dynamic meditation van Osho. Zoek of er een groep is die de dynamic meditation in je omgeving aanbiedt. Of ga bijvoorbeeld naar de humaniversity in Egmond aan Zee.

Ik heb identiek hetzelfde probleem. Ook ik heb hier nog altijd geen oplossing voor. Het is echt vreemd waarom onze hersenen een signaal naar onze keel geven om te kokhalzen. Wat je misschien nog kan proberen is een chiropractor. Hij kan door het kraken van gewrichten druk in je lichaam verlagen. Psychologisch is dit echt heel zwaar. /> />Laat me gerust weten hoe het nu en verder in de toekomst met je gaat.

Ikheb het zelfde ik slaap.ook vaak vij mijn zus.ik heb zelf kinderen. Maar ik wil.altijd met iemand zijn ik snap.jou helemaal.

Na meerdere pogingen zit ik nu momenteel weer bij de psycholoog voor een behandeltraject en medicatie, maar heb er een hard hoofd in.. Let maar op dat ik weer niet kom opdagen. Dan kom ik gewoon nooit verder...

Ik ben ook 22 en vecht door exact hetzelfde ik heb exact hetzelfde kwa jeugd onthoud een ding blijf positief en ik zit ook weer helemaal vast maar bij begon het op 18 een jaar elke dag gehad kon niets meer tot aan douchen toe maar toch kwam ik er toen uit dus weet dat het kan en het niet levenslang hoeft te zijn blijf vechten en zoveel afleiding als kan

Welke medicatie want dat wil iedereen wel zou je dat bekend willen maken

HOi, hoe is het nu met jou? na het gaan naar de psycholoog?

Hoi,Ik hoop dat het beter met je gaat. Ik ben een vrouw van 20 jaar oud en heb zelf ook last van een sociale fobie. Ik zit momenteel in therapie om hieraan te werken. Ik begrijp precies hoe je je voelt: het constante gevoel dat mensen op je letten, het gevoel alsof je bijna flauwvalt en je hartslag die omhoog gaat. Ik ben vooral bang voor wat anderen van mij denken en vind het eng om te denken dat ik alles verkeerd doe en dat ik opval. />Ik heb zoveel last gehad van mijn sociale fobie dat ik op 17-jarige leeftijd moest stoppen met mijn opleiding omdat ik niet meer naar school en stage durfde te gaan. Gelukkig zit ik nu al ongeveer 5 maanden in therapie en voel ik me iets beter. />Mijn psycholoog zegt altijd dat ik mijn angst de baas moet zijn, en ik vond dat in het begin maar een stomme opmerking. Ik dacht bij mezelf: 'Joh, als ik dat kon, zat ik hier niet'. Maar uiteindelijk besloot ik mezelf te dwingen om dingen te doen die ik super eng vond, zoals boodschappen doen of naar de stad gaan en nieuwe mensen ontmoeten. Ik vond het echt doodeng en had misschien wel 10 paniekaanvallen die dag, maar ondanks de paniekaanvallen en de stress was ik wel trots op mezelf toen ik weer thuis was. />Door mezelf te dwingen naar buiten te gaan en onder de mensen te komen, nam de angst af en werd de stap om het de volgende keer weer te doen kleiner. Ik vind het nog steeds wel eng, en ik heb nog last van paniekaanvallen, maar het zijn er minder en daar ben ik al blij mee (: Sommige dagen lukt het me om dingen te doen, en sommige dagen niet, en dat neem ik mezelf ook niet kwalijk, want het is echt vervelend om een angststoornis te hebben. />Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat hoe meer dingen je doet die je eng vindt, hoe minder eng ze uiteindelijk worden. Totdat je op een dag totaal geen angst meer voelt en niet meer piekerend je bed in gaat. />Ik hoop dat je iets aan mijn ervaring hebt en ik wens je veel sterkte toe. Blijf eraan werken en wees trots op jezelf voor elke stap die je zet.

Hier precies zo />Al drie weken aaneen />Met af en toe slaap />Ik heb app gedownload paniekaanvallen overwinnen />Maar werkt niet />Ik bel huisarts je moet wel je paniek Omarmen />Cognitieve gedragstherapie proberen en ik krijg emdr

Als je wil contact />Of kijk op you tube Marcus’ krielen />Of coach aan zee

Klinkt misschien stom />Maar koop een kleurboek, er is een speciaal kleur boek voor anxiety. />Ook zijn er een heleboel boeken hoe je piekeren kunt minderen.

Herkenbaar hier hetzelfde bij me zoontje van 1,5 als je wil praten mag dat altijd

Heyy, /> />Zelf loop ik ook bij een psygoloog om precies het zelfde wat jij hier verwoord. />Bij mij begon het ook met het druk maken om de kleinste stomme dingetjes. Om die gedachten was ik mij nooit echt bewust. />Vorig jaar November ben ik moeder geworden na me bevalling heb ik om alles gehuild waarom wist ik niet uiteindelijk vormde ik een intense angst omdat ik bang zou zijn ik een gevaar zou kunnen vormen voor mijn zoon. />Zelf weet ik dat ik dat nooit zal kunnen of willen doen maar toch blijven de gedachten me schrikken. />Daarom geloof ik best dat jij er van schrikt en graag wat tips wil. />Dit zijn de tips die ik van de psygoloog mee heb gekregen. />Probeer je pieker uur uit te stellen tussen 7-8 uur savonds. />Als je die nare angstige gedachten heb ga in dan in discussie met je zelf vraag je zelf af wat je op het moment deed op welk moment die gedachten kwam, vraag jezelf daarna af of er dan ook uberhaupt wat is gebeurd en hoeveel kans er is dat dat zou gebeuren of je het zou willen. />Kijk daarna naar hoe je je dan voelt of je angst minder is. />Blijf dat telkens herhalen in je hoofd. />Zelf heb ik ook echt nog last er van en dat komt omdat ik het vollop negeer en de gedachtes dan ook weg wil drukken laat ik je een ding vettellen zodra je dat doet worden ze alleen maar erger ik merk zodra ik in gevecht met me eigen brein ga dat het stukken minder word

Heyy, /> />Zelf loop ik ook bij een psygoloog om precies het zelfde wat jij hier verwoord. />Bij mij begon het ook met het druk maken om de kleinste stomme dingetjes. Om die gedachten was ik mij nooit echt bewust. />Vorig jaar November ben ik moeder geworden na me bevalling heb ik om alles gehuild waarom wist ik niet uiteindelijk vormde ik een intense angst omdat ik bang zou zijn ik een gevaar zou kunnen vormen voor mijn zoon. />Zelf weet ik dat ik dat nooit zal kunnen of willen doen maar toch blijven de gedachten me schrikken. />Daarom geloof ik best dat jij er van schrikt en graag wat tips wil. />Dit zijn de tips die ik van de psygoloog mee heb gekregen. />Probeer je pieker uur uit te stellen tussen 7-8 uur savonds. />Als je die nare angstige gedachten heb ga in dan in discussie met je zelf vraag je zelf af wat je op het moment deed op welk moment die gedachten kwam, vraag jezelf daarna af of er dan ook uberhaupt wat is gebeurd en hoeveel kans er is dat dat zou gebeuren of je het zou willen. />Kijk daarna naar hoe je je dan voelt of je angst minder is. />Blijf dat telkens herhalen in je hoofd. />Zelf heb ik ook echt nog last er van en dat komt omdat ik het vollop negeer en de gedachtes dan ook weg wil drukken laat ik je een ding vettellen zodra je dat doet worden ze alleen maar erger ik merk zodra ik in gevecht met me eigen brein ga dat het stukken minder word

Hey, als je wilt kunnen we er eens over praten. Je bent namelijk niet de enige die hier last van heeft!;)

Ik herken helemaal wat je zegt. Ik ervaar ook de hele dag spanning en angst . Zie mijn post van 10 juli hierover. Ik probeer ook steeds de tips toente passen die ik lees in de boeken van so chicken en zijn blogs. Ik ben erfelijk belast met dit soort gedachten en zal waarschijnlijk altijd moeten blijven vechten. Als mijn examen erop zit zal de spanning wel weet zitten maar het piekeren wil ik echt aanpakken.

Ik heb exact hetzelfde. Benieuwd of je het intussen hebt weten op te lossen?

Ik heb hetzelfde ik krijg nu elke keer als ik moet werken een paniek aanval en dat slaat op mijn keel waardoor ik niet kan eten als deze voorbij is moet ik helemaal bijkomen en voelt het of ik heb gesport en je gwn de gele dag al iets heb gedaan. Mijn advies is om het over je heen te laten komen maar niet accepteren dat dit bij je hoort je moet je minder veranderen naar positieve dingen en als het mogelijk is afleiding zoeken om er niet an te denken. Ik heb er namelijk net 1 gehad ik haat deze angst en heb al vele angsten mee gemaakt maar dit is wel 1 van de ergste ik hoop dat iets geholpen ben en hoop dat het snel oplost liefs sanne💪❤

Je zou eens kunnen proberen met hartcoherentie oefeningen. Heartmath of hartbrein. Angst in de keel is gekoppeld aan het hart en de angst die daar wirdt gevoeld.

Ik heb precies hetzelfde. Continu angst op het moment en daardoor dichtgeknepen keel, waardoor ik niet kan eten en bang ben om te eten. Ook door hele erge keelspanning steeds heftig hoesten en soms met eten zelfs kokhalzen omdat ik zo in paniek ben. Het is 1,5 week goed gegaan en nu door een trigger erger dan daarvoor... />Heb je al iets gevonden wat hiertegen helpt? En gaat het al wat beter?

Wat vervelend dat je dit door moet maken! Angst kan ons enorme belemmeringen geven in het dagelijks leven. Voor mij duurde het best een tijdje voor ik snapte dat ik met angst te maken had. Ik hoop dat onderstaande info jou/jullie zal helpen om weer een stap vooruit te komen. /> />Belangrijk: als je je in een (thuis)situatie bevindt waar je constant spanning hebt, probeer een nieuw (tijdelijk) thuis te vinden. Probeer niet alle triggers tegelijk te kunnen opvangen als je daar niet meer de kracht voor hebt! Uit ervaring weet ik dat weggaan dan de betere optie is, je hebt rust nodig om te herstellen van waar je ook doorheen bent gegaan. /> />Verder: een emotie (zoals angst of boosheid) moet je 'doorvoelen' om hem te kunnen verwerken. Accepteren dat hij er is op dit moment, alsof het een klein kind is dat aandacht en erkenning nodig heeft, helpt. Daardoor zwakt de emotie af en gaat hij soms zelfs helemaal weg. Let in gespannen situaties bewust op wat je lichaam doet, waar het zich aanspant. Geef je vervolgens langzaam over aan het nare en oncomfortabele gevoel, net zo lang tot je je er comfortabel mee voelt. Vergelijk het met onder een koude douche stappen: jezelf aanspannen is niet handig, want daardoor raak je niet gewend aan de kou. Het is beter om rustig adem te halen en telkens weer te ontspannen zodra je een lichaamsdeel aanspant. Probeer geen weerstand te bieden tegen het nare gevoel! Tegenwerken en weerstand bieden zorgen dat de emotie juist toeneemt en heftiger wordt. Het moet juist langzaam uit het lichaam komen. Bewegen helpt hierbij. Dit helpt mij persoonlijk bij angst, al heb ik het minder erg dan hoe jij het omschrijft denk ik. Mijn angst zit hem meer in sociale situaties. Het helpt mij om even stil te staan en bewust te worden van mijn aangespannen lichaam, en de tijd nemen om mijn racende gedachten te erkennen en los te laten zonder me ervoor te schamen dat ik ze heb. /> />Word ook bewust van de situaties die jou angst geven en waarom. Bedenk bijvoorbeeld hoe realistisch het is dat je in je eten stikt. Hoe vaak is dat tot nu toe gebeurd? Heb je misschien heel vroeger eens een nare ervaring gehad waarbij je bijna in je eten stikte? En heb je die angst nooit goed verwerkt? Of schaam je je voor deze angst bij de mensen om je heen? Probeer eens langzaam te kauwen op bijvoorbeeld een stukje fruit, heel bewust. Dan zul je zien dat je wat meer vertrouwen kunt krijgen in je eigen tong en kaken ;) Zoals je ook zegt: je hebt nooit een allergische reactie gehad. Redelijkerwijs is er dus geen reden om daar bang voor te zijn, maar de angst laat jou iets anders geloven en het helpt niet om je daartegen te verzetten. Emoties kun je niet wegredeneren: je voelt nu eenmaal wat je voelt. Wat hierbij helpt is de (mogelijke) situatie te accepteren (het advies van je psycholoog was dus zo gek nog niet!). Wat is het ergste dat er kan gebeuren als je eventueel een allergische reactie krijgt? Probeer het eens uit met iemand erbij die jij vertrouwt en die eventueel 112 kan bellen als het misgaat. Gewoon om je een gevoel van veiligheid te geven. Emoties zijn nu eenmaal erg ingewikkeld, maar laat ze er gewoon zijn. Angst voor de angst heb je soms nu eenmaal, ook al wil je het liever niet. Het heeft geen zin om dat te veroordelen, want dat maakt het alleen maar vervelender. Daarnaast kan onderdrukte angst inderdaad voor pijnklachten in het lichaam zorgen. Dus als je weer wat voelt... het is maar angst, geen dodelijke ziekte. Het zit alleen nog in je lichaam en moet even erkend worden. />Het is juist goed dat je je zo bewust bent van je lichaam! Maar hang aan pijnklachten niet meteen een oordeel of angstig idee. Laat het er gewoon zijn en haal rustig adem. /> />Angst overwin je door stap voor stap door een enge situatie heen te gaan in volle bewustwording dat je het eng vindt maar het toch doet. En dat heet: moed! :) Het kost wel oefening en patronen die al zo lang ingebakken zijn, zijn niet 1 2 3 'opgelost'. Maar iedere stap is er één. /> />Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Ik ben geen psycholoog, gewoon een ervaringsdeskundige... /> />Groetjes, />Lotte

Dit is normaal. Soms komt t ineens omhoog. Kunnen we niks aan doen. Dat gebeurd gewoon. Hebben wij allemaal ook. Soms gaat t jaren goed en ineens steekt t weer de kop op. Ma dat is ma voor even. Komt goed x

Iemand ook bekend met steken in het hart? Ik ben een jongen van 30 met een sociale angststoornis. Sinds ik ongeveer puber ben is dit begonnen. Van hyperventilatie tot paniekaanvallen. Ook heb ik een vorm van autisme pdd nos. Je ziet niet goed aan mij dat ik gebreken heb, ja in het zenuwachtige gedrag misschien soms. Iemand hier bekend mee? Zo ja, hoe kan je 10 jaar lang spanning van sociale contacten verminderen. Meer mensen om me heen vind ik lastig. 1 op 1 is verder wel iets fijner. Maar een derde persoon zal al stress betekenen voor mij.

Ja dat heb ik ook .bang voor pijn en denk dan het ergste. Gebruik ook antiepeprie pillen. Soms een oxa erbij. /> /> Ingrid

Waarom denk je dat ze uit je buurt blijven?

Weet je dat miljoenen Nederlanders het niet eens weten dat ze een onregelmatige hartslag hebben? Zelf heb ik ook een onregelmatige regelmatige hartslag. Als je telt, is het van 1,2,3,4,5,pauze 6,7,8 enzovoorts. Elke keer als ik eraan denk denk ik, gaat dat wel goed en ga ik mij druk over maken met gevolg hyperventilatie. Constant houd ik 2 vingers op mijn pols om te checken. Maar ik begrijp en herken het wel. Probeer ademhalings oefeningen regelmatig te doen, je zal zien dat dat helpt.

Het tegenovergestelde van angst is liefde. Als je dus geen angst wil voelen moet je liefdevolle gedachten stimuleren. Een buikademhaling kan wat helpen, maar als je alsnog paniekerige gedachten hebt lost het niet veel op.

Beste Dame, /> /> />Wat mij heel erg heeft geholpen is mezelf proberen eroverheen te zetten. Niet in die slachtofferrol blijven. Maar constant blijven proberen. En proberen positief te denken. Als er iets positief kwam of gebeurde. Of ik een goeie dag had. Dan benadrukte ik dat heel erg en probeerde ik het weg te duwen. Ik herken mezelf heel erg in je verhaal. Je bent nog jong, ga echt opzoek naar jezelf. En zie dit als een rem van je lichaam en geest naar wie je nou echt bent. /> />Ga niet constant op het internet opzoek naar al je klachten. Dit maakt je alleen maar gekker. Maar ga wel met je psycholoog opzoek naar wat het kan zijn en borduur daarop verder. Psychologen zijn vaak goeie en slimme mensen met veel ervaring maar je mag gerust voor jezelf opkomen. En meedenken. Ik heb zelf ADD gepaard mer generaliseerde angstoornis en HSP. Ik zou als ik jou was op HSP google. Wie weer herken je jezelf erin en kan je zo wat meer over jezelf leren! /> />Ohja en 1 goude tip, bij mij werkte het in me begin niet door mijn ADD. Maar ga mediteren. /> />Ga dat nou echt doen, 2 x op een dag probeer het zo makkelijk mogelijk te maken voor jezelf. Dus wanneer je opstaat elke dag even 5 min en wanneer je naar bed gaat. Dit helpt enorm. Het klinkt zweverig, ik ben een heel nuchter persoon maar het heeft mij heel veel geholpen. /> /> />En breng ondanks dat je ke kut voelt ritme aan je dag! Ga sporten , beweeg. En voel je je neerslachtig omdat het niet zo ging als vroeger? Werk eraan, probeer weer te gaan naar zoals vroeger. Ga een rondje wandelen, liefst in de natuur. Overzet je angsten, pak de auto en ga gewoon rijden. Die angst is niet echt dat ben jij niet zelf. Dat zijn gedachtes, word die de baas! Dit kost tijd maar ook dit kan jij. /> /> />Succes! /> /> /> />

Beste anoniem. /> />Wat vervelend voor je dat je je zo voelt door je gevoeligheid. />Ik heb al 20 jaar last van depresieva gevoelens zwaarmoedigheid . Ik ben gevoelig voor drukte en op stresmomenten last van licht geluid etc. Ik voel ook sterk iemands gemoedstoestand aan. Er is nooit een diagnose gesteld bij mij .Maar ik.weet zeker dat ik een heel gevoelig persoon ben. Pieker ook heel veel. Overdenk alles. Ik voelde me de laatste 2 jaar heel slecht mentaal en fysiek. Ik begon heel erg te zweten in bed. Kreeg pijn aan de binnenkant van ellebogen en knieholte. Alsof er een strakke band omheen zat. Kreeg last van haaruitval en de pijn in mijn lijf werd erger. Zwevende pijn door heel mijn lijf. Ik.omschrijf het als een groeipijn of verzuring van bloed of spieren. Als ik in bed lag begon ik echt te beven. Inwendig. Vooral in mijn benen en armen. Naderhand ook in mijn hele lichaam. Traplopen voelde alsof ik gewichten aan mijn benen had. Ik kon geen vaatdoekje meer uitwringen. Ik had gewoon geen kracht meer in mijn armen.ik had ook heftige angst aanvallen en heel kortademig. Ik dacht echt dat ik een beginnende spierziekte had. Ik naar de dokter en mijn angst voor de spierziekte uitgelegd. Ze ging bloed laten onderzoeken. Ze vroeg of ik verder nog iets wist om te laten onderzoeken toen ze de lijst invulde. />Ik vroeg om de vitamine d ook maar te laten onderzoeken. O ja vitamine d zei ze. Toen ik voor de uitslag kwam was er niks aan de hand uitslagen waren goed maar het vitamine d gehalte was wat aan de lage kant. Was 40 ie en moest volgens hun 50 ie zijn. />Z3 gaf me een stootkuur vitamine d. />Dat moest ik dan 3 mnd doen en daarna met suplimenten van de drogist. Na.3 weken viel het mij op dat mijn ademhaling beter was geworden. />Dacht altijd dat ik een soort cronische hyperventilatie had. Ik kon nu dieper in en uitademen mijn spierpijn verdween voor een groot gedeelte. Ik heb nog maar een beetje spiertrilingen />En waar ik echt blij mee was is dat mijn gepieker stopte in mijn hoofd. Het was stil in mijn hoofd. Depressieve gevoelens zijn ook minder en mijn angstgevoelens zijn helemaal weg.Ik weet het natuurlijk niet zeker want ik ben geen dokter maar ik denk dat er een sterk verband is met de vitamine d is. />Hoe kan het anders dat ik me zoveel beter voel. Was ook altijd doodop. Nu heb ik ook weer vollop energie. Ik snap als je mijn verhaal ongeloofwaardig vindt /> Maar zo is het bij mij echt gegaan. Ik wou dat ik dit eerder had geweten. Ik loop al 20 jaar als een zombie rond. />Ik wil oom even erbij zeggen . Vitamine d staat niet standaard op de bloedprik lijst. Dokters zullen ook niet zeggen om je vitamine d te controleren dus je zou het dan echt zelf om moeten vragen. Ik denk dat het iets te maken heeft met mijn hormoonhuishouding of zoiets. Heb ook altijd problemen gehad met heftige menstruaties enzo. />Wel altijd het gevoel gehad dat er iets niet klopte daardoor. />Ik vindt het echt bizar dat ik zo reageer op zoiets simpels als vitamine d. Maar ik ga zeker nog terug naar mijn huisarts om een keer de vitamine en mineralen te laten checken. Misschien bheb ik wel een heel gevoelig hormoon vitamine mineralen systeem omdat ik zelf een gevoelig persoon ben. Ik zelf ben nu perongeluk achter gekomen dat het echt iets doet voor mij. Ik ben echt opgeknapt. Ik hoop dat je er misschien iets aan hebt. Het is echt de moeite waard. Tenminste als het daar aan ligt.. /> /> />

Beste anoniem /> />Even ter aanvulling. Ik snap dat je misschien denkt wat mijn verhaal met jou probleem te maken heeft. Maar wat eigenlijk wilde zeggen. Het heeft mijn hoofd rustiger gemaakt. Ik ben er enorm van opgeknapt psychisch. Ik herkende mezelf in het stukje van de gevoeligheid van allerlei prikkels.

heb ook hsp en bescherm mijzelf door teveel prikkels uit de weg te gaan luister veel muziek wandel en probeer prettige mensen te ontmoeten dat helpt ,kom er niet zelf mee ,laat het ze vragen geef dan oprecht antwoord zij zullen dat waarderen en er rekening mee houden,begrip en medeleven is fijn , sterkte en vertrouw op jezelf het komt goed -met hartelijke groet gerardus.

Hallo Joyce, ik ben een meisje van 20 jaar en ik heb ook enorme last van mijn sociale angst. Wanneer ik 1 op 1 ben met een vriendin valt het nog mee en ben ik meestal mezelf wel, maar vanaf het moment dat er nog maar iemand bijkomt, heb ik er last van. Ben zelf ook op zoek naar iemand rond mijn leeftijd die hetzelfde ervaart, want heb zo het gevoel dat niemand me begrijpt.

Weggaan bij hem. If dat hij zich last behandelen

>Al vaak paniek gehad, denk dat ik dood ga, heb ook copd, na aanval kan mijn vriend niet eens werken omdat ik dan helemaal in paniek raak>

>Bij mij hielp lorezepam>