Angstaanval / Angststoornis - Lotgenotenverhalen

Hallo, /> />Burnout en angststoornis kunnen een flinke overlap hebben. Misschien, als je voorheen geen angstgerelateerde klachten had, hoort het bij een burn out. Heb je professionele hulp ingeschakeld? Zo niet, zou ik dat zeker doen.. />Sterkte!!

Hi! />Ik ben ook 21 en heb hetzelfde ervaren als jij. Soms ervaar ik het nog steeds. />Het gene bij angst wat juist helpt is het aan gaan. Eventueel met hulpmiddelen (een persoon erbij, een ritueel idk kan van alles zijn waardoor je je veiliger voelt). />In het begin zal het heel veel angst opleveren, maar na een tijdje merk je dat het beter gaat. Het is heel tegenstrijdig met je gevoel, maar juist uit de weg gaan van dingen zorgt ervoor dat de angst groter en groter word.. hopelijk helpt dit je ☺️

Zullen dit symtonen kunnen zijn van paniekaanvallen? /> />Moeilijk slikken. />Geen concentratie meer. />Gevoel hart sneller slaan />Minder goed kunnen zien. />Moeilijk praten />Gevoel dat mond scheef sta. />Zeer veel pijn aan spieren of pezen. />Onverdraaglijk worden. />Adem happen. />Bibber. />Heel moe. />Dit gebeurt er bij zware aanval. />Meestal voel ik het bij het opstaan dat dit die dag ga gebeuren zonder ik ook aan iets anders dacht.dan word ik moe wakker en net alsof er Moeilijk bloed door mijn lichaam stroomt.later dag kan dit gebeuren dan. />Wnr ik goed wakker word komen deze dingen meestal of zelden niet. />Heb hier al 10 jaar last van, />De eerste 8 jaar gebeurde dit gemiddeld 5x per week en het ergste was dat ik na en voor die aanval de hele dag last had van moeheid en afwezig was. />Nu de laaste twee jaar 8 maanden niks en 4 maanden heel af en toe.

Dit zijn 99% zeker paniekaanvallen. Hoe meer je denkt van 'o nee, vandaag is het een dag dat ik een paniekaanval ga krijgen', hoe zeker je één zal krijgen. /> />Bij mij zijn de extreme paniekaanvallen een heel stuk geminderd door juist te denken aan de symptomen die ik krijg maar er niet tegen te vechten. Dan voel je je wel een tijd slecht maar wordt het niet helemaal extreem.

Dankjewel voor je steun.

Hoi Joke, /> />Jouw angst lijkt me eerder gegrond. Is er een mogelijkheid om de zorg nu reeds te delegeren? (Begeleid wonen?) />Op drze maniet erväart hij nu reeds hoe het is/zal zijn als je zorg moet afstaan aan derden. /> />Mvg

Hallo Laura, /> />Hoe is het nu met je?Ik hoop dat je je wat beter voelt,en de angsten minder zijn geworden.Heb je inmiddels de Emdr al gehad?Mocht het zo zijn dan hoop ik voor je dat het geholpen heeft.Ik zelf heb ook een angststoornis en ik zou heel graag in kontakt willen komen met andere lotgenoten.Ken jij lotgenoten die daar behoefte aan hebben?Of een stichting of een praatgroep waar je met anderen erover kan praten?Ik hoop op een bericht van je Dank je wel alvast.groetjes Ingid

Hey! /> />Wat vervelend dat je dit ervaart zeg. Ik heb zelf ook last van een (gegeneraliseerde) angststoornis en ik ben nu langzamerhand aan het herstellen. Of naja het gaat in ieder geval beter. /> />Verhaal 370 is mijn verhaal. Misschien haal je daar kracht en informatie uit! /> />Veel sterkte!

Hallo Mime, />Wat goed en fijn dat je nu een psycholoog hebt waar je een goed gevoel over hebt. Dit is heel erg belangrijk. />Het niet kunnen omgaan met je emoties en dat ook nooit geleerd hebben, herken ik wel. Bij mij is piekeren een aangeleerde manier geworden om hier een soort van controle over te houden. Want als ik het met mn hoofd kan controleren hoef ik het niet te voelen en kan ik zelfs mogelijke angst situaties ontwijken. Dit kan een tijdje werken maar is ook doodvermoeiend. En uiteindelijk gaat dat gevoel toch wel weer opspelen want die laat zich ook niet weg stoppen. />Hoop dat de psycholoog je de juiste behandeling kan geven. Ik ben aan het leren om meer te durven voelen. Ik merk hierdoor dat de paniek, angst sneller weg gaat. Maar het is ook een proces van vallen en opstaan. /> />Sterkte en succes, goede hulp is belangrijke eerste stap voor een fijner leven

Dag Kadir, /> />Wat bijzonder om te lezen. Ik ben blij voor je! />Na hoeveel weken merkte je dat de medicatie begon te werken? /> />Ik gebruik op dit moment 3 weken 10mg citalopram. Wat ik nu ervaar is dat mijn stemming wat stabieler is, minder angst, meer rust in mijn lijf en beter overzicht over mijn leven. />Groet, Sanne

Ik weet niet of je ooit medicatie hebt geprobeerd maar de bijwerkingen trekken na enkele weken weg. Het kan een wezenlijk verschil maken. Ik heb meerdere geprobeerd en uiteindelijk een goede gevonden. Succes.

Ik snap helemaal wat je bedoelt. Ik heb nu ook elke x angst dat het gebeurd. Het gebeurd ook. Steeds tijdens het sporten of wanneer ik iets anders onderneem. Het weerhoudt me er nu echt van om m'n leven te leven zoals ik dat zou willen. Het is zo beangstigend en het gebeurd meermaals per dag. Elke keer als het een aantal uur niet gebeurd voel ik me weer goed, maar zodra het weer gebeurd dan is het weer 2 stappen terug ..

Heel herkenbaar. Ik heb inmiddels een psycholoog gevonden die met mij meegaat naar situaties waar ik bang ben om mij te observeren, coachen, etc. Ik was er erg sceptisch over, maar kan inmiddels weer naar de supermarkt en zelfstandig buiten wandelen (voorheen echt absoluut niet).

Mag ik vragen Erik hoe lang dit duurde voor je het kon en het kunnen doen was dat makkelijk ?

Ging eigenlijk vrij snel. Was al ruim 15 jaar overal bang voor, maar na een paar x oefenen kon ik het gewoon zelfstandig

Mag ik vragen of je medicijnen neemt ?

Excuses voor de late reactie. Medicatie heb ik geprobeerd, maar dat viel heel verkeerd bij mij. Dus nee, ik gebruik geen medicatie

Bedankt Erik

Hoe ga je om met emoties? Meestal liggen er opgekropte emoties onder, hoe ging je om met angst, hoe werd er geleerd hoe je met angst moet omgaan en andere emoties. Kijk daar eens naar.

Hoi E, /> />Herken je angst om je leven lang last te blijven houden van deze klachten. Misschien is het ook iets dat bij ons hoort en is de truc juist om er op zon manier mee om te gaan dat het ons niet (meer) belemmert in ons dagelijks leven. De truc heb ik nog niet gevonden. Maar blijf hoop houden op betere tijden. /> />Groet Anoniem

Ik snap wat je zegt, maar soms kan medicatie echt je leven veranderen. Escilatopram... het heeft mij enorm geholpen. Het haalt je randjes er van af. Vergeet niet dat je na zoveel momenten van stress je lichaam gewoon de balans niet meer heeft tussen stress en antistresshormonen. En eerst een start met medicatie zodat je de rust en de controle hebt om wat er diep in je omgaat aan te kunnen is niet erg hè. Je bent niet gek omdat je iets slikt dat je helpt. De rest van je leven is nog heel veel jaren, denk niet aan de rest van je leven. Denk wat je nu gaat helpen en wat je nu kan doen. Blijf sterk en kies voor jezelf.

Ik loop al vanaf mijn 17e met paniekstoornis, of angststoornis (het ligt er maar aan welke psycholoog je spreekt). Het is steeds jaren weggeweest en weer teruggekomen. /> />Ik denk dat dat het ergste is, het nooit echt weggaan van je stoornis. Het is nadat ik escilatopram 10mg kreeg jaren weggeweest, maar door een hele zware periode waar ik een ongeneeslijk ziek iemand hebt verzorgd en is overleden, nadat ik zoveel mensen heb proberen te helpen... is het keihard terug, ondanks medicatie ondanks al mijn terugval-plannen. /> />Is het niet zo, dat wij, paniekmensen, veel te veel bezig zijn met anderen, met anderen verzorgen, met de buitenwereld, met jezelf wegcijferen? Ergens denk ik van wel. We zorgen voor iedereen behalve voor ons zelf, en dan komt de keiharde waarheid op je dak, je lichaam geeft aan dat je een rem nodig heeft, en op een hele nare manier, want op een 'normale' manier luister je toch niet. /> />En wanneer je afremt, dan merk je dat je te laat bent gestopt, je hebt onderhoud nodig en die duurt lang en gaat heel gestaag. .. Stop maar eens met je auto onderhouden, altijd te hard rijden op een te lage versnelling, te laat tanken, niet je olie of koelvloeistof controleren, negeer de lampjes en kijk dan eens wat een tijd, geld en energie er in gestopt moet worden om hem weer rijklaar te maken... /> />En maak je hem rijklaar, of zorg je dat hij nog even mee kan en trap je weer heel hard op het gaspedaal... tot de lampjes weer allemaal branden? /> />Doen we dat niet vaak, en helpt het ons, minder paniek te hebben, minder cortisol, minder spanning?

Heey Danoon, /> />Ik denk dat je daar voor vele een groot element van het ontstaan te pakken hebt. />Ik denk ook dat we verder teveel bezig zijn met wat andere van ons vinden, en daardoor extra ons best doen voor alles.

Dat je je schuldig voelt en ermee zit is al iets goeds, je deed het niet expres en ik denk dat iedereen wel eens wat vergeet.. dit maakt jou geen slechte mama je voelt je er rot over en dat maakt je juist een bezorgde goede mama. Ook was je in een lang gesprek en is je gedachten bij iets anders ik zou je er echt niet druk om maken je dochter is het allang vergeten ☺️

Wil ik mij even bij aansluiten, zoiets kan gewoon gebeuren, ook bij goede ouders. Dikke kans dat dit mij meer dan eens is overkomen bij mijn dochters, zonder dat het bleef hangen als een "ding".

Als ik je verhaal zo lees, zou het dan niet iets hormonaals kunnen zijn. Rond je menstruatie zijn je hormonen anders. Ik heb ook het idee dat mijn angsten dan heftiger zijn, maar bij mij zijn ze erna niet weg. />Medicatie heb ik (nog), vindt ik ook lastig, soms is het nodig maar ik wil het zo graag gewoon zelf kunnen

Bedankt voor je reactie, />Daar ben ik inderdaad ook bang voor dat het iets hormonaals is. Me angst is inderdaad net als jou ook niet helemaal weg de rest van de maand. Wel zit ik in een erg stresvolle periode van me leven woon sinds kort weer bij me ouders etc. />Ik snap dat jij het ook graag zonder had gewild maar het is inderdaad soms gewoon nodig. />Mag ik vragen welke medicatie je gebruikt en hoe het je bevalt? Is het ook zo dat je er nooit meer van af komt of is dat een fabel?

O sorry zie dat hij gewoon 4 keer hetzelfde heeft gestuurd. Was niet de bedoeling🙈 /> />Momenteel gebruik ik nog geen medicatie. Heb psychologische hulp gehad en ben momenteel ook wat meer de alternatieve hoek aan het bewandelen. Echter krijg ik zelf steeds meer het gevoel dat ik misschien toch echt eens moet gaan proberen met medicatie omdat ik er zelf echt niet goed uit lijk te komen. /> />Heb je het al wel eens met je huisarts over gehad? Misschien is het wel te onderzoeken of je hormoon balans er mee te maken heeft. /> />Lieve groeten A.

Geeft niet! Is verwarrend he soms of het nou verstuurd of niet en dan uiteindelijk heb je 4 reacties haha. />Toevallig heb ik vanmiddag een afspraak bij de huisarts dan gaat hij uitgebreid de voor en nadelen uitleggen en ga ik ook even goed aangeven het rond mij menstruatie is. />Zelf wil ik het liefst eerst nog even mindfullnes yoga etc proberen voordat ik medicatie overweeg.. />lastig is het he dat het lijkt alsof je er niet uitkomt…

Ja gek systeem zo, vooral als je het op je mobiel doet. />Volgens mij stuurt hij opnieuw als ik de pagina ook refresh. Nou ja haha. />Goed dat je een afspraak hebt bij je huisarts. Hopelijk kan hij/zij je helpen. />Snap heel goed dat je eerst nog andere dingen zoals mindfulness yoga wil proberen. Hoop dat je iets vindt wat voor jou echt gaat helpen. />Het is heel lastig idd dat gevoel er dat je er niet uit lijkt te komen. Heb ook een tijdje ACT therapie gehad waarbij het accepteren van de angst belangrijk is. Maar dat lukt me niet altijd goed op momenten dat ik me echt ergens heel druk om maak. />Wel fijn om zo met iemand contact te hebben. Soms voel ik me onbegrepen, maar zo op dit forum kom je mensen tegen die hetzelfde meemaken dat maakt het wel wat dragelijker ;) />Succes vanmiddag bij de huisarts!

Jaaa zeker fijn om op zoiets in contact te komen met mensen, omdat in het dagelijks leven er inderdaad niet veel over gepraat word. />Zojuist bij de huisarts geweest en hij svhreef me meteen perroxetine 20 mg voor.. nu veel op internet gelezen en dan zegt me gevoel ik het echt niet wil maargoed.. ben het niet verplicht om te nemen. />Mag ik misschien vragen waar jou angst op gericht is? Dan kunne we elkaar misschien een beetje helpen met tips of dergelijke. />Groetjes C :)

Hoi C. Toch goed dat je naar de huisarts bent geweest al is het Toch dan jammer dat hij gelijk medicatie voorschrijft als jou gevoel nog zegt dat je dat nu (nog) niet wilt. Ben je al wel bezig met die mindfulness yoga? /> />Bij mij zit mn angst momenteel heel erg op de angst dat ik een onbewust fout heb gemaakt op mn werk en dat ik dan daardoor gezondheid van andere en mezelf in gevaar heb gebracht. Realistisch gezien is de kans dat dit daadwerkelijk zo is heel erg klein, niemand incl. Ikzelf is ziek geworden. Maar in mijn hoofd maalt het zover door dat ik iedereen al doodziek is. Denk dat daar vaker mijn angst zit. Bang om iets niet goed te doen en dat ik daardoor andere en mezelf schaad. /> />Hoe zit dat bij jou? /> />Groeten A.

Heey, />Volgens mij is je andere verhaal met onze reacties eronder verdwenen. Gek

Heeey, />Ja dat klopt wat gek..

Vreemde site haha. />Nou ja je vroeg waar de angsten bij mij op zaten. Denk dat bij mij vooral op onzekerheid zit, bang dat ik iets verkeerd gedaan heb met grote gevolgen, of bang wat andere dan van mij vinden. Hier kan ik dan net zolang over door piekeren en dwanggedachten heb en dat ik veel spanning en daardoor angst in mn lijf ontwikkel. Is het bij jou ook op een bepaald vlak? />Groetjes A.

Jaaa echt een vreemde site haha, ook heel jammer dat er geen app voor is dat we meldingen ontvangen maargoed. />Heel herkenbaar waar je angsten op gericht zijn., zelf ben ik ook erg onzeker en vorm ik door die onzeker heid ook dwanggedachten etc ook erg veel last van piekeren en heel bang dat ik elk moment de controle zou kunnen verliezen. />Wat is jou leeftijd en heb hoelang heb jij hier al last van en wat helpt jou om het onder controle te houden? En ben je ook mama? Sorry voor de vele vragen😆 />Groetjes C :)

Hoi, /> />Geen probleem hoor al die vragen😉 />Ben een beetje ouder als jou ben 31 en (nog) geen moeder. />Denk dat ik vanaf kind af aan al last heb van angsten. Kan me nog herinneren dat ik niet meer naar school durfde of durfde te slapen. Bij mij kwam het vroeger vaak in periodes waarin ik weken heel angstig kon zijn met heel veel piekeren en dan weer weken waarin het rustig was. Praten helpt mij tegenwoordig wel om het tijdelijk wat van me af te kunnen zetten, maar niet iedereen heeft het begrip en je wilt ook niet telkens klagen. Heb ook vaak snachts last ervan en dan helpt het vaak om iets van een podcast te gaan luisteren en me daar op te concentreren. Echt iets om het onder controle te krijgen heb ik alleen helaas nog niet gevonden. />Heb jij dingen die voor jou helpen? /> />Groetjes A

Ah okee! />Ahh wat vervelend dat je dat als kind al meemaakte die angstgevoelens… heb je er als kind al met iemand over gepraat of dat niet? />Wat vervelend he dat niet iedereen het begrijpt of er over wilt praten terwijl dat zo fijn zou zijn. />Ik heb helaas ook niet echt wat gevonden om het onder controle te krijgen, jaa praten helpt bij mij ook heel goed maar goed in mijn omgeving heb ik geen mensen die het begrijpen of die er uberhaupt over willen praten. Wat ook helpt is mediteren maar heb helaass nog geen wondertip hopelijk krijg ik die ooit voor je 😄

Heb nog zitten denken of er niet een makkelijkere manier is om contact te leggen, maar heb nog geen alternatief gevonden zonder hier gegevens te moeten delen. En aangezien je je eigen berichten hier ook niet kan verwijderen lijkt me dat niet handig. /> />Hoe gaat het nu met je? Ben je nog met de medicatie begonnen? Of houd je ze nog achter de hand

Hoi, /> />Ja heb meerdere vormen van therapie gehad, telkens lijkt het dan te helpen om een aantal weken/maanden weer terug te komen. Soms maakt me dat wanhopig. Vooral om dan te denken hoe ga je ermee om als je hier altijd mee moet leven. Maar he ik doe het al bijna 30 jaar, dus misschien ben ik juist wel heel erg sterk, ondanks angst toch doorgaan. />Vasthouden aan het idee dat er ook weer momenten van rust komen, en dat we er ooit sterker uit zullen komen. /> />Wat naar dat je in je omgeving niemand hebt die je begrijpt. Denk als buitenstaander en helemaal mensen die dicht bij je staan dat het moeilijk is om iemand te zien worstelen. Daarbij komt dat ik me vaak ook achteraf schuldig ga voelen. Had ik het wel moeten delen, stel ik me niet aan, wat zal die ander wel niet van me denken. Mijn ouders begrepen en begrijpen mij ook niet. Met hen kon en kan ik het slecht delen. Dit is vooral onmacht vanuit hun kant. Ze willem het voor me wegnemen oplossen, maar ja dat kan helaas niet he. Dit leverde dan altijd strijd op, in hun onmacht werden ze boos. Gelukkig heb ik een heel geduldige oma en inmiddels fijne vriendinnen die gewoon naar me luisteren, af en toe zeggen dat mn gedachten niet waar zijn en me nemen zoals ik ben. Ook heb ik een fijne werkgever die hierin ook mijm angst erkent en me erbij helpt. />Hopelijk vindt jij ook zo iemand, en anders mag je het altijd hier aan mij kwijt. /> />Liefs A.

Hi, eigenlijk voor beiden. />Voor je omgeving is het altijd lastig. Bij paniek kan je niet rationeel meer denken, en een ander snapt dat niet altijd. Het maakt je niet alleen hoor, het zorgt alleen ervoor dat je je zo voelt. Ik herken het wel. 43 en kamp vanaf mijn 17e al met paniek en angstaanvallen, op en af, na therapie weer een tijdje niet en daarna komt het weer terug. /> />Ik heb wel medicatie genomen, was er eigenlijk sterk op tegen, en waarom eigenlijk, want moet je persé lijden? Ik heb escilatopram gekregen en echt, met de minste Mg (10) heb ik mezelf jaren goed gevoeld, de randjes er van af, minder boos minder bang en meer leven! Het was echt een geschenk, wilde er nooit meer mee stoppen. /> />Nu helaas breekt mijn stress toch door de medicatie heen, na een paar situaties die echt zwaar zijn voor mij, een trauma en een overlijden, lukt het mij nu niet om weer "normaal" of rationeel te kunnen denken. Ik heb wel hoop, ook al duurt het voor mij nu wel te lang, maar het is mij eerder gelukt, dus ik hou vol zo lang ik kan. En anders hoog ik mijn medicatie op in combinatie met therapie, het moet lukken .. van mij.

Hooii A, /> />Ik snap dat dit je wanhopig maakt omdat je er al zolang mee zit.. maar wat ik je wel kan zeggen is dat je inderdaad super sterk bent en omdat je er al zo lang mee kampt je angst dus zeker niet reeel is ookal is het lastig om te zien dat weet ik als de beste. />Gelukkig heb je een hele lieve oma dat is fijn als je er met iemand over kan praten en je schuldig voelen zoals je net benoemde moet je zeker niet. />Ik hoop dat je er ooit mee leert leven eruit komen gaat denk ik heel lastig worden het moet een deel van ons leven gaan worden.. /> />Groetjes C

Hii, Nkia, /> />Wat fijn dat medicatie jou wel geholpen heeft en je dat aangedurft heb. />Je vroeg mij waarom ik er op tegen ben, ik ben er niet op tegen voor anderen maar voor mezelf. Ik ben me er heel erg van bewust wat ik in me lichaam stop en omdat ik dus een piekerstoornis heb kan ik ook gaan piekeren om het feit een medicijn mijn gevoel en mijn hersenen kan veranderen dat vind ik best een gek en eng idee omdat ik dus zo een control freak ben. Ook geef je aan dat je nooit meer wilde stoppen omdat je je zo goed voelde ook dat beangstigd me omdat ik wel weer zou willen stoppen als ik zou beginnen. Nu er in jou omgeving iemand is overleden plus je trauma is het echt normaal dat je angsten weer een beetje terug komen dat is niet niks en ik hoop dat je over je trauma heen komt en kunt rauwen voor degene die is overleden, gecondeleerd trouwens… />Ik had van de dokter laatst een medicijn voorgeschreven gekregen daar ben ik toch niet aan begonnen ivb de revieuws op internet en ook omdat ik toch eerst yoga wil gaan proberen op het moment ervaar ik ook veel stres omdat k weer bij me ouders moest gaan wonen met me zoontje en omdat het contact met me ex niet heel goed is ik wil eerst aanzien hoe ik mij voel als dat hopelijk ooit anders gaat worden :). /> />Groetjes C

Hoi, /> />Piekeren en de ergste scenarios bedenken ben ik ook erg goed. De ergste dingen zijn al gebeurt in mijn gedachten. />Dat je wil vermijden is heel logisch, dat gevoel is heel naar en wil je echt niet hebben. Helaas werkt vermijden juist averechts, en ga je daardoor steeds meer dingen vermijden. Ik probeer zo veel mogelijk wel gewoon te doen dwars door de angsten en nare gevoelens heen. Soms wordt het dan minder. Soms moet ik mn hart erover ergens uitstorten en blijft het gevoel. Angsten en piekeren blijft naar. Hopelijk wordt het snel weer beter voor je. /> />

Dag, /> />Misschien heb je wat aan mijn tip in mijn verhaal onder 348

Hoi, /> />Geen probleem hoor al die vragen😉 />Ben een beetje ouder als jou ben 31 en (nog) geen moeder. />Denk dat ik vanaf kind af aan al last heb van angsten. Kan me nog herinneren dat ik niet meer naar school durfde of durfde te slapen. Bij mij kwam het vroeger vaak in periodes waarin ik weken heel angstig kon zijn met heel veel piekeren en dan weer weken waarin het rustig was. Praten helpt mij tegenwoordig wel om het tijdelijk wat van me af te kunnen zetten, maar niet iedereen heeft het begrip en je wilt ook niet telkens klagen. Heb ook vaak snachts last ervan en dan helpt het vaak om iets van een podcast te gaan luisteren en me daar op te concentreren. Echt iets om het onder controle te krijgen heb ik alleen helaas nog niet gevonden. />Heb jij dingen die voor jou helpen? /> />Groetjes A

Hoi Roma ik herken jou probleem ik zal graag met jou in contact komen dan kan ik jou misschien helpen ik hebt zelf ook erge paniekaanvallen en depressie gekend je kan mijn een e-mail sturen als je wilt. /> />Groeten

Hoi, herken jou klachten heel goed. Het gevoel van …. Etc. Ook ik heb dit in het verleden gehad. Hyperventilatie je zenuwgestel is overbelast en je bent uitgeput. Als ik mijn ogen dicht deed werd ik al bang. Het kost tijd, maar met jou instelling kom je er zeker over heen. Neem de tijd en neem de rust. Ook al wordt je intern gedreven “op de vlucht te gaan”. Ondanks die vervelende gevoelens, de rust kiezen, pauzes nemen en neem je alarm gevoelens serieus. Je lichaam wil je alleen maar helpen. />You can do it, dwing het niet af en neem je tijd. /> />Goede dag gewenst, of moment topper /> />

Bij mij ook altijd links!

ik heb het laatste ook, maar loop er nu al 4 maanden mee. klemmend gevoel en moeite met ademen.

Zojuist tijdens het in slaap vallen "schrok ik wakker" van onze huilende baby. /> />Direct kreeg ik weer dat beklemmend gevoel op de borst links. Tijdens het in slaap vallen en licht schrikken is de laatste tijd het enige moment dat ik nog aanvallen krijg. /> />Herkend iemand dat ook? Specifiek de aanvallen bij het in slaap vallen waarbij je plotseling wakker schrikt en vervolgens begint sw aa

Ik heb al zoveel jaren druk op mijn borst en moeite met ademen. Net of alles in elkaar word. Die benauwdheid is soms echt erg daardoor en het beheert heel je leven, word er soms niet goed van.

Zou het hyperventilatie kunnen zijn? Dan verkrampen de spieren in je borst ook, dat kan ook een beklemmend gevoel geven

Tijdens een aanval heb ik soms een versnelde hartslag met druk op de borst, soms alleen de druk op de borst, en een ander keer weer alleen een razendsnelle hartslag. /> />Een verkeerde ademhaling kan ook een hele grote impact hebben op je hartslag. Soms let ik teveel op mijn ademhaling en merk ik dat deze vaak (te) angzaam is omdat ik rustig adem, of juist te hoog als ik mij stress /> />

Dit is zeer herkenbaar, bij mij begon het 4 jaar geleden ook door opzoekwerk op het internet, nu 4 jaar leden wissel ik goede periodes met slechte periodes af. Vaak last van angst zonder aantoonbare reden.. het is vervelend.. het enige wat ik nog is wil proberen is misschien de smartphone uit mijn leven te verbannen.

Hallo Loes, />Misschien lees je dit niet eens meer omdat je verhaal er al een maand op staat. />Ik vind het jammer dat je geen reacties hebt gekregen tot nu toe. Maar luister. Je bent niet alleen, er zijn zoveel mensen die tegen angst vechten, kijk alleen maar naar dit forum. /> />Oxazepam kan verslavend zijn ja. Maar daar heb je ook je huisarts en apotheek voor om je daarvoor te behoeden. Heb je wel eens gevraagd naar Escilatopram? Dit helpt je misschien ook en mag je langere tijd slikken. /> />Spanning, zweet, trillen alles wat je noemt.. Het is "normaal" voor ons paniek mensen. Het is je lichaam die zich klaar maakt voor een grote spannende gebeurtenis. Die niet gaat komen. Je ervaart al deze dingen omdat je lichaam alert is, en wil kunnen vluchten wanneer het nodig is, je ziet wazig, je trilt, je hartslag kan omhoog gaan, je gaat daarvan zweten. Echt, het is echt je lichaam dat spanning en paniek ervaart. Op dat moment mediteren, ontspannen zal je niet helpen, mijn ervaring, je stress moet er uit, dus loop een stuk tot je weer normaal ademt. dan is je stress weg. Loop vervolgens elke dag een heel stuk, zodat je adrenaline al weg is voor hij je lastig kan vallen. Zoek hulp en praat er over met mensen die je snappen, je vind echt wel een oplossing! echt wel.

Jupp, dit heb ik ook gehad, bij mij was dit het begin van een probleem van piekeren/gegeneraliseerde angststoornis. Bij mij was het een teken dat het niet goed met me ging. Gelukkig gaat het slapen nu weer beter. Dat gaat bij jou vast ook lukken

Hoi, /> />Het lijkt mij het beste als je dit gaat melden bij je huisarts. Deze kan je met deze angsten helpen en/of doorverwijzen naar een goede hulpverlener. /> />Sterkte!

Voor mij is dit niet herkenbaar. Ik heb aanvallen op willekeurige momenten, maar niet dergelijke angsten. /> />Nu wil ik niet heel bot overkomen, maar dit kan niet. Je moet dingen echt gaan loslaten want jou ongetwijfeld goedbedoelde maar grotendeels onterechte zorgen hebben zo ook een grote impact op jou gezin. Je pakt iets met een kleine kern van waarheid en maakt daar je eigen werkelijkheid omheen. Leef

Heel herkenbaar. Overdag ben je waarschijnlijk zo gespannen, dat dit gebeurd. Om te slapen moet je lichaam ontspannen en dan kan dit dus gebeuren

Bedankt voor je reactie Johan. /> />Toch voel ik mij naar mijn idee niet erg gespannen overdag. Ik zit nu op het forum omdat ik zojuist weer een dergelijke aanval had. Ik balanceerde in bed tussen slapen en wakker zijn in en "schrok" wakker doordat mijn slapende dochter een kreetje slaakte. Al snel kwam het onaangename gevoel in mijn hartstreek weer opspelen.

Hé! Ik herken me zeker deels in jouw verhaal, ik ben 22 jaar en ook een heel fijn leven gehad altijd! Een maand na het plaatsen van mijn spiraal werd ik ook angstig (ook in combinatie met mijn drukke baan in het ziekenhuis). Ik had een obsessie om te willen slapen omdat ik een paar nachten slecht had geslapen voor mijn diensten en hierdoor met heel veel angst naar bed ging. Dit is inmiddels ook al 9 maanden geleden en ik ben in een negatieve spiraal terecht gekomen. Ik kon alleen maar piekeren over het piekeren. Nu lijk ik de hele dag obsessief bezig te zijn met mijn gedachten te controleren en erg bewust van mijzelf. Ook veel angsten dat het niet over gaat of dat ik gek wordt. Gelukkig gaat het iets beter nu ik 7 weken aan de citalopram zit. Ik mag over 3 weken op intakegesprek bij een psycholoog en ik hoop dat ik daar de juiste hulp zal krijgen. Mijn tip is om een goede psycholoog te vinden die je kan helpen. Ook niet teveel van jezelf verwachten. Kleine stapjes per dag. Ik probeer vooral te focussen op dingen die goed gaan op een dag! Als ik even fijn tv heb kunnen kijken schrijf ik dat in mijn dagboek. Als ik lekker avond gegeten heb, is dat ook iets positiefs. Als ik angst voel benoem ik: ik ervaar angst; dat mag er zijn, er gebeurt niks met mij. Ik heb heel veel geleerd de afgelopen maanden maar ik ben er nog lang niet!!! Als je behoefte hebt aan contact sta ik ervoor open hoor! Wellicht dat lotgenoten steun ook iets positiefs kan doen :) Groetjes!

Alleen op werkdagen of ook in weekend?

Hoi Eef, /> />Ik herken mij hier ook zeker in. Bij veel mensen met angst en/of paniek kan elke dag als een nieuwe uitdaging voelen. Dit brengt spanning met zich mee want iedere dag is ook weer anders (helaas, maar ook gelukkig) Ik merk zelf vaak dat het richting de middag vaak al minder is. /> />

Niet specifiek jou klachten, al herken ik wel licht in mijn hoofd, kortademig, steken hartstreek. Wat ik vooral herken is het veranderen van de klachten. Daardoor ook de angst of het ook nu echt niet wat mijn hart is.

Jaaa herken dit bij mij gaat het gepaard met misselijk heid ook

Daarnaast zo vaak het gevoel van flauwvallen maar na 100.000 aanvallen nog nooit gebeurd

Hi Ricky, /> />Ik herken me heel erg in jou verhaal. Ik ben de hele dag duizelig en wil me overal aan vast pakken , ook zie ik continue zwarte vlekken voor mijn ogen , heb jij dat ook? /> />Hoe gaat het nu met jou? Ik ben zelf wel 2x flauw gevallen maar dat ging gepaard met erge buikklachten en in het ziekenhuis konden ze dan niks vinden

Oei....ik wenste dat ik je buurman was...had ik je elke dag laten weten dat het oké is wat je voelt en dat er niks mis is en ja afentoe een serie meekijken....maar je vooral elke dag groeten en glimlachen, ook al groet je niet terug, want ik zou wel weten dat je het prettig vindt maar niet durft/niet kan uiten. Het is echt oké om niet 100% oké te voelen, daar zijn we eenmaal mensen voor. Iets wat ik heb geleerd: Als men van iets wegrent/wegblijft, rent men wel ergens naar toe voor. Meestal ben je er niet bewust van of weet je nog niet wat het is waar je wel naar toe voor wil rennen....dus ik zou zeggen ga opzoek en wellicht vindt je iets waar het wel gewoon oké is om te zijn wie je bent...quirks and all.

Hoi hoi, /> />Ik weet precies waar je in zit. Heb er zelf in gezeten en na een jaar of twee te committeren ben ik er wel uit gekomen. Het gevoel wat je hebt is niks anders dan je hersenen die op "survival mode" gaat. Wat mij goed had geholpen is door mijn omgeving radicaal te veranderen. Ik ben naar een nieuwe stad verhuist, brugjes met familieleden/vrienden die nog niet waren verbrand weer snel hersteld en gelaten voor wat het is, "slechte" mensen in mijn omgeving meteen afstand van genomen, ik ben me meer gaan omgeven met mensen die mij energie gaven en die mij iets brachten ipv alleen meenemen. Ik heb een soort van nieuwe start voor mezelf gecreëerd want ik had mezelf beloofd dat ik nooit meer daar wilde zijn waar ik 1 dag geleden in zat. Ik ben nu 33, gelukkig getrouwd en heb een zoontje van 1 jaar....en wat ook had geholpen: geloven in iets groters dan jezelf...wat het ook is, hoe je het ook wil noemen, want met een nieuw begin (letterlijk en figuurlijk) sta je er meestal alleen voor want een ieder heeft afstand van je genomen, althans van de persoon die je was, en soms is het handig om te weten dat er iets groters dan jou aanwezig is en dat jij er bestaat voor een reden waar jij nog niet van bewust bent maar snel genoeg achter zal komen...laat jouw verleden je toekomst niet bepalen.

ik heb het zelfde en herken dit vanaf de avond valt begint de angst

medicatie is niet de oplossing maar wel een hulpmiddel als het echt niet gaat zou ik toch een zeer lichte kalmeringsmedicatie vragen bi jde dokter.dit heeft mij ook geholpen ook al durfde ik eerst zelfs geen medicatie nemen grtz wesley

Oef heftig hoor.. /> />Ik zit momenteel ook met een angststoornis en ik hyperventileer constant erdoor wat bij mij de druk op de borst veroorzaakt. Ik ga momenteel naar een gedragstherapeut/psycholoog om de angst aan te pakken. Ik zit hier inmiddels een maand en ik merk vooruitgang en een andere gedachtengang. Je denkt anders na over je angst. Dit helpt mij in ieder geval

Hoe gaat het nu ?

Wat ik doe is geen nieuws kijken, ook niet op mijn telefoon. Ik ben zoveel mogelijk offline, ik ga het niet op zoeken. De media is enorm aan het angstzaaien. Ga aan de slag met deze klachten voordat het erger wordt. Succes!

Gaat wat beter. Is het wazig zien normaal? Super vermoeide ogen lijkt het wel heb dit al 3 maanden..

Hoe gaat het nu met je. />Ik heb de angst voor oorlog nu zo'n 2 weken />Oxazepam gehad maar wil daar niet te veel van nemen. /> />

De angst voor de oorlog is stukke minder. Ik heb niet meer constant die spanning in de borst gelukkig. Ik ben helaas wel echt superrrr vermoeid en het wazig zien is er nog steeds. In overleg met de psycholoog en de huisarts ben ik 1 maand thuis opgeschreven voor rust van alles en dit doet tot nu toe wel deugd. Ik probeer een beetje productief te blijven ondanks mijn lichamelijke klachten. /> />Alleen pieker ik nu veel dat ik misschien toch een ernstige ziekte heb waardoor ik vermoeid blijf en wazig zie. Ik heb gelezen dat veel mensen zoiets denken in een burnout. /> />Hoelang houden dergelijke lichamelijke klachten zich aan want pfff… heel belemmerend is dit!

Hoe gaat het nu met je ben je nog angstig

Oohhhh hier nog 1. Die oorlog maakt mij op, vreet mij op, slapeloze nachten. Ook gestopt met van alles en nog wat te lezen, maar helaas ik had mij blijkbaar ergens op een site voor nieuwsbrief aangemeld en daar ging ik weer. Ik kreeg een email en jaaa mijn ogen hadden het al gelezen voordat ik het kon verwijderen. />Alle scenarios werden weer even haarfijn uitgelegd, en daar ging mijn dag. />Huilend en roepend door het huis we gaan dood we gaan dood. Helemaal op van de zenuwen een oxazepam ingenomen, en nu lig ik in bed opzoek naar lotgenoten, mensen die precies weten wat je voelt of doormaakt. />Ik ben zoooo bang, bang wat er allemaal komen gaat, en in mijn gedachten weet ik ook alles zeker dat van alles gaat gebeuren. />Ik krijg ook steeds meer de vraag naar mezelf wat doe ik nog op deze wereld??? Ik kan niet meer leven in deze wereld. />Gelukkig of noujaa niet gelukkig maar ik ben blij dat ik niet de enige bent. />Ik vraag mij dan ook af hoe het nu met jullie gaat.

je bent niet alleen en je kan er zelf iets aan veranderen of hulp zoeken bij een specialist en lichte medicatie niet als oplossing maar de weg naar oplossing

Heel herkenbaar, voel mij ook zo alleen en onbegrepen. Die alles overheersende angst en dat de hele dag door, je wil het niet, maar je hebt er geen controle over, ik zit zelf er ook midden in en weet ook niet wat te doen, kan je alleen veel sterkte wensen, je bent sterker dan je denkt

Dank je Tedddy, dan zijn we in elk geval samen in dat gevoel van eenzaamheid. />Ik krijg stukje bij beetje de controle nu terug na 1 week van echt verlammende angst. />Wandelen, fietsen, praten, rustgevende medicatie van de huisarts, en nu een doorverwijzing voor weer therapie. />Weer werken geeft ook ritme in mijn dagen. Ik mag niet klagen, maar het blijft echt zo hard knokken dit!

Ik ken je gevoel />Ik heb nu sinds 2weken ook de angst />Voor oorlog />Denk omdat dit toch wat. Dichterbij is als andere oorlogen. />Ik heb nu 10mg oxzazepam. />Die ik dan savonds in neem en slaap geluklig goed op. />Maar smorgens word ik wakker met een gespannen lichaam. />Ik kijk constant de media omdat ik. Bang ben belangrijke infotmatie te missen. />Ik werk nog wel me lichaam is er aanwezig maar geestelijk ben ik er niet. /> />Ik wil praten met iemand die me kan uitleggen dat we wel vielig zijn hier en ook uitleg geef over hoe de militaire macht is. />Dat geeft me misschien rust. /> />Kort om we. Zijn zeker niet alleen denk dat er heel veel mensen zo leven als wij nu

Me er niet in willen hebben

Ik maakte precies hetzelfde mee. De oplossing leek eenvoudig. Altijd zo hoog mogelijk slapen met mijn hoofd. Voordien lag ik heel plat en daardoor kreeg ik de draaiduizlighied in mijn bed. Het heeft mij hevige angsten bezorgd en het vertrouwen in mijn lichaam is zoek. Nu sukkel ik met hartklachten. Maar daar kan men niks verdacht vinden. Dus dat geeft ook weer angsten. Moeilijk... Het lijkt wel of niemand je kan helpen of je ernstig neemt. />In ieder geval raad ik je twee tot drie hoofdkussens aan om te slapen. De nekklachten moet je er dan wel bij nemen, maar die akelige duizelingen zijn er bij mij voorlopig wel mee achterwege gevbleven. Sterkte ermee.

Ja ík enorm denk niet dat het helpt />Een pil neemt je angststoornissen niet weg />Bij mij op s het overbelasting burn out />Een pil lost je gedachten tijdens aanval niet op